Dymek, Dymek, czas wstać, Małgorzata znów płacze!

Dymek, Dymek, wstawaj, Jadzia znów płacze!
Dymek poczuł, jak mały Saszek trzepocze mu w rękawie koszulki, ale oczy nie chciały się otworzyć. Sen był tak głęboki, że chciało mu się krzyczeć na brata, po czym schować głowę pod poduszkę i zanurzyć się w ciepłej ciemności. Najlepiej, żeby nie przychodziły sny, bo dziś znowu pojawił się ojciec usiadł na schodach domu babci, pogłaskał po głowie i zapytał:
Jak leci, synku? Ciężko? Przepraszam, że tak Nie chciałem Jadzia znów płacze Ty

Dymek wyrwał się z półsennego marazmu i ledwo nie spadł z łóżka. Jadzia krzyczała tak, że aż on sam się obudził. Saszek siedział przy swoim łóżku i obserwował, jak starszy brat wyrywa się z kołdry.

Już dawno tak głośno? Dymek pogładził niedogolone włosy, które wyglądały, jakby nie widziały maszynki od lat, i podszedł do łóżeczka siostry. Twoja głowa zawsze strzela! Dlaczego tak krzyczysz? Mamy nie ma. Jeszcze za wcześnie, zaraz rano wróci. Chodź tutaj!

Jadzia była już niemal czerwonawa od krzyku. Dymek zręcznie wyciągnął ją z łóżeczka, skinął do Saszka, który przyniósł czystą pieluszkę i przytulił dziecko.

Ojej, jaka słodka! Wszystko w porządku, tylko trochę ciszej, proszę. Sąsiedzi jeszcze nie słyszeli? Zaraz wszystko załatwię, poczekaj chwilę.

Dziewczynka, słysząc dobrze znany głos, nieco uspokoiła się, a po kilku minutach z zapałem napięła się butelką, którą przygotował brat.

Łakomczuch! Dymek dotknął brzuszka Jadzii wierzchu dłonią, jakby sprawdzał, czy nie ma gorączki. Nie potrzebował termometru. Nie mogła poczekać na mamę? Dobrze, że nie. Zaraz przyjdzie zmęczona, a my tu jeszcze musimy się trzymać. Jedz, dopóki jest czas. Saszek! spojrzał na brata i uśmiechnął się. To właśnie nasz bohater! Już śpi! Nie tak jak my, co?

Półroczna Jadzia jeszcze raz przyssała smoczek i, nieco ospała, wypuściła go z ust. Dymek ostrożnie położył ją na swoim ramieniu, żeby nie wydała ponownie krzyku, i zaczął chodzić po pokoju, głaszcząc po plecach.

Brawo! Teraz do łóżeczka! położył ją delikatnie i zerknął na zegar.

Czy iść spać? Zostało jeszcze niecałą godzinę do pobudki, a on miał piątkę z biologii i dwóję z fizyki. Sam winien, że w lekcji fizyki grał w Morski bój z Włodkiem zamiast słuchać wykładu. Musiał więc powtórzyć ostatnie paragrafy, bo za dwa tygodnie miał się zebrać rodzicielski zjazd i nie chciał, żeby mama się zawstydziła.

Dymitr! To nie do przyjęcia! Ciągle się spóźniasz! Jeszcze raz i pójdę do dyrektora!

Nie dał się jednak wytłumaczyć, że spóźnienia wynikają z pracy mamy, która czasem zostaje po godzinach. Dlatego musiał zostać z Jadzią, a potem biegać, by odprowadzić Saszka do przedszkola. Nie wolno zostawiać dzieci same w domu to nie do przyjęcia. Gdyby ojca nie było, wszystko byłoby prostsze.

Babcia Halina nie była tematem, o którym Dymek chciał myśleć. Nie znał przyczyn wszystkich kłótni z mamą, ale wiedział, że babcia zawsze krzyczała, nie szczędząc słów. Po pogrzebie przyjechała do nich i, gdy matka wyprowadzała dzieci, rzuciła na Halinę ostre uwagi.

To twoja wina! Zrobiłaś całą hałaśliwą gromadź, a co miałeś zrobić? Musiałeś pracować! Co ma pożywać takie serce? Nie masz sumienia! To twoja wina, że nie ma już mojego syna! Ty!

Dymek nie wytrzymał. Wyskoczył z pokoju, nie zwracając uwagi na płaczącą mamę, i podszedł do babci.

Nie mów tak! Nie wiesz nic! Nie obrażaj mamy! Tata nas kochał! Rozumiesz? Kochał Jadzię i Saszka. To on chciał, a nie mama.

Halina spojrzała na niego surowym wzrokiem, a potem westchnęła i odeszła, obiecując, że już więcej nie przychodzi. Dymek czasem ją widywał w mieście, ale udawał, że nie zna. Ona patrzyła zza rogu, ale nigdy nie odzywała się.

