Dwie twarze samotności

Dwie strony samotności

Aleksandra stała przed lustrem, lekko przygryzając dolną wargę. Palce nerwowo poprawiały kosmyk włosów, co chwilę układając go w idealny kok jakby od tego zależało coś naprawdę ważnego.

Trzydzieści pięć lat wiek, który w reklamach określa się jako rozkwit, a w prywatnych notatnikach jako kryzys. Udana kariera, przytulne mieszkanie w samym sercu Warszawy, przyjaciółki gotowe w każdej chwili przedyskutować z nią wszystko, od polityki po najnowszy odcień kremu nawilżającego.

Wieczorem, gdy drzwi się zamykały, a telefon milczał, cisza rosła niczym fala na brzegiem Wisły, głośniejsza niż szum miasta za oknem.

Znowu randka wymknęła z siebie, spoglądając na swe odbicie.

Sukienka była elegancka, przylegająca, ale nie prowokująca. Makijaż lekki wystarczający, by podkreślić oczy, a nie wyglądać na wymuszonego. Szpilki wysokie, lecz nie tak, by sprawiały wrażenie desperacji. Wszystko dopięte na ostatni guzik, jakby szykowała się nie na spotkanie z człowiekiem, a na egzamin, w którym będzie oceniana według sztywnych kryteriów.

Wiedziała, czego pragnie. Nie tylko związku, lecz prawdziwej miłości takiej, co wnika w najgłębsze zakamarki duszy, nie potrzebuje słów, a jeden spojrzenie, jedyny dotyk wystarczą, by się zrozumieć. Każdego razu, gdy w kawiarni czy restauracji siadał przed nią nowy mężczyzna, w głowie rozbrzmiewał kwaśny, szyderczy głos:

A co jeśli okaże się taki sam jak poprzedni?

Ostatni. Ten, z którym prawie uwierzyła, że to to. Lecz ich relacja runęła na codzienności, na jego niechęci do rozmów o uczuciach, na jej próbach naprawić, zrozumieć, dopasować się. Przeczytała dziesiątki książek psychologicznych, zapisywała notatki w notesach z szkoleń, rozkładała każdy błąd jak skomplikowane równanie. Im więcej rozumiała, tym większy był lęk przed kolejnym otwarciem się.

Czy może chcę za dużo? wyszeptała, patrząc na ekran telefonu.

Nowa wiadomość. Ten sam ciekawy facet z portalu randkowego inteligentny, z dobrym poczuciem humoru, bez czerwonych flag w profilu. Przeczytała jego słowa, uśmiechnęła się, a jednocześnie usta skurczyły się w cienką linię.

A gdyby mnie zawiódł?

I znów pustka. Noc, cisza, lustro i pytanie, na które wciąż nie ma odpowiedzi.

—

Julia zająła róg ulubionej kawiarni przy Saskiej Kępie, gdzie miękkie fotele przyjmowały kształt ciała, a zapach świeżo mielonej kawy mieszał się z wonią wanilii. W dłoniach przeglądała strony nowej powieści, palce zatrzymywały się przy szczególnie udanych zdaniach, zostawiając ledwie dostrzegalne wgłębienia w rogu kartki.

Czterdzieści dwa lata liczba widoczna w paszporcie, a w środku rozbryzała się fala energii, to właśnie to uczucie, kiedy zdajesz sobie sprawę, że najważniejsze przygody dopiero przed tobą.

Julia, znów sama? usłyszała znajomy głos, wyrywając ją z lektury. Przyjaciółka Ania, po pracy rozczochrana, machała już kelnerce, zamawiając swój zwykły latte z syropem.

Julia odłożyła książkę, odsłaniając okładkę z wyrazistą abstrakcją. No tak odpowiedziała spokojnym uśmiechem, niczym tafla jeziora w bezwietrzną pogodę ale nie czuję się samotna.

Zauważała zdziwione spojrzenia przyjaciółek, znajomych, nawet przypadkowych rozmówców. Jak to możliwe, że atrakcyjna, inteligentna i… samotna? ale Julia przestała tłumaczyć. Miłość odnalazła nie w oczekiwaniu na księcia, lecz w porannym espresso na balkonie, w spontanicznych wyjazdach nad Bałtyk, w projektach zawodowych, które rozświetlały oczy. W przyjaciołach, którzy znali ją prawdziwą, bez masek i udawania.

Ten przystojniak z zeszłego tygodnia? mrugnęła Ania, machając łyżką deseru. Ten, co zaprosił cię na koncert jazzu? Uwielbiasz jazz!

Sympatyczny zaśmiała się Julia, a w jej śmiechu nie było ani szczypty napięcia. Nie chcę dostosowywać się do cudzych oczekiwań. Jeśli ktoś zechce stać przy mnie, niech sam podąży. Ja już jestem tam, dokąd zmierzam.

