Dwie przyjaciółki

Dwie przyjaciółki
Kiedyś były przyjaciółkami…

A może wciąż nimi były, jak sądziła kobieta z trzeciego piętra. Jej koleżanka z piątego, pisana piękność. Przynajmniej tak o sobie myślała. Schodziła do „szarej myszki”, jak nazywała w duchu przyjaciółkę z niższego piętra, tylko po to, by się pochwalić albo ponarzekać na życie. Kiedyś razem chodziły do szkoły, potem razem dostały się na wydział ekonomii uniwersytetu, który „myszka” z sukcesem ukończyła i zatrudniła się jako urzędniczka w banku.

Piękna przyjaciółka wyszła korzystnie za mąż za bogatego ojczulka na piątym roku i rzuciła studia. Po rozwodzie dostała pokaźną sumę i niewielkie miesięczne alimenty. Milioner chętnie zapłaciłby więcej, by się jej pozbyć, ale adwokat słabo się postarał, więc została sama, z pieniędzmi, które szybko topniały przy jej wymaganiach… Dlatego piękna wiecznie szukała nowego kandydata, a na dół schodziła tylko po to, by opowiedzieć myszce o swoich triumfach i porażkach.

— Wszyscy faceci to kozy — mówiła, rozsiadając się w fotelu i przeglądając kolejny kobiecy magazyn. Nic innego nie czytała.

I pouczała przyjaciółkę:
— Chcesz znaleźć porządnego faceta? Czytaj kobiece czasopisma.

Ubrana była w króciutki, uwodzicielski szlafroczek z głębokim dekoltem. Wypielęgnowane dłonie i krwistoczerwone paznokcie kontrastowały ze staromodnym, znoszonym szlafrokiem szarej myszki i jej wiecznie zapracowanymi rękami — musiała prać, sprzątać, gotować i robić zakupy. Obie były niezamężne i nie miały dzieci, ale myszka desperacko pragnęła i jednego, i drugiego, podczas gdy piękna chciała tylko jednego — by wszyscy się nią zachwycali, podziwiali, dawali pieniądze i niczego od niej nie wymagali.

— Wszyscy faceci to kozy — powtarzała piękna, kręcąc w palcach cienkiego mentolowego papierosa. — Jeden łysy, drugi niski, trzeci bogaty, ale skąpy, wyobrażasz sobie?

I dodawała oburzona:
— Ma starą furę, domek za miastem i chciał, żebym mu gotowała!

Roześmiała się:
— Wyobrażasz mnie sobie w starej furze albo przy garnkach? Fuj!

Myszka wzdychała i myślała w duchu:
— Ja bym wzięła tego łysego albo niskiego. Gotowałabym chętnie i na działkę jeździła z radością.

— Kozy — konkludowała piękna.

A tymczasem, proszę państwa, schodziła do myszki ze swoim kotem — wiecznie brudnym, chudym i obwodzonym pajęczyną.

U myszki mieszkała kotka, także wysterylizowana, co nie przeszkadzało mu w niezdrowej fascynacji tą kocią pięknością. Ona odwzajemniała uczucie biedaka w pełni.

— Co? Znowu ta wredna cię nie nakarmiła i pod kanapę zapędziła? — pytała wychudzonego kocura.

— Nam, samcom — przechwalał się kot — nie wypada narzekać. No co, że nie nakarmiła? Przecież na dwór nie wyrzuca. A pod kanapą też nic. Pajęczyny trochę, ale można się schować. I nie bije prawie wcale. Tylko jak ma zły humor.

— A dobry zdarza się jej? — pytała kotka.

Kot ciężko wzdychał i przytulał się do niej. Kotka ściągała łapką pajęczyny z jego futra i wylizywała mu pyszczek. Kocur zaczynał mruczeć. I tak, wtulony w swoją ukochaną, zasypiał.

— I co twoja kotka znalazła w moim oburzycielu? On przecież na dobre słowo nie reaguje, tylko na kułaka albo pstryczka — mówiła piękna.

Myszkę brały dreszcze, ale podsuwała kotu kawałki kurczaka. Ten dławił się i jadł. Jadł i płakał. A puszysta kotka wzdychała ciężko i wylizywała swojego nieszczęśnika.

Swoją kotkę szara myszka kochała, wręcz ubóstwiała. I miała wszystko, co tylko mogła sobie wymarzyć kocia dusza. A brudny kocur nie pragnął niczego. Marzył tylko o dwóch rzeczach — zjeść i zobaczyć swoją ukochaną.

Tak spotykali się kilka razy w tygodniu. Myszka gotowała obiad, kolację i karmiła piękną oraz jej kocura. Pożyczała też pieniądze ze swojej skromnej pensji. Pieniądze, których piękna nigdy nie oddawała. Uważała, że robi myszce łaskę, biorąc od niej pożyczkę. A szara myszka nie potrafiła się upomnieć ani pokłócić. Bała się stracić jedyną przyjaciółkę.

Więc tak to szło.

Pewnego wieczoru piękna wpadła z błyszczącymi oczami.
— Mam go! Mam go! — krzyczała podniecona. — Wysoki, zgrabny, nie stary, multimilioner. Ma sieć supermarketów w całej Polsce. Oj, ja go jeszcze obłupię. Nie wywinie się jakimś groszowym rozwodem.

Myszka milczała i uśmiechała się pobłażliwie, choć brzydziło ją to wszystko. Ale pod koniec tygodnia wieczorem do jej drzwi zapukali…

Piękna powiedziała swojemu wybrankowi, że na dole mieszka jej stara przyjaciółka, brzydactwo, kapuściana głowa, no i ogólnie — szara mysz. Postanowili ją odwiedzić.

Piękna chciała pokazać swojemu narzeczonemu kontrast między nią a myszą. Niektóre kobiety trzymają przy sobie takie przyjaciółki, by na ich tle wyglądać jak królowe piękności.

Do drzwi weszli…

Piękna w olśniewającej sukni, pod rękę z wysokim mężczyzną w czarnym garniturze. Siwiejące skronie, wielkie ciemne oczy i niezwykle żywa twarz, która odzwierciedlała każdą jego myśl.

— Jaki przystojny — pomyślała myszka i zarumieniła się.
— A Jurek kupił mi to — pochwaliła się piękna, pokazując naszyjnik wart tyle, co nowe auto.

Myszka zaprosiła gości do stołu i zaczęła znosić talerze z sałatkami, zakąskami, pieczenią i zupą. W oczach mężczyzny zapalił się ogień, a jego twarz wyrażała podziw.
— My z Jurkiem lecimy wkrótce do Monako na miesiąc — paplała piękna.
— A ty też tak gotujesz? — spytał ją Jurek.
— Fe! — oburzyła się. — Od gotowania ręce brzydną i fryzura się psuje. Poza tym są restauracje.

Milioner wyraźnie spochmurniał, a piękNazajutrz myszka obudziła się z myślą, że prawdziwe piękno kryje się w sercu, a nie w pozłacanych naszyjnikach, i uśmiechnęła się, słysząc, jak jej kotka mruczy, wtulona w swojego ukochanego kocura.