Dwie twarze samotności

Dwie twarze samotności

Aleksandra stała przed lustrem, przygryzając dolną wargę. Palce niespokojnie poprawiały kosmyk włosów, układając go w idealny kok jakby od tego zależało coś ważnego. Trzydzieści pięć lat wiek, który w reklamach chwali się kwitnącym okresem, a w prywatnych notatkach określa się jako kryzys. Sukces w pracy, przytulne mieszkanie w centrum Warszawy, przyjaciółki gotowe w każdej chwili podyskutować o polityce świata i nowym odcieniu kremu nawilżającego.

Jednak gdy wieczorem drzwi zamykały się, a telefon cichł, cisza rosła niczym fala morskiego brzegu, głośniejsza niż szum miasta za oknem.
Znów randka wydmuchała, spoglądając na swój odbicie. Elegancka sukienka, dopasowana, lecz nie prowokująca. Delikatny makijaż, wystarczający, by podkreślić oczy, nie dający wrażenia przesadnej staranności. Szpilki wysokie, ale nie tak, by wydawały się desperackie. Wszystko dopracowane do szpiku, jakby szykowała się nie na spotkanie z żywą osobą, a na egzamin, w którym będzie oceniana według sztywnych kryteriów.

Wiedziała, czego pragnie. Nie tylko związku ale prawdziwej miłości, tej, co wnika w najskrytsze zakamarki duszy, gdzie słowa nie są potrzebne, a jeden wzrok, jeden dotyk wystarczą, by się zrozumieć. Za każdym razem, gdy w kawiarni lub restauracji przy jej stoliku zasiadał nowy mężczyzna, w głowie rozbrzmiewał sarkastyczny głos:
A co, jeśli okaże się taki sam jak poprzedni?

Ostatni. Ten, przy którym prawie uwierzyła, że to to. Ich relacja rozpadła się na codzienności, na jego niechęci do mówienia o uczuciach, na jej próbach naprawić, zrozumieć, dostosować się. Przeczytała dziesiątki książek psychologicznych, zapisywała notatki w zeszytach z warsztatów, rozkładała każdy swój błąd niczym skomplikowane równanie matematyczne. Im więcej rozumiała, tym większy był strach przed ponownym otwarciem serca.

Czy nie chcę za dużo? wyszeptała, patrząc na ekran telefonu.

Nowa wiadomość. Ten sam interesujący mężczyzna z portalu randkowego inteligentny, z poczuciem humoru, bez czerwonych flag w profilu. Uśmiechnęła się, czytając jego słowa, lecz zaraz po tym jej usta ściągnęły się w cienką linię.

A gdyby mnie rozczarował?

I znów pustka. Noc, cisza, lustro i pytanie, na które nie ma jeszcze odpowiedzi.

Wolność bycia sobą

Jadwiga zająłła się w rogu ulubionej kawiarni przy ulicy Krakowskiego Przedmieścia, gdzie miękkie fotele przyjmowały kształt ciała, a zapach świeżo mielonej kawy mieszał się z wonią wanilii. W dłoniach przeglądała strony nowej powieści, palce czasem zatrzymywały się na szczególnie przypadłych jej do gustu zdaniach, zostawiając ledwo widoczne zagięcia w rogu kartek.

Czterdzieści dwa lata liczba w dowodzie, nie więcej. W środku kipiała energia, to właśnie to uczucie, że najważniejsze przygody dopiero przed nią.

Jadź, znowu sama? przerwał jej znajomy głos. Przyjaciółka Ania, zmierzwiona po długim dniu w biurze, już machała kelnerce, zamawiając swój stały latte z syropem.

Jadwiga odłożyła książkę, odsłaniając okładkę z jaskrawą abstrakcją. No tak uśmiechnęła się spokojnie, jak tafla jeziora w bezwietrzną pogodę. Ale nie czuję się samotna.

Łapała zdziwione spojrzenia przyjaciółek, znajomych, nawet przypadkowych rozmówców. Jak to możliwe, że atrakcyjna kobieta, bystra, interesująca, i samotna? Przestała już tłumaczyć. Miłość odkryła nie w oczekiwaniu na księcia, ale w porannej kawie na balkonie, w spontanicznych wypadach nad Bałtyk, w projektach zawodowych, które rozświetlały oczy. W przyjaciołach, którzy znali ją prawdziwą bez masek i udawania.

Ten przystojniak z zeszłego tygodnia? mrugnęła Ania, machając łyżeczką po deserze. Ten, co zaprosił cię na koncert jazzowy? Kochasz jazz!

Ładny, rozbawiała się Jadwiga, a w jej śmiechu nie było ani odrobiny napięcia. Ale nie chcę dopasowywać się do cudzych oczekiwań. Jeśli ktoś chce być przy mnie, niech sam do mnie dojdzie. Ja już jej palce znowu odnalazły właściwą stronę w książce, jestem tam, dokąd zmierzam.

