Dwie twarze samotności

Dwie twarze samotności

Aleksandra stała przed lustrem, przygryzając dolną wargę. Palce nerwowo poprawiały kosmyk włosów, ciągle układając go w idealny kok jakby od tego zależało coś kluczowego.

Trzydzieści pięć lat. W reklamach to kwitnący wiek, w prywatnych notatkach kryzys. Udana kariera, przytulne mieszkanie w samym centrum Warszawy, przyjaciółki gotowe w każdej chwili przedyskutować z nią wszystko od polityki po nowy odcień kremu nawilżającego.

Jednak gdy wieczorem drzwi zamykały się, a telefon milczał, cisza rosła niczym szum fal, przysłaniając nawet gwar miasta za oknem.

Znów randka wymruwiła, przeglądając swój odbity sylwet.

Elegancka sukienka, dopasowana, lecz nie prowokująca. Delikatny makijaż wystarczający, by podkreślić oczy, ale nie sprawiać wrażenia przesadnej staranności. Szpilki wysokie, lecz nie na tyle, by wydawać się desperacką. Wszystko dopracowane do najdrobniejszych szczegółów, jakby szykowała się nie na spotkanie z żywym człowiekiem, lecz na egzamin, w którym będzie oceniana według sztywnych kryteriów.

Wiedziała, czego pragnie. Nie tylko związku miłości. Prawdziwej. Tego, co wnika w najskrytsze zakamarki duszy, gdzie słowa są zbędne, a jeden spojrzenie, jedno dotknięcie wystarczają, by się porozumieć. Lecz za każdym razem, gdy w kawiarni lub restauracji przed nią siadał nowy mężczyzna, w głowie rozbrzmiewał kwaśny, drwiący głos:

A co jeśli będzie taki sam jak poprzedni?

Ostatni. Ten, przy którym prawie uwierzyła, że to to. Ich relacja rozpadła się o codzienność, o jego niechęć do rozmów o uczuciach, o jej próby naprawienia, zrozumienia, dostosowania się. Przeczytała dziesiątki książek psychologicznych, wypełniła notatniki szkoleniowymi długami, rozkładała każdy błąd niczym trudne równanie. Im więcej rozumiała, tym przerażające było znów otworzyć się.

Czy nie chcę za dużo? wyszeptała, spoglądając na ekran telefonu.

Nowa wiadomość. Ten sam ciekawy facet z portalu randkowego inteligentny, z dobrym poczuciem humoru, bez czerwonych flag w profilu. Uśmiechnęła się, czytając jego słowa, lecz jednocześnie usta natychmiast zaciśnięły się w cienką linię.

A jeśli mnie zawiedzie?

I znów pustka. Noc, cisza, lustro i pytanie bez odpowiedzi.

—

Jagoda zająła miejsce w rogu ulubionej kawiarni, gdzie miękkie kanapy przyjmowały kształt ciała, a zapach świeżo zmielonej kawy mieszał się z wonią wanilii. W dłoniach przewracała kartki nowej powieści, palce zatrzymywały się przy szczególnie ujmujących zdaniach, zostawiając ledwie dostrzegalne zagięcia w rogu stron.

Czterdzieści dwa lata. Liczba w dowodzie, nic więcej. W środku jednak kipiała energia to właśnie to uczucie, kiedy zdajesz sobie sprawę, że największe przygody dopiero przed tobą.

Jagodo, znowu sama? przerwał jej czytanie znajomy głos. Przyjaciółka Aneta, włóczącą się po pracy, już machała kelnerce, zamawiając swój stały latte z syropem.

Jagoda odłożyła książkę, odsłaniając okładkę z jaskrawą abstrakcją. No tak uśmiechnęła się spokojnie, jak tafla jeziora w bezwietrzną pogodę. Ale nie czuję się samotna.

Łapała zaskoczone spojrzenia przyjaciółek, znajomych, przypadkowych rozmówców. Jak to możliwe atrakcyjna kobieta, inteligentna, ciekawa, a i tak samotna? Nie tłumaczyła już nigdy. Miłość odkryła nie w oczekiwaniu na księcia, lecz w porannym espresso na balkonie, w spontanicznych wycieczkach nad Bałtyk, w projektach zawodowych, które rozpalają oczy. W przyjaciołach, którzy znają jej prawdziwe ja bez masek i udawania.

Ten przystojniak z zeszłego tygodnia? mrugnęła Aneta, machając łyżką deserową. Ten, co zaprosił cię na koncert jazzu? Wiesz, że kochasz jazz!

Fajny, zaśmiała się Jagoda, a w tym śmiechu nie było ani grama napięcia. Ale nie jestem gotowa grać według cudzych oczekiwań. Zrobiła krótką przerwę, obserwując jak kelnerka ostrożnie podaje Anetcie filiżankę z pianką. Jeśli on zechce być przy mnie, niech podąży. Ja już… jej palce znów znalazły odpowiednią stronę w książce, …jestem tam, dokąd zmierzam.

