Dwa bukiety dla Mamy: Wspomnienia i Miłość w Każdym Kwiacie

Dwa bukiety dla mamy

Ulubionym zakątkiem małego Bartoszka w domu była szafa. Ogromna, stara, ciemnobrązowa szafa, stojąca w rogu pokoju, który dzielili z rodzicami. Drzwi, tak ciężkie dla małych rączek Bartoszka, skrzypiały i jęczały przy każdym otwarciu. Chłopiec wsypywał do środka swoje proste zabawki misia z połamanym uchem, klauna w wielkim niebieskoczerwonym kapeluszu, którego właśnie na Nowy Rok podarowała mu mama, oraz konika. Tak, konika.

Koniowi kiedyś lśniła czarna, lśniąca grzywa koloru krukowego pióra. Z czasem czarny plastik popękał i miejscami wypalił się na słońcu, lecz grzywa pozostała prawie nienaruszona. Chłopiec kochał konika i podawał mu kępki trawy.

Szafa była dla Bartoszka tajemnym światem, jego Narnią, gdzie działy się prawdziwe cuda: klaun był rycerzem, który galopował na wiernym koniku i strzegł pięknej księżniczki przed złym misiem. Co się stało potem, po zwycięstwie rycerzaklauna, chłopiec jeszcze nie wymyślił; w najciekawszych momentach gry zaczynała go szukać babcia.

Babcię Bartoszek bał się jak ognia. Zawsze miała brudne (przecież kto w ciągu dnia grzebie w ziemi, gdy rodzice pracują) zaciśnięte dłonie. Jej twarz pomarszczona jak świeżo orana wiosną łąka. A głos ostry i donośny, niczym nasz pies Burek, który cały rok mieszkał na podwórku w budzie i, zapewne przeziębiony, szczekał chrapliwie i przerywanie.

Burek wzbudzał w Bartoszku wielki żal, zwłaszcza zimą, kiedy szalony luty wiatr ledwo nie wyrywał szyb, a zamieć pokrywała budę prawie całkiem. Pewnej szczególnie mroźnej nocy chłopiec, w flanelowej piżamie z misiami i w skarpetach, wymknął się cicho z domu, by uratować psa. Po drodze dogonił go podniosły głos mamy i wściekły odzew babci. Mama stała w progu w przewieszonej na ramieniu torbie, wpatrywała się w ciemność i wołała:

Synu, Bartoszku, gdzie jesteś?

Za nią szeptała babcia:

Wracaj, łobuzie! Co robisz, głupcze! Cały w rękach swego nieobecnego tatka, taki sam, jakby go w głowie nie było!

Nieobecny tata jak zawsze nie był w domu miał bardzo ważną pracę. Chłopiec nie do końca rozumiał, kim jest kierowca dalekobieżny, ale przypuszczał, że to kimś ważniejszym od niego, bo tata przyjeżdżał rzadko, poklepał syna po plecach, spytał co słychać i odszedł spać.

Babcia nazywała go dalekobabcie, a mama zamykała oczy i mówiła:

Nic się nie stało, kochanie, damy radę! Jesteś moim szczęściem, już prawie dorosły chłopiec. Patrz, co ci dam. To jest zegarek taty. Jak u dorosłych. Tata przyjedzie, gdy małe i duże wskazówki spotkają się na dole, a w okienku, gdzie data, będzie 12. Zapamiętaj. Nie zgub!

Bartosz był dumny, że ma tatowy zegarek, jak u dorosłych. Mimo to krępowało go patrzenie, jak jego kolega Fedeś radośnie podskakuje obok ojca w niedzielny poranek z wędkami w dłoniach: ojciec ma duży spinning, a Fedeś ma małą wędkę i wiaderko, w którym nigdy nie łapie nic wartościowego.

Nawet sześciolatka Jadwiga, którą chłopiec szczerze uważał za tęgą, bo wciąż nie potrafiła czytać, w odróżnieniu od niego, Bartoszka, który już w pięciu potrafił głośno przeczytać napisy Apteka i Okulary (choć nie do końca rozumiał różnicę), co tydzień z dumą wsiadała w biały Fiat 126p swego taty i jechała z nim na bazar.

Bartosz marzył, że pewnego dnia tata wsiądzie z nim do wielkiej ciężarówki, w której pracuje, i pojadą razem po męskie sprawy. Lecz w te rzadkie dni, gdy tata był w domu, nie miał czasu na syna: kłócili się z mamą. Mama płakała, babcia podskakiwała, tata brzmiał przy drzwiach i wychodził na zewnątrz, by zapalić papierosa. Mały chował się w ukochanej szafie i płakał, przyciskając do siebie wiernego misia. Prawdziwi mężczyźni przecież nie płaczą, ale ani miś, ani klaun nikomu o tym nie powie. Niech to pozostanie tajemnicą Bartoszka i jego szafy.

Tego dnia był Dzień Urodzin mamy. Bartosz biegł do domu z podwórka, gdy nagle się zatrzymał. Na chodniku naprzeciw zobaczył tatę, który trzymał za łokieć jakąś młodą kobietę w czerwonej sukni. Śmiała się, a w jego dłoniach lśnił bukiet róż tak duży i piękny, że chłopiec niemal wstrzymał oddech.

Dla mamy! przeskoczyło w głowie. Dziś przecież święto mamy! To na pewno dla niej! Serce mu przyspieszyło z radości.

Wieczorem mama i babcia rozłożyły świąteczny stół: aromatyczny kartofel dopiero co wyciągnięty z piekarnika, przejrzysty galaretkę drżała w miseczkach, chrupiące ogórki z piwnicy i ogromny tort z różowymi różami z kremu. Jednej róży na torcie brakowało: Bartosz nie wytrzymał i podjął ją wcześniej niż trzeba. Gdy goście już zajęli miejsca, wrócił tata. W rękach trzymał bukiet ale nie ten. Skromne białe chryzantemy, owinięte szarym papierem. Mama rozbłysła, objęła go za szyję i, jak mała dziewczynka, śmiała się ze szczęścia.

Bartosz wciągnął powietrze, otworzył usta, by zapytać, gdzie podziały się pierwsze kwiaty, skąd się wzięły. Jednak spojrzał na mamę w nowej różowej sukni, która jej bardzo pasowała, policzki zaróżowiały się od radości albo od tańca. I Bartosz milczał.

Później siedział w ciemnej szafie, wśród misia i klauna, i kręcił na nadgarstku tatowy zegarek. Kiedyś tak ważny, dorosły, magiczny. Wskazówki stały, jakby nieżywe. Próbował je poruszyć kilka razy, lecz na próżno. Łzy zbierały się w oczach, ale tym razem nie wypłynęły. Nagle uświadomił sobie: płakać nie ma sensu. Już nie był małym chłopcem, który czeka na tatę z drogi.

Bartosz położył zegarek na półce, między misiem a klaunem, i cicho zamknął drzwi szafy. Teraz w jego Narnii nie było już cudów.

W pokoju mama nuciła półgłosem, rozpakowując prezenty. Bartosz podszedł, objął ją za talię i poczuł, jak drży.

Jestem z tobą, mamo szepnął cicho, lecz zdecydowanie. Zawsze będę przy tobie.