Samotność? Nie, to słowo nie pasowało. To była wolność lekka jak letni wietrzyk, a trwała jak korzenie starego dębu. Wolność wyboru, dokąd zwrócić się jutro. Wolność budzenia się i zasypiania w zgodzie ze sobą. Wolność po prostu być.

Powrót do samotności

Aleksandra zamknęła za sobą drzwi, powoli zdjąła szpilki i usiadła na skraju łóżka. Wieczorowa sukienka, wciąż pachnąca obcym perfumem i aromatami restauracji, nagle wydała się jej absurdalna. Randka wypadła pomyślnie elegancki rozmówca, interesujące tematy, wykwintne dania. Gdy próbował wziąć ją za rękę, w środku coś się ściśnięło. Nie strach, lecz zrozumienie. Kolejny miły, mądry, idealny mężczyzna i znów ta lodowata pustka w sercu.

Podeszła do okna, przyłożyła dłoń do zimnego szkła. Miasto lśniło światłami, gdzieś tam tętniło życie, spotykano się i rozstawało ludzie. Ona stała w centrum swojego idealnego mieszkania, otoczona drogimi rzeczami, i czuła się zagubiona.

Dlaczego tak mi trudno? szepnęła do swojego odbicia w ciemnym szybie. Pytanie zawisło w powietrzu, jak zawsze, bez odpowiedzi.

W tym samym czasie, po drugiej stronie miasta, Jadwiga rozciągnęła się w plecionym fotelu na balkonie. W jednej ręce kieliszek czerwonego wina, w drugiej papieros, do którego sięgała raz w miesiąc. Nocny wiatr igrał kosmykami jej rozpuszczonych włosów, a z głośników płynął zmysłowy jazz.

Zamknęła oczy, pozwalając muzyce otulić się. Nie myślała o nieudanych randkach ani niespełnionych marzeniach. Tylko teraźniejszość kwaśny smak wina na ustach, chłód nocnego powietrza, odległe światła miasta, przypominające rozsypane diamenty.

Jadwiga nie czekała na księcia. Wiedziała już dawno, że żaden baśniowy bohater nie uczyni jej szczęśliwszą niż ona sama. Każdy wieczór, każdy świt, każda minuta należała wyłącznie do niej. I w tym nie było samotności była absolutna, porywająca wolność bycia sobą.

Uniosła kieliszek w milczącym toaście za siebie, za tę noc, za całe swoje niezwykłe życie. Królowej nie potrzeba tronu jej królestwo było tam, gdzie czuła się szczęśliwa. A dziś to był balkon jedenastego piętra, kieliszek dobrego wina i gwiazdy, tak jasne na nocnym nieboskłonie.

Dwie kobiety. Dwie rzeczywistości.

Aleksandra i Jadwiga. Mieszkały w tym samym mieście, oddychały tym samym powietrzem, lecz żyły w zupełnie odmiennych wszechświatach.

Aleksandra szła przez życie z wyciągniętą ręką w jej dłoniach leżała pustka, którą desperacko próbowała wypełnić. Każda randka, każda nowa znajomość była próbą odnalezienia tego, kto w końcu da jej to, czego tak bardzo jej brakowało: poczucie potrzebności, ciepła, przynależności. Wierzyła, że miłość to coś zewnętrznego, co przyjdzie i uczyni ją całą. Im mocniej szukała, tym większą pustkę odczuwała w środku.

Jadwiga szła z rozłożonymi ramionami nie dlatego, że czekała, by ktoś je wypełnił, lecz dlatego, że jej świat już był pełen. Pełen wrażeń, wolności, cichej radości z prostych rzeczy. Nie szukała miłości emanowała nią. Dlatego ludzie przyciągali się do niej, bo przy niej było łatwo. Nie oczekiwała księcia, nie budowała zamków w powietrzu po prostu żyła. A w tym życiu było miejsce na wszystko: na samotność, spotkania, rozstania i nowe drogi.

Może ich ścieżki kiedyś się skrzyżują. Może Aleksandra pewnego dnia zrozumie, że pustka nie wynikała z braku miłości, lecz z tego, że nie potrafiła kochać samej siebie. Może Jadwiga spotka człowieka, który nie będzie chciał, by się zmieniła, a po prostu pójdzie obok, nie zakłócając jej harmonii. A może nie.

Jednak już teraz ich historie są dwoma różnymi odpowiedziami na to samo pytanie.

Miłość nie przychodzi do tych, którzy jej szukają. Przychodzi do tych, którzy już żyją z otwartym sercem nie dlatego, że czekają, lecz dlatego że potrafią dawać.

I wtedy okazuje się, że najważniejsze nie jest znalezienie kogoś, kto wypełni twoją pustkę, lecz nauczyć się być pełnym samemu, bez niego. Bo dopiero wtedy miłość przestaje być ratunkiem, a staje się po prostu szczęściem.