Samotność? To słowo nie pasowało. To była wolność lekka jak letni podmuch, mocna jak korzenie starego dębu. Wolność wyboru, dokąd jutro poprowadzi. Wolność budzenia się i zasypiania w zgodzie ze sobą. Wolność po prostu być.

—

Aleksandra zamknęła drzwi za sobą, powoli zdjąła szpilki i usiadła na skraju łóżka. Wieczorowa sukienka, wciąż pachnąca obcym perfumem i aromatem restauracji, nagle wydała się jej absurdalna. Randka poszła dobrze elegancki rozmówca, interesujące tematy, wykwintne jedzenie. Gdy jednak on próbował wziąć ją za rękę, coś w środku się ściśnęło. Nie strach, a zrozumienie. Kolejny miły, inteligentny, odpowiedni mężczyzna i znów lodowata pustka w piersi.

Podeszła do okna, przyłożyła dłoń do zimnego szkła. Miasto lśniło światłami, gdzieś tam tętniło życie, ludzie spotykali się i rozstawali. Ona stała w centrum idealnego mieszkania, otoczona drogimi rzeczami, i czuła się zagubiona.

Dlaczego tak trudno? szepnęła do swojego odbicia w ciemnym szybie. Pytanie zawisło w powietrzu, jak zwykle, bez odpowiedzi.

W tym samym czasie, po drugiej stronie Warszawy, Jagoda rozciągnęła się w plecionej fotelce na balkonie. W jednej ręce kieliszek czerwonego wina, w drugiej papieros, który pozwalała sobie jednorazowo w miesiącu. Nocny wiatr igrał z luźno rozpuszczonymi kosmykami, a z głośników płynęła zmysłowa melodia jazzu.

Zamknęła oczy, pozwalając muzyce ją otulić. Nie było myśli o nieudanych randkach ani niespełnionych marzeniach. Tylko teraźniejszość cierpki smak wina na wargach, chłód nocnego powietrza, odległe światła miasta przypominające rozsypane klejnoty.

Jagoda nie czekała na księcia. Zrozumiała dawno, że żaden baśniowy bohater nie uczyni ją szczęśliwszą niż ona sama. Każda noc, każdy wschód, każda chwila należały wyłącznie do niej. I w tym nie było samotności była absolutna, porywająca wolność bycia sobą.

Uniosła kieliszek w cichym toaście za siebie, za tę noc, za całe swoje niezwykłe życie. Królowej nie potrzeba tronu jej królestwo znajdowało się tam, gdzie czuła się szczęśliwa. Dziś był to balkon jedenastego piętra, kieliszek wyśmienitego wina i gwiazdy, tak jasno migoczące na nocnym niebie.

Dwie kobiety. Dwie wszechświaty.

Aleksandra i Jagoda. Mieszkały w jednym mieście, oddychały tym samym powietrzem, lecz żyły w zupełnie innych rzeczywistościach.

Aleksandra szła przez życie z wyciągniętą ręką w jej dłoniach drżała pustka, którą desperacko chciała wypełnić. Każda randka, każde nowe poznanie była próbą odnalezienia tego, kto w końcu da jej to, czego tak bardzo brakowało: poczucie przydatności, ciepła, przynależności. Wierzyła, że miłość to coś zewnętrznego, co przyjdzie z zewnątrz i uczyni ją pełną. Im bardziej szukała, tym większą pustkę odczuwała w środku.

Jagoda szła przez życie z otwartymi ramionami nie dlatego, że czekała, by ktoś je wypełnił, ale dlatego, że jej świat już był przepełniony. Pełen wrażeń, wolności, cichej radości z prostych rzeczy. Nie szukała miłości ona ją promieniowała. Dlatego ludzie przyciągali się do niej, bo w jej otoczeniu było lekko. Nie czekała na księcia, nie budowała zamków w powietrzu po prostu żyła. I w tym życiu było miejsce na wszystko: na samotność, spotkania, rozstania i nowe drogi.

Może ich ścieżki kiedyś się skrzyżują. Może Aleksandra w końcu zrozumie, że pustka nie wynikała z braku miłości, lecz z tego, że nie potrafiła kochać siebie. Może Jagoda spotka kogoś, kto nie będzie jej wymagał zmiany, a po prostu pójdzie obok, nie zakłócając jej harmonii. A może nie.

Jednak już teraz ich historie to dwa różne odpowiedzi na to samo pytanie.

Miłość nie przychodzi do tych, którzy jej szukają. Przychodzi do tych, którzy już żyją z otwartym sercem nie dlatego że czekają, lecz że potrafią dawać.

I wtedy okazuje się, że najważniejsze nie jest znalezienie kogoś, kto wypełni twoją pustkę, lecz nauczyć się być całością samemu. Bo dopiero wtedy miłość przestaje być ratunkiem staje się po prostu szczęściem.