Dwie noce, jeden dzień

Dwie noce i jeden dzień

Kinga zerkała co chwilę na zegarek. Czas wlókł się jak ślimak, powoli i ociężale. Do końca pracy została jeszcze cała godzina.

– Ciągle spoglądasz na zegarek? Śpieszysz się? – zapytała główna księgowa Marianna Kazimierzówna.

– Nie, ale…

– Facet? W twoim wieku tylko przez faceta kobieta może się śpieszyć. A w moim wieku marzymy, żeby czas się zatrzymał. – Marianna westchnęła. – Dobrze, idź. I tak z ciebie dzisiaj żaden pożytek.

– Dziękuję! – Kinga zaczęła szybko zamykać program na monitorze.

– Kochasz? – z ciekawością i smutkiem zapytała Marianna.

– Kocham. – Kinga spojrzała szefowej prosto w oczy.
Jej biurko stało na ukos, więc Marianna widziała ją doskonale. Rozmiar gabinetu nie pozwalał na inny układ. I Kinga czuła się jak na egzaminie pod czujnym spojrzeniem szefowej.

– To czemu za niego nie wyjdziesz? Nie proponuje? – Marianna zdjęła okulary i przetarła nos. – Rozumiem. Żonaty. I dzieci ma? Klasyka gatunku. Najpierw ukrywał prawdę, a potem, gdy się przyznał, ty już byłaś zakochana i nie mogłaś zerwać. Obiecał, że się rozwiezie, gdy dzieci podrosną. Tak?

– Skąd pani wie? – zdziwiła się Kinga.
Teraz wpatrywała się w szefową szeroko otwartymi oczami.

– Też byłam młoda. Myślisz, że tylko ty jedna dałaś się na to nabrać? Dziewczynko, jeśli facet nie odszedł od rodziny od razu, to nigdy nie odejdzie. Zaakceptuj to. Odejdź sama.

– Ale… ja kocham.

– Kiedy się mu znudzisz albo, broń Boże, żona się dowie, będzie tylko gorzej i boleśniej. Przynajmniej zachowasz godność. Uwierz mi. I karmy nie psuj. – Marianna założyła okulary, natychmiast stając się poważna i surowa.

– Pomyśl. W poniedziałek się nie spóźnij – rzuciła, nie podnosząc wzroku od dokumentów.

– Kocha się… – szepnęła Marianna, kręcąc głową, gdy drzwi gabinetu zamknęły się za Kingą.

Kinga zbiegła po schodach na parter, pożegnała się z ochroniarzem i wybiegła na ulicę zalane majowym słońcem. Od razu zauważyła samochód Darka i ruszyła w jego stronę.

– No nareszcie, myślałem, że nigdy nie wyjdziesz. Siedzę tu na widoku jak wierzba na Krakowskim – burknął Darek, gdy Kinga wsiadła obok niego.

Zakręcił kluczykiem, odjechał od biurowca i włączył się do ruchu.

– Dokąd jedziemy? Nic nie zrozumiałam z twojej rozmowy – spytała Kinga.

– Niespodzianka. – Darek rzucił jej obiecujące spojrzenie.
Wystarczył ten jeden krótki wzrok, by serce Kingi zabiło mocniej, a po brzuchu rozlało się słodkie ciepło.

Samochód wyjechał z miasta i pomknął szosą. Potem skręcił w wąską wiejską drogę, wijącą się między gęstymi drzewami.

Kinga patrzyła na smugę asfaltu i marzyła, by nigdzie nie dojechać, jechać tak dalej, na koniec świata, tylko we dwoje. Po jakimś czasie w oddali pojawiły się domy letniskowej osady.

– Jesteśmy – powiedział wesoło Darek.

– Masz tu domek?

– Ja nie. To domek mojego kolegi. Jego żona jest w zaawansowanej ciąży i na działkę nie przyjedzie. Więc na cały weekend jest do naszej dyspozycji.

– A twoja żona? Po prostu cię wypuściła na całe dwa dni? – Kinga spojrzała na Darka z niedowierzaniem.

Zatrzymał samochód przy wysokim drewnianym płocie.

– Mamy przed sobą dwie noce i cały dzień. – Darek pochylił się, by pocałować Kingę.

„Tylko dwie noce i dzień – pomyślała ze smutkiem – A potem wszystko wróci do normy…”

Darek oderwał się od jej ust, wysiadł i zaczął wyciągać z bagażnika jakieś torby. Kinga też wyszła, wciągając pełną piersią świeże powietrze. Pachniało trawą, liśćmi i czymś znajomym, co przypominało wieś u babci…

„Dwie noce i jeden dzień! Tak wiele?! We dwoje!” – pomyślała z radością Kinga, nie wierząc swojemu szczęściu.

– Podoba ci się? – Darek stał już obok, uśmiechając się, widząc efekt niespodzianki. – Weź to, chodźmy do środka. – Podał jej torbę i ruszył w stronę furtki z plecakiem na ramieniu.

– Byłeś tu już wcześniej? – spytała Kinga, czekając, aż Darek otworzy.

– No jasne. Przecież jesteśmy kumplami.

– Przyjeżdżałeś tu z żoną czy…

– Kinga, nie zaczynaj. Nie psuj miłości. – Darek otworzył zamek i przepuścił Kingę.

Weszli do niewielkiego domku.

– Rozgość się. Zaniosę jedzenie do kuchni i włączę lodówkę. Toaleta, niestety, na zewnątrz.

W domu panowała głucha cisza, tak gęsta, że głos Darka brzmiał stłumione. „Po co myśleć o tym, czego nie da się zmienić? Trzeba cieszyć się chwilą, póki jest” – myślała Kinga, rozglądając się. W wazonie na komodzie stały suche kwiaty. W oknach wisiały proste firanki. Stół nakryty był ceratą w zielone kraty. Mały piec dzielił dom na pokój i kuchenny zakątek. Na ścianie nad łóżkiem wisiał pluszowy dywan…

Skromnie, swojsko, bez przepychu, ale tak znajomo, jakby już tu była, jakby wróciła do babci.

– Chciałabym tu zostać na zawsze – powiedziała Kinga w nocy, leżąc na ramieniu Darka. – Z tobą. I żeby nikt między nami nie stał.

– Mhm – odpowiedział półsennie Darek.

Kinga obudziła się pierwsza i leżała z otwartymi oczami, wsłuchując się w ciszę, bojąc się poruszyć, by nie obudzić Darka. „Brakuje tylko pelargonii w oknie – pomyślała. – I białej serwetki na stole, koniecznie z frędzlami”.

Ciszę poranka przerwał dźwięk telefonu. Darek drgnął, sięgnął po spodnie wiszące na krześle i wyjął komórkę.

– Tak – odpowiedział ochrypłym od snu głosem. – Nie… Jaki hałas?… Wszedłem do domu się napić… Dobrze, oddzwonię później. – Odłożył telefon i opadł na poduszkę.

Kinga pomyślała z goryczą, że Marianna miała rację – minie kolejna noc, a wszystkoKinga spojrzała w okno, gdzie pierwsze promienie słońca rozświetlały poranne mgły, i zrozumiała, że czas wybrać własną drogę, a nie czekać na cudze obietnice.