Dwie noce i jeden dzień

Dwie noce i jeden dzień

Kamila raz po raz spoglądała na zegarek. Czas wlókł się w nieskość jak ślimak po deszczu — powoli i duszno. Do końca pracy została jeszcze cała godzina.

— Co tak często zerka na zegarek? Spieszysz się? — zapytała główna księgowa Marianna Andrzejewna.

— Nie, ale…

— Mężczyzna? W twoim wieku tylko przez mężczyznę kobieta może tak pilnować czasu. A w moim kobiety marzą, by czas zatrzymać. — Marianna Andrzejewna westchnęła. — Dobrze, idź. I tak dziś z ciebie niewielki pożytek.

— Dziękuję! — Kamila zaczęła szybko zamknąć program na ekranie komputera.

— Kochasz go? — spytała z melancholijną ciekawością Marianna Andrzejewna.

— Tak. — Kamila spojrzała szefowej prosto w oczy.
Jej biurko stało na ukos, a gabinet był tak mały, że nie dało się ustawić mebli inaczej. Kamila czuła się jak na egzaminie pod jej czujnym wzrokiem.

— To czemu za niego nie wychodzisz? Nie prosi? — Marianna Andrzejewna zdjęła okulary i przetarła nos. — Rozumiem. Żonaty. I dzieci ma? Klasyka. Najpierw ukrył prawdę, a gdy w końcu się przyznał, ty już byłaś zakochana i nie potrafiłaś zerwać. Obiecał, że się rozwiedzie, jak dzieci podrosną. Tak?

— Skąd pani wie? — zdziwiła się Kamila. Teraz wpatrywała się w szefową jak urzeczona.

— Ja też byłam młoda. Myślisz, że tylko ty jedna dałaś się złapać na tę przynętę? Dziewczyno, jeśli mężczyzna nie odszedł od rodziny od razu, to już nie odejdzie nigdy. Zaakceptuj to. Odejdź sama.

— Ale… ja go kocham.

— Kiedy mu się znudzisz albo, broń Boże, żona się dowie, będzie tylko gorzej i boleśniej. Przynajmniej zachowasz godność. Uwierz mi. I nie psuj sobie karmy. — Marianna Andrzejewna założyła okulary, od razu stając się znów surowa.

— Pomyśl. W poniedziałek się nie spóźnij. — Nie podniosła wzroku z dokumentów.

— Kocha go… — Marianna Andrzejewna pokiwała głową, gdy za Kamilą zamknęły się drzwi gabinetu.

Kamila zbiegła po schodach, pożegnała się ze strażnikiem i wypadła z budynku na ulicę, zalane majowym słońcem. Natychmiast dostrzegła samochód Darka i podeszła do niego.

— No nareszcie, myślałem, że nigdy nie wyjdziesz. Siedzę tu jak słup soli na środku rynku — burknął Darek, gdy Kamila wsiadła.

Zapalił silnik, odjechał od biura i włączył się w ruch uliczny.

— Gdzie jedziemy? Nic nie zrozumiałam z twojego telefonu — spytała Kamila.

— Niespodzianka. — Darek rzucił jej obiecujące spojrzenie.
Wystarczył ten jeden krótki wzrok, by jej serce zabiło mocniej, a po brzuchu rozlało się słodkie ciepło.

Samochód opuścił miasto i pomknął autostradą, a potem skręcił na wąską wiejską drogę, wijącą się między gęstymi lasami.

Kamila wpatrywała się w drogę, marząc, by nie dojechać nigdzie, jechać tak długo, na koniec świata, tylko we dwoje. Po jakimś czasie między drzewami zamajaczyły domki letniskowe.

— Jesteśmy na miejscu — powiedział wesoło Darek.

— Masz tu domek?

— Ja nie, ale mój przyjaciel tak. Jego żona jest w ostatnim miesiącu ciąży, więc na razie tu nie przyjadą. Mamy go na cały weekend tylko dla siebie.

— A twoja żona? Po prostu wypuściła cię na cały weekend? — Kamila spojrzała na niego z niedowierzaniem.

Zatrzymał samochód przed wysokim drewnianym płotem.

— Mamy przed sobą dwie noce i cały dzień. — Darek pochylił się, by ją pocałować.

*Dwie noce i jeden dzień* — pomyślała bez radości. *A potem znów wszystko wróci do normy…*

Darek oderwał usta, wysiadł i zaczął wyciągać z bagażnika torby. Kamila też wyszła, wdychając głęboko świeże powietrze. Pachniało trawą, liśćmi i czymś ciepło znajomym, jak u babci na wsi…

*Dwie noce i jeden dzień! Tak wiele?! Tylko we dwoje!* — pomyślała nagle z radością, nie wierząc własnemu szczęściu.

— Podoba ci się? — Darek stał już obok, uśmiechając się, widząc efekt zaskoczenia. — Weź to i chodźmy do domu. — Podał jej torbę i ruszył do furtki z plecakiem na ramieniu.

— Byłeś tu już wcześniej? — spytała Kamila, czekając, aż otworzy furtkę.

— Jasne. Przyjaźnimy się.

— Przyjeżdżałeś tu z żoną czy…

— Kamila, nie zaczynaj. Nie psuj święta. — Darek otworzył zamek i przepuścił ją przodem.

Weszli do niewielkiego domku.

— Rozgość się. Zaniosę jedzenie do kuchni i włączę lodówkę. Toaleta, niestety, na zewnątrz.

W domu panowała gęsta, niemal namacalna cisza, przez co głos Darka brzmiał stłumione. *Po co myśleć o tym, czego nie można zmienić? Trzeba cieszyć się chwilą, póki jest* — myślała Kamila, rozglądając się. W wazonie na komodzie stały zasuszone kwiaty. W oknach wisiały proste firanki w kwiaty. Stół nakryty był ceratą w zieloną kratę. Mały piec dzielił dom na pokój i kuchenny zakątek. Na ścianie nad łóżkiem wisiał pluszowy dywan…

Skromnie, przytulnie, bez przepychu, ale tak swojsko, jakby już tu była, jakby wróciła do babci.

— Chciałabym tu zostać na zawsze — powiedziała Kamila tej nocy, leżąc na ramieniu Darka. — Z tobą. I żeby nikt między nami nie stał.

— Mhm — mruknął półśnie Darek.

Kamila obudziła się pierwsza i leżała nieruchomo, wsłuchując się w ciszę, bojąc się poruszyć i go obudzić. *Brakuje tylko pelargonii w oknie* — pomyślała. *I białej, szydełkowej serwety, koniecznie z frędzlami*.

Ciszę poranka przerwał stłumiony dzwonek telefonu. Darek drgnął, sięgnął po spodnie wiszące na krześle i wyciągnął komórkę.

— Tak — odezwał się ochrypłym od snu głosem. — Nie… Jaki hałas?… Wszedłem do domu się napić… Dobrze, oddzwonię później. — Odłożył telefon i opadł na poduszkKamila spojrzała przez okno na pierwsze promienie słońca i zrozumiała, że jej prawdziwe szczęście nie leży w cudzym mężu, ale w nowym dniu, który właśnie się zaczynał.