Dymku, Dymku, wstawaj, znów płacze Małgosia!

Drogi dzienniku,

Znowu obudził mnie poranny płacz Jadzi tej małej, krzykliwej córeczki, której nie potrafię już nigdy wyciszyć. Leżałem jeszcze z przymkniętymi oczami, kiedy mały Sasza podciągnął mnie za rękaw koszulki. Nie miałem siły się podnieść sen był tak intensywny, że wolałbym po prostu zanurzyć się w poduszkę i zniknąć w ciemności, nie szukając już żadnych snów. Niestety, w nocnym śnie pojawił się mój tata, usiadł na werandzie babci w Warszawie, pogłaskał mnie po głowie i zapytał:

Jak się trzymasz, synku? Ciężko? Przepraszam, że tak… Nie chciałem, ale Jadzia znowu płacze Ty

Zaspany, wyłoniłem się z półsnu i ledwo nie spadłem z łóżka. Krzyk Jadzi był tak donośny, że nie dało się już dłużej udawać, że śpię. Sasza siedział przy swoim łóżku i obserwował, jak starszy brat walczy z pościelą.

Już dawno tak krzyczy? powiedziałem, przeczesując nieobcięte pięćnoć włosy i podchodząc do małej siostry.

Jesteś moja głośna! Dlaczego tak krzyczysz? Mama jeszcze nie wróciła. Jest jeszcze za wcześnie, przyjdzie dopiero rano. Chodź tu!

Jadzia była już blada od krzyku. Zgrabnie wyciągnąłem ją z łóżeczka, skinąłem na Saszę, który już przyniósł czystą pieluszkę i przytulił dziecko.

Ała, jaka słodka! Dobrze, że się podnosisz! Tylko trochę ciszej, proszę. Sąsiedzi jeszcze nie słyszeli? Zaraz wszystko załatwię, poczekaj chwilę.

Po usłyszeniu mojego głosu Jadzia trochę uspokoiła się, a po kilku minutach połykała mieszankę z butelki, którą przygotowałem.

Łakomczuch! pocałowałem ją w czoło, tak jak zawsze, i bez wahania sięgnąłem po termometr nie było potrzeby, bo temperatura była w normie. Nie mogła poczekać na mamę? No tak, dobrze. Wróci zmęczona, a my tutaj zostaniemy. Skończ i zdrzemnij się, kiedy będzie okazja. spojrzałem na Saszę i uśmiechnąłem się. No i co? Już śpi! Nie tak jak my z tobą, co nie, Jadzia?

Sześciomiesięczna Jadzia jeszcze raz przyssała smoczek i położyłem ją na swoim ramieniu, starając się nie podnieść hałasu. Szliśmy po pokoju, a ja głaskałem ją po pleckach.

Brawo! Teraz możesz i do łóżeczka! położyłem ją delikatnie i zerknąłem na zegarek.

Zastanawiałem się, czy iść spać. Do wstania został niecały godzinę, a w szkole mam piątkę z biologii i dwóję z fizyki. To już moja wina zamiast słuchać pani od fizyki, grałem w Morską wojnę z Walerkiem. Teraz muszę powtórzyć ostatnie paragrafy, bo za dwa tygodnie jest zebranie rodziców i nie chcę, by mama się wstydziła. Gdyby tak nie było, mogłaby w końcu przestać mnie ganić za spóźnienia.

Dymitr! To wcale nie w porządku, że ciągle spóźniasz się! Następnym razem zostaniesz do dyrektora! krzyczała mama, choć i tak wiedziała, że to nie moja wina, a jej nadgodziny w marketach.

Zdarzyło się, że muszę zostać z Jadzią, a potem pobiec po Saszę do żłobka. Nie wolno zostawiać dzieci same w domu, bo mama mogłaby mieć kłopoty. Gdyby ojciec był jeszcze żywy, nie byłoby tych wszystkich spięć. Babcia o niej nie chciałem myśleć. Zawsze była krzyczała i krytykowała. Po pogrzebie wróciła, a ja nie mogłem jej nie usłyszeć:

To twoja wina! Zrobiłaś z nas jak z królików chowień! Nie ma co, ja muszę pracować, bo inaczej zostaniemy bez dachu nad głową!

W końcu wytrzymałem i podszedłem do niej:

Nie mów tak! Nie wiesz, co mówisz! Nie obrażaj mamy! Tata nas kochał, Jadzia i Sasza też! Nie wiesz, co robimy, żeby przetrwać!