Pamiętał też straszną historię Poli z mieszkania 43. Jej matka codziennie piła, sąsiedzi narzekali, a w końcu dziewczynkę zabrano do domu dziecka. Dymek kiedyś wślizgnął się tam z kumplami przez słabe ogrodzenie i zobaczył, jak Pola płacze, a on nie mógł jej pomóc. Matka nie krzyczała, a jedynie pogłaskała go po głowie, mówiąc, że jest dumna z syna. Jednak on wciąż czuł, że nie zrobił wystarczająco dużo.

Zosia, ciocia Zosia, sąsiadka, znowu narzekała, że Jadzia głośno krzyczy. Co miał zrobić starszy brat? Dziecko wciąż rośnie, ząbki wyrastają, a ona ma już trzy małe ząbki. Czasem chwyta się za palec, a krew prawie leci. Musiał pilnować, żeby nie wkładała do ust wszystkiego, co znajdzie. Wczoraj zasnęła z królikiem Saszka w ramionach, a brat najpierw się rozzłościł, potem jednak pogłaskał zwierzątko i zostawił je przy siostrze.

Budzik cicho zadrżał, a Dymek wyłączył go. Czas wstać. Musiał iść do szkoły, Saszek do przedszkola. Mama wróci za chwilę, a on musiał jeszcze przygotować śniadanie dla wszystkich.

Zanim skończył kanapki, w korytarzu zamknął się drzwi i weszła mama, zrzucając na nogi starą kurtkę. Objęła Dymka, przytuliła się do jego policzka i spojrzała w oczy:

Dzień dobry, mój rycerzu!
Dzień dobry, moja królowa!

To było ich tajne przywitanie od czasu, gdy Dymek znalazł w bibliotece powieści Waltera Scotta.

Co słychać?
Jadzia znów nocą krzyczała. Dałem jej butelkę, nałożyłem żel na dziąsła. Uspokoiła się.
Czy nowy ząb już wyszedł?
Nie, ale dziąsło już obrzęło. Gorączki nie ma.
Dobrze. DymDym, co bym bez ciebie zrobiła?
Mamo wczoraj zobaczyłem babcię.

Zofia zamarła, ręce schwyciły się w dłonie.

Co powiedziała? Rozmawialiście?
Nie. Stała przy naszym klatce schodowej i patrzyła w okna. Kiedy podszedłem, odwróciła się i odszła.

Zofia skinęła głową, ale zaraz zorientowała się, że syn nie widzi jej twarzy. Chwyciła go za podbródek i spojrzała:

Dymku, nie gniewaj się na nią, dobrze? Ona jest trudna, ale jest twoją babcią. Nawet jeśli nie lubi nas, jesteśmy jej wnukami ja, Saszek i Jadzia.
Dlaczego więc krytykuje, że jest nas tak wiele?
Synku niektórzy ludzie myślą, że trzeba żyć tak, jak oni uważają za słuszne.

Dlaczego? Dlaczego myślą, że wiedzą lepiej?
Nie wiem. Może dlatego, że liczą się ich lata i doświadczenie. Czasem mają rację, ale młodzi też muszą popełniać błędy i zdobywać własny życiowy doświadczenie.

To niewłaściwe, że wszystko im tak wychodzi!

Dokładnie! uśmiechnęła się Zofia, patrząc na dorastającego chłopca. Pamiętasz, co rok temu byłeś taki mały? A teraz już prawie w siódmym klasie. Czas leci, a ty rośniesz szybciej, niż myślałam.

Zofia pogłaskała syna po policzku i dodała:

Jeśli jeszcze raz spotkasz babcię, nie kłóć się z nią. Posłuchaj, co ma do powiedzenia, a potem sam zdecyduj, co zrobić. I zapomnij o tym, co usłyszałeś w tym dniu. Gdy przychodzi smutek, człowiek się zmienia, mówi straszne rzeczy, bo ból po stracie go przytłacza. To nie oznacza, że jest zły po prostu cierpi.

Dymek nie do końca pojął, ale poczuł, że mama jest naprawdę dobra. Spojrzał na zegar i podskoczył.

O nie! Dziś pani Walentyna Mikołajewska ma mnie zjeść z podroby! Już spóźniłem się na pierwszą lekcję!

Idź do drugiej! Zofia złapała go za starą koszulkę i posadziła przy stole. Nie jadłeś śniadania?

Nie mam czasu, mamo!
Nic się nie stało, szkoła nie ucieknie. Zobaczysz, wiatrem zostaniesz porwany, a potem będziesz chudy!

Zanim odprowadziła go do kuchni, Zofia wyciągnęła talerz z kanapkami i wybiegła, żeby obudzić Saszka.