Samotność? To słowo nie pasowało. To była wolność lekka jak letni podmuch, solidna jak korzenie starego dębu. Wolność wyboru, dokąd jutro poprowadzi drogę. Wolność budzenia się i zasypiania w zgodzie z sobą. Wolność po prostu być.

—

Aleksandra zamknęła za sobą drzwi, powoli zdjąc pantofelki i usiadła na skraju łóżka. Wieczorowa sukienka, jeszcze pachnąca obcym perfumem i aromatami restauracji, nagle wydała się jej absurdalna. Randka poszła dobrze elegancki rozmówca, interesujące tematy, wykwintne jedzenie. Gdy jednak mężczyzna próbował wziąć ją za rękę, coś w jej wnętrzu ściśnięło się. To nie był strach, lecz pewne zrozumienie. Kolejny miły, bystry, idealny mężczyzna i znowu ta lodowata pustka w sercu.

Podeszła do okna, przyłożyła dłoń do zimnego szkła. Miasto lśniło światłami, gdzieś tam tętniło życie, ludzie spotykali się i rozstawali. A ona stała w centrum swojego idealnego mieszkania, otoczona drogimi rzeczami, i czuła się zagubiona.

Dlaczego tak mi ciężko? szepnęła do swojego odbicia w ciemnym szybie. Pytanie zawisło w powietrzu, jak zawsze, bez odpowiedzi.

W tym samym czasie, po drugiej stronie Warszawy, Julia rozciągnęła się w plecionym krześle na balkonie. W jednej ręce kieliszek czerwonego wina, w drugiej papieros, na który pozwalała sobie raz w miesiącu. Nocny wiatr igrał kosmykami jej rozpuszczonych włosów, a z głośników płynęła zmysłowa melodia jazzu.

Zamknęła oczy, pozwalając muzyce otulić się. Myśli o nieudanych randkach czy niespełnionych marzeniach nie przychodziły. Był tylko moment ostry smak wina na ustach, chłód nocnego powietrza, odległe światła miasta, rozrzucone niczym kamienie szlachetne.

Julia nie czekała na księcia. Wiedziała już dawno, że żaden baśniowy bohater nie uczyni ją szczęśliwszą niż ona sama. Każda noc, każdy wschód słońca, każda minuta należała wyłącznie do niej. Nie było w tym samotności była absolutna, porywająca wolność bycia sobą.

Uniosła kieliszek w cichym toaście za siebie, za tę noc, za całe swoje niezwykłe życie. Królowej nie potrzeba tronu jej królestwo znajdowało się tam, gdzie czuła się szczęśliwa. Dziś był to balkon jedenastego piętra, kieliszek dobrego wina i gwiazdy, które rozbłysły na nocnym niebie.

Dwie kobiety. Dwie rzeczywistości.

Aleksandra i Julia. Mieszkały w tym samym mieście, oddychały tym samym powietrzem, lecz żyły w zupełnie odmiennych światach.

Aleksandra kroczyła przez życie wyciągniętą ręką w jej dłoniach spoczywała pustka, którą desperacko próbowała zapełnić. Każda randka, każde nowe spotkanie było próbą odnalezienia kogoś, kto wreszcie da jej to, czego tak bardzo brakowało: poczucie przydatności, ciepła, przynależności. Wierzyła, że miłość to coś zewnętrznego, co przyjdzie i uczyni ją pełną. Im bardziej jej szukała, tym większą odczuwała pustkę w sobie.

Julia szła przez życie z otwartymi ramionami nie dlatego, że czekała, aż ktoś je wypełni, ale dlatego, że jej świat już był pełen. Pełen wrażeń, wolności, cichej radości z prostych rzeczy. Nie szukała miłości ona ją emanowała. Dlatego ludzie przyciągali się do niej, bo przy niej było łatwo. Nie czekała na księcia, nie budowała zamków w powietrzu po prostu żyła. W jej życiu było miejsce na wszystko: na samotność, spotkania, rozstania i nowe drogi.

Może ich ścieżki kiedyś się skrzyżują. Może Aleksandra pewnego dnia zrozumie, że pustka nie wynikała z braku miłości, lecz z braku umiejętności kochania samej siebie. Może Julia spotka kogoś, kto nie będzie wymagał od niej zmiany, a po prostu pójdzie obok, nie zakłócając jej harmonii. A może nie.

Jedno jest pewne: ich historie to dwa różne odpowiedzi na to samo pytanie.

Miłość nie przychodzi do tych, którzy jej szukają. Przychodzi do tych, którzy już żyją z otwartym sercem nie dlatego, że czekają, lecz dlatego że potrafią dawać.

Wtedy okazuje się, że najważniejsze nie jest znalezienie kogoś, kto wypełni twoją pustkę, lecz nauczenie się być pełnym samemu, bez niego. Bo dopiero wtedy miłość przestaje być ratunkiem, a staje się po prostu szczęściem.