Babcia spojrzała na mnie spod noża, a potem odwróciła się i wyszła. Czasem widuję ją w Krakowie, ale udaję, że mnie nie zna. Nie mam ochoty rozmawiać z kimś, kto może przyjść w najgorszym momencie, kiedy nie ma mnie w domu. Mama nie radziła sobie z karmieniem Jadzi po stracie taty mleko po prostu przestało lecieć. Gdyby ciągle płakała, nie byłoby nas wcale.

Myśląc o tym, przypomniałem sobie Polinkę z mieszkania nr 43. Jej matka piła bez końca, sąsiedzi zgłaszali sprawę, a Polinka trafiła do domu dziecka. Kiedyś razem z chłopakami przemykaliśmy przez słabą płotkę i podglądaliśmy, jak Polinka wyjść ze swoimi koleżankami na podwórko. Dałem jej wszystkie cukierki, które mama kupiła dla nas i Saszy, i ona podziękowała, choć nie była dumna, że nie mogłem jej bardziej pomóc.

W domu wszystko się mieszało. Ciocia Róża z sąsiedztwa znowu narzekała, że Jadzia głośno krzyczy. Co mogę zrobić? Jadzia ma jeszcze mały brzuszek i ząbki właśnie wyrastają lekarz powiedział, że ma już trzy ząbki. Ostatnio nawet szczypnęła mnie palcem i krew lekko popłynęła. Dobre ząbki, czyli mocne!

Wczoraj zasnęła z króliczym pluszakiem w ramionach, a Sasza najpierw się obraził, potem po prostu się uśmiechnął. Zdecydował, że króliczek bardziej przyda się Jadzi niż mu.

Budzik cicho zadzwonił, wyłączyłem go i pospieszyłem się. Nadszedł czas iść do szkoły, a Sasza do żłobka. Mama miała wkrótce przyjść, więc musiałem jeszcze zrobić kanapki. Gdy w holu usłyszałem dzwonek, w progu pojawiła się Mama Zofia, zrzucając ze sobą starą kurtkę.

Dzień dobry, mój rycerzu! przytuliła mnie mocno, całując po policzku.

Dzień dobry, moja królowa! odpowiedziałem z uśmiechem, pamiętając, jak kiedyś odkryłem powieści Waltera Scotta.

Co słychać? zapytała.

Jadzia znowu płakała w nocy. Dałem jej butelkę i nałożyłem żel na dziąsła. Uspokoiła się. Nie ma jeszcze nowego ząbka, ale dziąsło lekko obolało. Temperatury nie było.

Dobra robota, Dymku. Co bym bez ciebie zrobiła?

Mamo wczoraj zobaczyłem babcię.

Zofia zamrugała, trzymając się za brodę.

Co powiedziała? Rozmawialiście?

Nie. Stała przy naszym wejściu i patrzyła w okna. Kiedy podszedłem, odwróciła się i odeszła.

Mamo, rozmyśliwszy się, skinęła głową. Potem poprosiła mnie, żebym nie kłócił się z babcią, bo choć jest trudna, to i tak jest naszą babcią. Przypomniała mi, że kiedy przychodzi smutek, ludzie mówią straszne rzeczy, bo ból ich ogarnia.

Spojrzałem na zegarek i podskoczyłem:

Kurcze, dziś pani od fizyki przyjmuje nas na lekcję, a ja już spóźniony! Muszę lecieć!

Idź od razu! Zawołała, chwytając mnie za starą koszulkę. Nie jadłeś śniadania!

Nie miałem czasu, mamo!

Nic nie szkodzi, szkoła nie ucieknie. Zobaczysz, wkrótce przyjdą zimowe wiatry i będziesz się trząść w kurtce!

Zanim wyszliśmy, mama położyła mi kanapkę na talerzu i wyszła w pośpiechu. Po drodze spotkałem sąsiada, pana Kowalskiego, który od razu zapytał:

Dymitrze, po co tak poświęcasz się temu?

Bo Jadzia potrzebuje mnie. odpowiedziałem.

Kiedy dotarłem na przystanek, Sasza przybiegł do mnie, trzymając w ręku torbę pełną kredek.

Dymitr, dziś wieczorem pobawimy się? zapytał.

Oczywiście.

Narysujesz mi motocykl?

Zrobię.

A samochodzik?

Też.

A

Sasza! Nauczę cię wszystkiego, ale najpierw ubierz się ciepło, bo na dworze mróz.

Sasza skinął głową i założył ciepłe spodnie, kurtkę i buty. Zanim ruszyliśmy, zapytał:

Co, jeśli dziewczyny będą nas złośliwie traktować? Na przykład Natalkę, co wlewa wodę w łóżko?

