Dwie przyjaciółki

Dwie przyjaciółki

Kiedyś były przyjaciółkami…

A może nadal były, jak myślała kobieta z trzeciego piętra. Jej koleżanka z piątego była prawdziwą pięknością. Przynajmniej tak o sobie sądziła. Schodziła do „szarej myszki”, jak w myślach nazywała swoją przyjaciółkę z dołu, tylko po to, by się pochwalić lub ponarzekać na życie. Kiedyś razem chodziły do szkoły, a potem razem dostały się na ekonomię na uniwersytet, który mysz pomyślnie ukończyła, po czym zatrudniła się jako urzędniczka w banku.

Piękność wyszła za mąż za bogatego ojca rodziny na piątym roku i rzuciła studia. Po rozwodzie dostała pokaźną sumę i niewielkie miesięczne alimenty. Milioner dałby więcej, byle się jej pozbyć, ale jej prawnik słabo się spisał. Została sama, z pieniędzmi, które szybko topniały przy jej wymaganiach… Dlatego wiecznie szukała nowego faceta, a na dół schodziła tylko po to, by opowiedzieć myszce o swoich sukcesach i porażkach.

— Wszyscy faceci to świnie — mówiła, siedząc w fotelu i przeglądając kolejny kobiecy magazyn. Nic innego nie czytała.

I pouczała swoją przyjaciółkę:

— Chcesz znaleźć porządnego faceta? Czytaj kobiece czasopisma.

Była ubrana w krótki, uwodzicielski szlafrok z głębokim dekoltem. Wypielęgnowane dłonie i krwistoczerwone paznokcie kontrastowały ze starą, zniszczoną szmatą myszki i jej wiecznie zmęczonymi rękami — musiała prać, sprzątać, gotować i robić zakupy. Obie nie były zamężne i nie miały dzieci, ale mysz desperacko pragnęła i jednego, i drugiego, podczas gdy piękność chciała tylko jednego — by wszyscy się nią zachwycali, dawali pieniądze i niczego od niej nie wymagali.

— Wszyscy faceci to świnie — powtarzała piękność, kręcąc w palcach cienkiego mentolowego papierosa. — Jeden łysy, drugi niski, trzeci bogaty, ale skąpy, wyobrażasz sobie?

I dodawała z oburzeniem:

— Ma stary samochód, domek za miastem, i chciał, żebym mu gotowała.

Roześmiała się:

— Wyobrażasz sobie mnie w starym gruchocie albo przy kuchence? Fuj…

Myszka wzdychała i myślała w duchu:

— Ja bym wzięła tego łysego albo niskiego. Gotowałabym i chętnie jeździła na działkę.

— Świnie — konkludowała piękność.

A przy okazji, trzeba dodać, schodziła do myszki ze swoim kotem — wiecznie brudnym, chudym i pokrytym pajęczynami.

U myszki mieszkała kotka, także wysterylizowana, tak jak on — ale to nie przeszkadzało mu oddychać nierówno do kociej piękności. Ona odwzajemniała jego uczucia w pełni.

— Co? Znowu ta jędza cię nie nakarmiła i pod kanapę zapędziła? — pytała wychudzonego kocura.

— Nam, mężczyznom — nadymał się kot — wstyd narzekać. No co, że nie nakarmiła? Przecież na dwór nie wyrzuca. A pod kanapą też nieźle. Dużo pajęczyn, ale można się schować. I prawie nigdy nie bije. Tylko jak ma zły humor.

— A dobry ma kiedy? — pytała kotka.

Kot ciężko wzdychał i przytulał się do niej. Kotka zdejmowała łapką pajęczyny z jego futra i wylizywała mu pyszczek. Kot zaczynał mruczeć. I tak, wtulony w swoją ukochaną, zasypiał.

— I co twoja kotka znalazła w moim obdartusie? On przecież na dobre słowo nie reaguje, tylko na kuksańca albo szturchańca — mówiła piękność.

Myszkę przebiegały dreszcze i dokładała brudnemu kotu kawałki kurczaka. Ten, dławiąc się, jadł. Jadł i płakał. A puszysta kotka tylko ciężko wzdychała i wylizywała swojego niedoszłego kawalera.

Swoją kotkę szara myszka kochała, a nawet uwielbiała. Miała wszystko, co tylko kot może sobie wymarzyć. A brudny kocur nie pragnął niczego. Marzył tylko o dwóch rzeczach — by się najeść i zobaczyć swoją ukochaną kotkę.

Tak spotykali się kilka razy w tygodniu. Myszka gotowała obiad, kolację i karmiła piękność oraz jej kota. Pożyczała też pieniądze ze swojej skromnej pensji. Pieniądze, których piękność nigdy nie oddawała. Uważała, że robi myszce przysługę, biorąc od niej pożyczkę. A szara myszka nie umiała się upomnieć ani się pokłócić. Bała się stracić jedyną przyjaciółkę.

No więc.

Pewnego wieczoru piękność wpadła z błyszczącymi oczami.

— Mam go! Mam! — krzyczała podekscytowana. — Wysoki, szczupły, nie stary, multimilioner. Ma sieć supermarketów w całej Polsce. Och, wyciągnę z niego, co się da. Nie wymiga się tanim rozwodem.

Myszka milczała, starając się uśmiechać zachęcająco, choć słuchanie tego wszystkiego ją obrzydzało. Ale pod koniec tygodnia do jej drzwi zapukali…

Piękność oznajmiła swojemu wybrańcowi do małżeństwa i rozwodu, że na dole mieszka jej stara przyjaciółka, brzydula, kapuśniaczka i w ogóle — szara mysz. I postanowili ją odwiedzić.

Piękność chciała pokazać wybrankowi przepaść między nią a myszką. Niektóre kobiety trzymają właśnie takie przyjaciółki, by na ich tle wyglądać jak królowe piękności.

Do drzwi weszli…

Ubrana w olśniewającą nową suknię piękność, pod rękę z wysokim mężczyzną w czarnym garniturze. Siwe skronie, wielkie ciemne oczy i bardzo wyrazista twarz, na której malowało się wszystko, co akurat myślał.

— Jaki przystojny — pomyślała myszka i zarumieniła się.

— A Józio kupił mi to — pochwaliła się piękność, pokazując naszyjnik wart tyle, co nowe auto.

Myszka zaprosiła gości do stołu i zaczęła znosić talerze z sałatkami, zakąskami, pieczenią i zupą. W oczach mężczyzny zapaliły się iskry, a jego twarz wyrażała zachwyt.

— A my z Józiem wkrótce lecimy na miesiąc do Włoch — paplała piękność.

— A ty też tak gotujesz? — zapytał ją Józio.

— Fee! — oburzyła się piękność. — Od gotowania ręce się psują i fryzura. Poza tym, na to są restauracje.

Milioner wyraźnie się zasmucił, a piękność szybko zmieniła temat. OpowiadałaKiedy Józio pożegnał się i wyszedł, zabierając ze sobą kota, szara myszka usiadła z kotką na kolanach i uśmiechnęła się, choć w jej oczach wciąż migotały łzy, bo choć przyjaźń się skończyła, to właśnie pozostała w niej nadzieja na coś nowego.