Po pół godziny Dymek już biegł do szkoły, trzymając mocno za rękę skaczącego za nim brata.

Dymek, Dymek, pobawisz się ze mną wieczorem?
Oczywiście.
Nauczysz mnie rysować motocykl?
Nauczę.
A samochodzik?
I samochodzik.

Saszek spojrzał na Dymka i zapytał:

Czy się gniewasz?

Dymek wyjął się z myśli i zdziwiony zapytał:

Skąd?

Nie wiem, milczysz i oczy masz jak dwie czarne kulki.

Po prostu zamyślony! Dobra, biegnij i nie kombinuj, rozumiesz? Nie powiem mamie. Sam się tym zajmę.

Czy postawisz to w kącie? zapytał Saszek z żywym zainteresowaniem, a Dymek lekko uniósł palec w znak zakazu.
Nie będę ci uczyć rysować samochodzik!

Nie chcę! Saszek zadrwił. Dym, naprawdę będę grzeczny, jeśli Natalia nie wyleje mi wody na łóżko. Potem razem narysujemy samochodzik, zgoda?

Saszu, nie wolno obrażać dziewczyn.
Natalia nie jest dziewczyną! To jest drań!
I tak nie wolno. Nie wiemy, kim zostanie nasza Jadzia, kiedy dorośnie. Może też będzie drań i chłopcy w przedszkolu będą ją dokuczać. Co wtedy?
Będziemy bić? zapytał Saszek, unosząc brwi.
Kogo? nie zrozumiał Dymek.
Nie Jadzia! Chłopców!

A! To już zależy od sytuacji. Lepiej unikać pięści. Tata mówił, że ludzie, którzy od razu biją, są dziwni. Normalni najpierw myślą i szukają innego rozwiązania.

Dymek wziął Saszkowi sweter, podsunął koszulę i wypchnął go pod drzwi klasy.

Idź! Wieczorem przyjdę po ciebie!
A dlaczego nie mama?

Mama dziś wyjdzie wcześniej do pracy. Zbliżają się święta i w sklepie jest sporo rzeczy do ogarnięcia.

Rozumiem! Saszek skinął poważnie. Wiedział, że ich mama pracuje jako kasjerka w dużym, całodobowym supermarkecie. Raz pojechali razem do sklepu, a Saszek bał się zgubić wśród alej, więc mocno trzymał brat za rękę.

Wtedy w domu nie było jeszcze Jadzi, a tata wciąż żył w ich myślach. Myśl o ojcu wywoływała w Saszkach łzy, które szybko ocierał, szukając Natalii.

Właścicielka sklepu, pani Walentyna Mikołajewska, trzymała słowo. Dymek tego dnia musiał iść do dyrektora szkoły. Stał tam, kiedy pani Walentyna wymieniała wszystkie jego wyczyny, prawdziwe i wymyślone. Więcej było tych drugich, ale Dymek nie chciał się kłócić.

To trudny chłopak! powiedziała pani dyrektor, pani Marina Seredyńska. Trzeba coś zrobić, bo inaczej skończy się wpis w rejestrze nieobecności, a my będziemy mieli kłopoty.

Czy chcesz herbatę? zapytała, po czym wstawiała czajnik i wyciągnęła z szuflady pudełko cukierków Ptasie mleczko.

Dymek skinął głową.

Spóźniasz się nie dlatego, że chcesz?
Nie.

Pomagasz mamie?
Tak.

Jadzia jest mała i ma trudniej, a ja już prawie dorosły.

Nie jesteś już tylko chłopcem, Dymitr. Jesteś już młodym mężczyzną! To mnie cieszy. Jeśli się nie poddasz, twoja mama będzie z ciebie dumna. Nie będziesz już karany za opóźnienia, ale proszę, staraj się przychodzić na czas. Co do pani Walentyny, nie martw się, porozmawiam z nią.

Dymek przyjął cukierek, przypominając sobie słowa ojca: Kiedy nie wiesz, co powiedzieć, milcz.

Wszedł na podwórko, gdzie płomienie ognia wciągały przechodniów. W oddali stał strażak, a pośród dymu widniała płonąca kamienica. W oknie widać było płonącą kuchnię domu Poli. Jadzia siedziała na ramionach Dymka, patrząc z przerażeniem na przyjeżdżającą straż pożarną. Saszek przytulał się do brata, a Dymek uspokajał go:

Nie bój się, wszystko będzie w porządku. Mama już zaraz przyjdzie, zapewniam.

Zofia, w lekkich zimowych butNa koniec Dymek zrozumiał, że najważniejsze w życiu jest trzymać bliskich przy sobie i wspierać się nawzajem, bo tylko razem można przetrwać każdy ogień.