Dwie Przyjaciółki

Dwie przyjaciółki

Kiedyś były przyjaciółkami…

A może wciąż były, tak przynajmniej myślała kobieta z trzeciego piętra. Jej koleżanka z piątego była znaną pięknością. Przynajmniej tak uważała. Schodziła do szarej myszki, jak w myślach nazywała swoją przyjaciółkę z niższego piętra, tylko po to, by się pochwalić albo ponarzekać na życie. Dawno temu razem chodziły do szkoły, a potem razem zaczęły studiować ekonomię na uniwersytecie, który myszka pomyślnie skończyła, znajdując później pracę jako urzędniczka w banku.

Piękna przyjaciółka wyszła korzystnie za mąż za bogatego ojca w piątej klasie i rzuciła studia. Po rozwodzie dostała pokaźną sumę i niewielkie comiesięczne utrzymanie. Milioner był gotów zapłacić jeszcze więcej, byle tylko się jej pozbyć, ale adwokat słabo się spisał, i została sama, z pieniędzmi, które szybko topniały przy jej wymaganiach… Dlatego piękność była w wiecznych poszukiwaniach, a na dół schodziła tylko po to, by opowiedzieć myszce o swoich sukcesach i porażkach.

– Wszyscy faceci to dranie – mówiła, rozsiadając się w fotelu i przeglądając kolejne kobiece czasopismo, bo nic innego nie czytała.

I pouczała swoją przyjaciółkę:

– Chcesz znaleźć porządnego faceta? Czytaj kobiece magazyny.

Była ubrana w króciutki, uwodzicielski szlafroczek z dużym dekoltem. Wypielęgnowane dłonie i krwistoczerwone paznokcie kontrastowały ze starą, zniszczoną szmatą myszki i jej wiecznie zmęczonymi rękami – musiała prać, sprzątać, gotować i robić zakupy. Obie były niezamężne i nie miały jeszcze dzieci, ale myszka rozpaczliwie pragnęła jednego i drugiego, podczas gdy piękność chciała tylko, by wszyscy ją podziwiali, zachwycali się, dawali pieniądze i niczego od niej nie wymagali.

– Wszyscy faceci to dranie – powtarzała piękność, kręcąc w palcach cienkiego, mentolowego papierosa. – Jeden łysy, drugi niski, trzeci bogaty, ale skąpy, wyobrażasz sobie?

I dodawała oburzona:

– Ma stare auto, domek za miastem, i chciał, żebym mu gotowała.

Roześmiała się:

– Wyobrażasz mnie sobie w starym aucie albo przy garnkach? Fuj…

Myszka wzdychała i myślała w duchu:

– Ja bym wzięła tego łysiego albo niskiego. Gotowałabym i chętnie jeździła na działkę.

– Dranie – konstatowała piękność.

A warto dodać, drogie panie i panowie, że schodziła do myszki ze swoim kotem – wiecznie brudnym, chudym i owitym pajęczynami.

Myszka miała zaś kotkę, również wykastrowaną, co nie przeszkadzało kocurkowi oddychać nierówno na widok tej piękności. Ona odwzajemniała jego uczucia w pełni.

– Co? Znowu ta wredota cię nie nakarmiła i pod kanapę wpędziła? – pytała wychudzonego kocura.

– Nam, mężczyznom – nadymał się kot – nie wypada narzekać. No co, że nie nakarmiła? Przecież nie wyrzuca na ulicę. A pod kanapą też całkiem spoko. Pajęczyn trochę za dużo, ale można się schować. I prawie nie bije. Tylko, jak ma zły humor.

– A dobry ma w ogóle? – pytała kotka.

Kot ciężko wzdychał i przytulał się do niej. Ona łapką zdzierała z niego pajęczyny i wycierała mu pyszczek. Kot zaczynał mruczeć. I tak, wtulony w swoją ukochaną, zasypiał.

– I co twoja kotka znalazła w moim obdartusie? On przecież tylko od bicia rozumie – mówiła piękność.

Myszkę aż wzdrygało i podsuwała brudnemu kotu kawałki kurczaka. Jadł, dławiąc się. Jadł i płakał. A puszysta kotka ciężko wzdychała i wylizywała swojego nieszczęsnego adoratora.

Swoją kotkę szara myszka kochała, a nawet uwielbiała. Miała wszystko. Wszystko, czego tylko mogła zapragnąć kocia dusza. A brudny kot nie chciał niczego. Marzył tylko o dwóch rzeczach – zjeść i zobaczyć swoją ukochaną.

Tak spotykali się kilka razy w tygodniu. Myszka gotowała obiad, kolację i karmiła piękność oraz jej kota. Pożyczała jej też pieniądze ze swojej skromnej pensji. Pieniądze, których piękność nigdy nie oddawała. Uważała, że robi myszce przysługę, biorąc od niej kolejną pożyczkę. A szara myszka nie umiała się upomnieć ani pokłócić. Bała się stracić jedyną przyjaciółkę.

No, więc tak.

Pewnego wieczoru piękność wpadła z błyszczącymi oczami.

– Mam go! Mam! – krzyczała podekscytowana. – Wysoki, szczupły, młody, multimilioner. Ma sieć sklepów w całym kraju. Oj, ja go wyciągnę! Nie wywinie mi się tanim rozwodem.

Myszka milczała i starała się uśmiechać aprobująco, choć słuchanie tego było dla niej obrzydliwe. Ale pod koniec tygodnia wieczorem do jej drzwi zapukali…

Piękność oznajmiła swojemu wybrańcowi do małżeństwa i rozwodu, że na dole mieszka jej stara przyjaciółka, brzydula, kapuściana głowa, no i generalnie szara myszka. I postanowili ją odwiedzić.

Piękność chciała pokazać wybrańcowi druzgocącą różnicę między nią a myszką. Niektóre kobiety trzymają przy sobie takie przyjaciółki, by na ich tle wyglądać jak królowe piękności.

Do drzwi weszli…

Piękność w nowej, oszałamiającej sukni pod rękę z wysokim mężczyzną w czarnym garniturze. Siwiejące skronie, duże czarne oczy i niezwykle żywa twarz, która wyrażała wszystko, co miał w głowie.

– Jaki przystojny – pomyślała myszka i zaczerwieniła się.

– A Jerzy kupił mi to – pochwaliła się piękność, pokazując naszyjnik wart tyle, co nowy samochód.

Myszka zaprosiła gości do stołu i zaczęła podawać talerze z sałatkami, przekąskami, pieczenią i zupą. W oczach mężczyzny zapalił się ogień, a jego twarz wyrażała zachwyt.

– A my z Jerzym wkrótce lecimy do Cannes na miesiąc – paplała piękność.

– A ty też tak gotujesz? – spytał ją Jerzy.

– Fe! – oburzyła się. – Od gotowania psują się ręce i fryzura. Poza tym, na to są restauracje.

Milioner wyraźnie sięJerzy westchnął ciężko, a w jego oczach pojawiła się taka sama nadzieja, jaką przed chwilą widziała w spojrzeniu kocura.