Nie wolno obrażać dziewczyn odparłem. Nie wiemy, jaką Jadzią zostaną, kiedy dorosną. Może też będą trochę niegrzeczne, ale nie możemy ich bić.

Wysiedliśmy na szkolny podwórze, a ja odprowadziłem go do grupy.

Idź! Wieczorem przyjdę po ciebie! krzyknąłem.

A czemu nie mama? zapytał.

Mama dziś wyjdzie wcześniej z pracy. Za trzy tygodnie będzie święto, a w sklepie znowu dużo zamówień.

Sasza przytaknął, wiedząc, że nasza mama, Zofia, pracuje w dużym marketcie 24h, gdzie zawsze jest tłoczno. Dzięki przyjaciółce, cioci Ani, udało się jej dostać lepszą posadę, więc zarobki są w porządku. To ważne, bo Jadzia wciąż mała i potrzebuje wszystkiego.

Po powrocie do domu pomogłem mamie posprzątać. Gdy odłożyliśmy Jadzią w łóżeczko, Sasza z zadowoleniem rysował w zeszycie, a ja skończyłem biologię i chciałem przejść do algebry, kiedy poczułem dziwny zapach. Przeszedłem do kuchni kuchenka była wyłączona, a zapach stał się jeszcze intensywniejszy. Wściekł mnie myśl, że coś jest nie tak, więc pobiegłem w stronę mieszkania Jadzi.

Złapałem ją, przytuliłem i kazałem:

Szybko ubierz się! Idziemy!

Sasza, nie rozumiejąc, co się dzieje, biegł za mną, trzymając się za rękaw. Na korytarzu drzwi zamykały się, a sąsiedzi krzyczeli, co się dzieje. Nie przerywałem, schodziłem po schodach, założąc Jadzi czapkę. Dzwoniły syreny, a w oddali widać było płonący budynek przy ulicy Polskiej. To był dom sąsiadki Polinki jej matka spłonęła w pożarze. Jadzia patrzyła zdumiona na przybywające wozy strażackie. Sasza przytulił się do mnie, a ja starałem się go uspokoić:

Spokojnie, Jadzia, pożar ugaszą. Mama z pewnością już dostała telefon.

Wtedy usłyszałem krzyk mamy:

Dymitr!

Jej głos przeciął wszystkie odgłosy. Zosia, nasza ciotka, wbiegła w podwórze w lekkich trampkach, nie mając kurtki.

Dymitr! krzyknęła, a strażacy chwilowo się zatrzymali. W tej chwili każdy myślał, że zginął jakiś mały chłopiec.

Zosia podbiegła, położyła Jadzią w ramiona i przytuliła nas wszystkich. Była pośród dymu i zimna, ale trzymała nas mocno. Wtedy zobaczyłem babcię stała w kącie, patrząc na nas z nieco zadumanym wyrazem.

Co, mój kochany? spytała, a ja pokazałem jej matkę.

Halo westchnęła Zofia, po czym odwróciła się i ruszyła w stronę wejścia.

Patrzyłem na zegar, a potem na mamę, która w końcu uspokoiła się po pożarze.

Co, kochanie? zapytała, tuląc Jadzię w kurtkę sąsiada.

Nic, mam już wszystko pod kontrolą. odparłem, a ona uśmiechnęła się i dodała:

Zrobimy herbatę, rozgrzejemy się. Mam trochę malin i cukru, żeby nie zostaliśmy przeziębieni.

Wzięliśmy się za ręce, podziękowaliśmy strażakom i wróciliśmy do mieszkania. Zanim wyszliśmy, zapytałem mamę, co zrobić z babcią, bo wciąż się krążyła w pamięci.

Nie martw się, Dymitrze. Przeszliśmy już przez najgorsze. Teraz po prostu wracajmy do domu i dbajmy o siebie.

Zosia, szczęśliwa, że Jadzia jest już bezpieczna, uśmiechnęła się do mnie i powiedziała:

Idźmy już, chłopcze, zimno na dworze. Musimy wrócić do ciepłego domu.

Wszyscy poszliśmy w stronę naszej kamienicy, a ja poczułem ulgę, że mogłem chronić malą siostrę i brata w tym chaotycznym poranku. Czasami życie przypomina walkę z ogniem, ale kiedy mamy przy sobie rodzinę, każdy dzień ma sens.

Jeszcze raz! wyszeptała Zofia, przytulając nas wszystkie razem, i w tej chwili poczułem, że dzisiejszy poranek, mimo wszystkich trudności, był warty przeżycia.