Dwie drogi, jeden los

Dwa przeznaczenia

Kinga szła wąskimi uliczkami obcego miasta. Młoda dziewczyna była zrozpaczona, ściskała w dłoniach małą kartkę papieru jak ostatnią nadzieję na przyszłość. Drugi dzień z rzędu próbowała znaleźć pracę, ale okazało się to trudniejsze, niż sądziła.

— Dziękujemy, oddzwonimy! — jak wyuczoną formułkę powtarzali pracodawcy.

— Ale… nie mam telefonu. Nie jestem stąd, a komórka to dla mnie zbyt duży wydatek — tłumaczyła się Kinga.

— Pani wypełniła ankietę? Wypełniła! Rozpatrzymy pani kandydaturę! — spojrzenie pustych oczu urzędniczki z kadr było jak cios w serce.

„Co jest ze mną nie tak? Czerwony dyplom, studia, angielski, francuski… Czego oni jeszcze chcą?” — myślała zrozpaczona.

Sytuacja była krytyczna. Jeśli dziś nie znajdzie pracy, wieczorem będzie musiała wrócić do domu. Jak spojrzy w oczy chorej matce, której obiecała, że wszystko się ułoży: znajdzie pracę i będzie jej pomagać. Co właściwie miałaby robić w małej wiosce z takim wykształceniem?

— Dzień dobry! Dzwoniłam w sprawie ogłoszenia… — powiedziała cicho, głosem pełnym rezygnacji. Wiedziała, że powinna się rozluźnić, pokazać swój entuzjazm, ale strach przed kolejną odmową sparaliżował ją.

— Proszę wypełnić ankietę! — umalowana blondynka rzuciła jej kartkę, nawet na nią nie patrząc. — Dziękujemy! Na pewno oddzwonimy! — dodała po dziesięciu minutach.

— Ale… ja nie mam telefonu — Kinga ledwo powstrzymała łzy.

Blondynka spojrzała na nią jak na jaskiniowca:

— To pani problem! Proszę nie przeszkadzać.

Kinga wstała i skierowała się ku wyjściu. Nie miała już żadnych myśli, ostatnia szansa okazała się tak samo beznadziejna jak poprzednie. Nagle drzwi się otworzyły i do recepcji wbiegła elegancka, młoda kobieta.

— Ewa, dostawcy już tu byli? — zapytała blondynkę.

— Nie, pani Agnieszko. Mają być lada chwila.

— A pani w jakiej sprawie? — zwróciła się do Kingi, lecz nagle oniemiała.

Dziewczyny patrzyły na siebie, zdumione podobieństwem. Kinga stała jak wryta, nie mogąc wydusić z siebie słowa.

— Pyta o pracę. Na stanowisko recepcjonistki. Mówiłam, że rozpatrzymy jej kandydaturę i oddzwonimy, ale chyba ma problemy ze zrozumieniem — warknęła blondynka.

— Proszę za mną — niespodziewanie powiedziała Agnieszka, otwierając drzwi do luksusowego gabinetu.

— Ale zaraz przyjdą dostawcy — odezwała się sekretarka.

— Świetnie! Niech poczekają. Ewa, zajmij się w końcu robotą! — przerwała jej szorstko.

— Proszę usiąść — powiedziała łagodnie Agnieszka. — Pokaż mi swoje dokumenty, referencje…

— Referencji niestety nie mam. Dopiero skończyłam studia — Kinga położyła papiery na biurku, wpatrując się w swoją sobowtórkę.

— Tak, tak… Dobrze, jest pani przyjęta. Kiedy może pani zacząć staż? — zapytała roztargniona Agnieszka.

— Już teraz! — ucieszyła się Kinga.

— Świetnie. Ewa wprowadzi panią w obowiązki, a potem odprowadzi do restauracji. Czeka tam już manager, Dawid.

Agnieszka wyszła z gabinetu, wydała krótkie polecenia sekretarce i skierowała się ku wyjściu.

— A co z dostawcami? — przypomniała Ewa.

— Przełóż spotkanie. Dziś jestem zajęta.

Wsiadając do samochodu, Agnieszka zakryła twarz dłońmi. Była pewna, że Kinga to jej siostra. Właśnie ją widziała w snach. Wcześniej nie rozumiała, dlaczego ta dziewczyna-odbicie pojawia się w jej marzeniach prawie każdej nocy. Teraz wiedziała – to bliźniaczka. Miały nie tylko tę samą twarz, ale nawet pieprzyki w tych samych miejscach…

Agnieszka postanowiła pojechać do matki. Trzeba było zmusić tę „żelazną damę” do mówienia. Od dziecka czuła, że matka jest dla niej obcą osobą. Regina Nowak urodziła córkę późno. Agnieszka nic nie wiedziała o ojcu – ten temat był w ich domu zakazany.

Profesor medycyny wychowywała córkę w surowości. Agnieszka nigdy nie doświadczyła matczynej miłości ani czułości. Regina była zamkniętą w sobie kobietą, prawie nigdy się nie uśmiechała… „Nic nie szkodzi. Dziś mi wszystko wyzna. Już nie jestem małą dziewczynką i mam prawo znać prawdę!”

— Cześć — powiedziała sucho matka. — Dlaczego bez zapowiedzi?

— Stęskniłam się. Postanowiłam cię odwiedzić. Jak się masz? Jak zdrowie? — spytała delikatnie Agnieszka.

— Wszystko w porządku. Dzięki, że zapytałaś — odparła sztywno Regina.

— Mamo, opowiedz mi o mojej siostrze — rzuciła nagle Agnieszka. Wiedziała, że tylko tak może zaskoczyć matkę i zmusić ją do mówienia.

— Skąd wiesz?! — twarz kobiety zbladła. — Kto ci powiedział?!

„Nie pomyliłam się! Serce od razu podpowiedziało mi, że to moja siostra” — pomyślała z ulgą Agnieszka. Była szczęśliwa, że nie jest już sama. Przez całe życie, mimo obecności matki, czuła się jak sierota.

— Całe życie poświęciłam pracy i nauce, a gdy w końcu chciałam mieć dziecko, okazało się, że jest za późno — mówiła spokojnie Regina. — Twoją matkę przywieziono do nas karetką. Pamiętam tę młodą wiejską dziewczynę jak przez mgłę… — zamknęła oczy, pogrążając się w bolesnych wspomnieniach. Widać było, jak trudno jej wracać do wydarzeń sprzed dwudziestu pięciu lat.

— Poród zakończył się cesarką. Byłam wściekła – dlaczego jakaś wieśniaczka rodzi zdrowe bliźniaczki, a ja nie mogę urodzić nawet jednego dziecka…

— Rozumiem. Po prostu mnie wzięłaś? — spytała spokojnie Agnieszka.

— To nie było takie proste! Nawet nie wiesz, ile wysiłku mnie to kosztowało! — uniosła się Regina. — I powiedz mi, kto ci o tym powiedział?

— Nikt… — szepnęła Agnieszka. — Wczoraj zobaczyłam moją siostrę. Jesteśmy identyczne, więc nie miałam wątpliwości, że Kinga to moja bliźniaczka. Często śniła mi się w dzieciństwie, ale wtedy nie rozumiałam, kim jest. Okazuje się, że zawsze była między nami niewidzialna więź…

— Nie masz prawa mnie oskarżać! Dałam ciKiedy Kinga i Agnieszka trzymały się za ręce, patrząc na zachodzące słońce nad Wisłą, wiedziały, że w końcu odnalazły to, czego brakowało im przez całe życie – siebie nawzajem.