Dwoistość charakteru – od uroczej do zadziornej.

Moja przyjaciółka Kinga Tęczowa ma język jak żyletkę. Jest przebojowa, piekielnie bystra i potrafi wywijać słowem jak cyrkowy akrobata. Ale czasem udaje taką niewiniątko, że aż chce się ją wziąć na ręce i przytulić. To jej specjalność.

Pamiętam, jechaliśmy na wycieczkę autokarem. Pasażerów było jak śledzi w beczce. Za kierownicą siedział poważny facet, kierowca Marian. Czekała nas długa nocna podróż, a Marian nie miał drugiego kierowcy. Obrzucił naszą hałaśliwą grupę wzrokiem i powiedział:

— Droga daleka, żebym tylko nie zasnął za kółkiem. Dziewczyny, która dotrzyma mi towarzystwa? Usiądzie obok, pogada? Pożytek będzie i dla was.

Ludzie skrzywili się – żal kierowcy, ale nikt nie miał ochoty rezygnować z drzemki. Wszyscy marzyli, żeby zapaść w sen i obudzić się na miejscu.

Na pomoc przyszła Tęczowa – zgodziła się zabawiać Mariana, podczas gdy reszta będzie chrapać. Przesiadła się do przodu, poprawiła spódniczkę, spuściła oczy – prawdziwa modestka.

— Nie wiem, o czym gadać, jestem nieśmiała… ale spróbuję.

Pasażerowie układali się do snu, Marian pruł szosę, a Kinga zaczęła:

— O czym porozmawiamy, szefie? Może o pierwszej miłości? Miałam taki raz… bardzo dawno, dziewiętnaście lat…

— O, temat! — ucieszył się Marian. — Też miałem taki wiek… w poprzedniej epoce. Wal, kędziora!

— W tych zamierzchłych czasach spotkała mnie pierwsza miłość — rozpoczęła Tęczowa. — A może druga… albo trzecia. Trudno policzyć. W każdym razie w pierwszej dziesiątce. Imienia kawalera nie zdradzę. Nazwijmy go… Pimpuś.

Marian kręcił kierownicą i przytakiwał. Kinga łagodnie opowiadała, jak pewnego dnia spotkała Pimpusia i ogarnęła ich tak szalona namiętność, że całowali się na środku ulicy!

— Zrozumieliśmy, że szliśmy do siebie całe życie! — mówiła, błyszcząc oczami. — Wstaliśmy prosto po obiedzie i ruszyliśmy ku swojemu przeznaczeniu! Spotkaliśmy się na rozstaju dróg, gdy na niebie zapalały się pierwsze gwiazdy, a w pobliskich barach zaczęły trzeszczeć pierwsze pięści…

— Szyknie opowiadasz! — pochwalił Marian. — No i co? Rozpłomieniliście się? Poszli na całego?

— Wszystko pięknie, tylko gdzie się przespać?! — westchnęła Kinga. — U mnie nie, u Pimpusia nie. U znajomych wszystkie kąty zajęte, na hotel nie starcza grosza…

— Znane! — kiwnął głową Marian. — Też miałem takie akcje za młodu. Hormony buzują, baba gotowa na wszystko, a kąt do spania jak na lekarstwo. Chyba że pod płotem!

— Szukaliśmy zacisznego miejsca, ale bez skutku — ciągnęła Kinga. — Z desperacji próbowaliśmy nawet w parku na ławce… ale tam też pełno par! Jakaś plaga miłosna! W końcu Pimpuś powiedział: „Kochanie, może innym razem?”

Marianowi jakby ktoł sen z powiek zdmuchnął. Ryknął tak, że ledwo nie wypuścił kierownicy.

— Co?! Jaki „innym razem”? Frajer ten twój Pimpuś. Gdybym ja był na jego miejscu… Skąd ty takich wyciągasz?

Tęczowa zaśmiała się tajemniczo, jak syrena.

— Żartuję, Marian! Oczywiście, sprytny Pimpuś znalazł rozwiązanie. Zabrął mnie do bloku, gdzie nie zamykali włazu na dach…

— A, to inna bajka! — uspokoił się Marian. — Dach też się nada, byle baba gorąca i noc ciemna. Gwiazdy, chmury, romantyzm… O, ja raz na strychu zajezdni… ale cóż tam. Mów dalej, Kinguś.

Gdy Kinga wpadnie w wir opowieści, potrafi zawstydzić każdego poetę. Z przejęciem opisała, jak patrzyło na nich nocne niebo, jak malutcy się czuli na tym wysokim dachu, a nad nimi tylko wszechświat i nic więcej!

— …jęcząc z pożądania, zaczęliśmy się rozbierać — prawiła półszeptem Kinga. — Miałam modny topik z wiązaniami na plecach. Łamiąc paznokcie, rozplątywałam je jeden po drugim! Spódniczka, lekka jak pyłek, zsunęła się z bioder, odsłaniając alabastrową skórę… ciepły wiatr igrał moimi niesfornymi loczkami… ach, miałam wtedy loki jak królowa!

Słuchając jej, Marian wzdychał i stękał — o śnie nie było mowy. Kinga i teraz jest urodziwa, a co dopiero jako dziewiętnastoletnia studentka — cały autobus by się ślinił.

— Zrzucałam z siebie wszystko, byle tylko spłonąć w ogniu namiętności! — deklamowała Kinga. — W półmroku zamigotał wąski pasek mojej bielizny… owiał nas gorący zapach naszych ciał, niecierpliwości, rozkosznego drżenia… I wtedy Pimpuś powiedział…

— Tak! Tak! — mamrotał Marian, mrużąc oczy. — Co powiedział?

— Powiedział: „Fajnie wyglądasz, Kinga! Może się jeszcze raz rozbierzesz?”

Biedny kierowca z wrażenia znów prawie stracił panowanie nad autobusem. Ale, na szczęście, był profesjonalistą i utrzymał go na drodze.

— Nagą babę przed sobą ma, a on „rozbierz się jeszcze raz”? — ryknął. — Co to za dureń?! Dałbym mu taką manto, że dentysta by nie nadrobił! Ale opowiadać to ty mistrzyni, prawda. Jak malowała. Powinnaś pracować w sex-telefonie.

Autobus pędził szosą. Migotały rzadkie światła. Kinga czarującym głosem przeszła do kolejnej części historii o Pimpusiu. Z pasją opowiadała, jak splotły się ich rozpalone ciała, serca waliły jak dzwony, w uszach szumiał wicher, a każde dotknięcie wywoływało burzę uczuć…

— I… i… — podpuszczał Marian. — No dawaj, Kinga, nie przerywaj! Ech, gdzie moje dziewiętnaście lat…

— …i wtedy Pimpuś powiedział: „Nie trafiłem!” — zakończyła Kinga.

Tęczowa chichotała, Marian znów ryczał i walnął pięścią w kierownicę. Chyba nikogo nie zdziwi, że cały autobus słuchał tej rozmowy i nikt nawet nie próbował zasnąć. Jednym słowem, podróż była nieprzespana, ale za to ekscytująca. Później podstępna Kinga powiedziała mi:

— Dobrze im tak! Chcieli się wyspać moim kosztem? Nie wyszło. Jeśli ja nie śpię, nikt nie śpi.