Duch w cieniu

Duch

Krzysztof wracał do domu od rodziców. Latem mieszkali na wsi. Dom stary, wymagający czasu i siły. W weekendy Krzysztof pomagał ojcu w drobnych naprawach. Ostatnio serce ojca płatało figle, więc syn starał się brać na siebie większość cięższych prac.

Wyrwał się na dzień, naprawił płot, nanosił wody ze studni – najpierw do podlania warzywnika, potem do łaźni, pojechał z mamą do sklepu. Po kolacji zaczął się pakować.

— Dokąd tak późno? Zostań, rano pojedziesz — namawiała mama.

Ale Krzysztof obiecał Magdzie, że wróci. Gdy już miał wyjeżdżać, zadzwonił do niej, a ona też radziła zostać do rana.

— To co, nie tęsknisz? — udawał, że się obraził.

— Tęsknię, bardzo. Czekam — zaśmiała się żona.

— To zaraz będę — odparł ochoczo.

Słońce dawno zaszło, zapadły chłodne, tajemnicze zmierzchy. Na drodze prawie pusto. Dopiero za kierownicą Krzysztof zrozumiał, jak jest zmęczony. Pojedyncze samochody mijały go, oślepiając światłami. Gdy już był blisko miasta, na sekundę zamknął oczy…

— Magda, jestem! — krzyknął z progu.

Cisza. Zajrzał do kuchni. Żona stała przy kuchence, mieszając coś na patelni, nucąc pod nosem prostą piosenkę. „Ty jesteś marynarzem, a ja okrętem” — rozpoznał słowa. Zapach smażonego mięsa drażnił nozdrza. Krzysztof czuł się lekki, jakby zmęczenie odeszło. Jak po głębokim śnie. Albo może naprawdę spał. Nie pamiętał drogi.

— Magda — zawołał ponownie.

Żona nie zareagowała.

„Zawsze w słuchawkach” — pomyślał, podszedł bliżej, ale nie było ich w jej uszach.

— Stęskniłem się i zgłodniałem — szepnął jej do ucha.

Zamarła na moment, nasłuchując.

— No, nareszcie — ucieszył się. — Już myślałem, że ogłuchłaś.

W następnej chwili Magda przykryła patelnię, zgasiła gaz i gwałtownie się odwróciła. Krzysztof ledwo uskoczył.

— Magda, co się dzieje? Dlaczego mnie ignorujesz? Jestem w domu! Otwórz oczy! — krzyknął.

Stał tuż obok, a ona zachowywała się, jakby go nie było. Nagle rozległ się dźwięk telefonu. Magda przeszła obok, o włos od niego. Poczuł powiew na twarzy.

Zajrzał przez jej ramię. Nieznany numer. Wahając się, odebrała.

— Tak, to ja… Co? To jakaś pomyłka… — Telefon wypadł jej z ręki. Osunęła się na kanapę, zakryła twarz i wybuchnęła płaczem.

— Co się stało? Z tatą? Serce? — pytał, lecz ona nie słyszała.

Przykucnął przed nią, chciał odsunąć jej dłonie, ale ze zgrozą zobaczył, jak jego palce przenikają przez nie jak przez mgłę. Zerwał się, wpatrując w swoje dłonie. Magda odsłoniła twarz, spojrzała przed siebie zaczerwienionymi oczami.

— Krychu? — szepnęła.

— Jestem tu — odparł, uradowany, że wreszcie go dostrzega.

Lecz jej wzrok, prześlizgując się po nim, znów błądził po pokoju. Nie widziała go.

— To niemożliwe. Pomyłka — szeptała. — Krychu-u-u… — Zawyła jak raniona wilczyca.

Sięgnęła po telefon, zaczęła wybierać numer. Drżały jej palce.

— Już, już… — przytknęła słuchawkę do ucha.

Krzysztof sięgnął do kieszeni spodni. Telefonu nie było. Nie usłyszał też dzwonka.

„Zostawiłem w samochodzie” — pomyślał.

Magda przerwała połączenie, wykręciła numer ponownie.

— Pani Halino, dzwonili z policji… Nie, Krzysztof jeszcze nie wrócił. Miał wypadek na obwodnicy… Nie, pani Halino, nie żyje… — Rzuciła telefon, znowu zanosząc się płaczem.

„O mnie? Zginąłem? Umarłem?” — Nie mógł uwierzyć. Jak to możliwe, skoro stoi tu, w swoim mieszkaniu? „Dlatego nie pamiętam drogi. Dlatego mnie nie widzi. Jestem duchem.”

— Krychu, jak mam żyć? Co mam robić? — Magda upadła twarzą w kanapę.

Wyciągnął rękę, chciał ją pogłaskać, ale dłoń zawisła w powietrzu. Stał nad nią, próbując przypomnieć sobie, co wiedział o duchach. Przyszedł mu do głowy tylko film z Patrickiem Swayze’em.

„Więc tak to wygląda. Myślałem, że to fantastyka. Jak długo tu zostanę? Gdzie są przewodnicy?”

Czas płynął dziwnie. Zanim się zorientował, było już rano. Magdy nie było. Nagle coś go pociągnęło. Znalazł się w zimnym pomieszczeniu z kaflami i metalowym stołem. Na wózku leżało ciało. Poznał siebie — twarz zmasakrowana, zakrwawiona. Obok stała matka, przyciskając chusteczkę do oczu. Ojciec obejmował ją wpół. Magda stała z boku, patrząc na wózek. Po twarzy spływały jej łzy.

Wyszli z kostnicy. Za bramą czekała taksówka.

— Może jednak pojedziesz z nami, Magdusiu? Razem łatwiej — szlochała matka.
Magda tylko pokręciła głową.

Rodzice odjechali. Ona stała jeszcze, wpatrując się w niebo, jakby szukając odpowiedzi. Krzysztof dogonił ich.

— Krysiu, synku — powtarzała matka między łkaniami.

Kierowca dopalał papierosa, zgniótł go butem.

— Staszek, tak pomyślałam… U Krzysia i Magdy nie ma dzieci. Mieszkanie kupiliśmy jemu. Ona nawet nie jest zameldowana. Niech wróci do matki — mówiła przez łzy.

— Hanka, jak możesz o tym myśleć? — oburzył się ojciec.

— Mamy jeszcze Jacka. Kończy studia, może się ożenić. Szkoda Magdy… Gdyby mieli dziecko… — Machnęła ręką. — Och, Krysiu… — Znowu wybuchnęła płaczem.

— Mamo, nie spodziewałem się tego po tobie.

Wrócili do Magdy. Szła pieszo, niepewnym krokiem.

Długo siedziała na kanapie, wpatrzona w ścianę. Mięso, które przygotowała wieczorem, wciąż stało nietknięte.

— Posłuchaj, otwierasz niebieską teczkę. Jest tam polisa na pół miliona złotych. Starczy ci na kawalerkę — mówił, próbując nakłonić ją do działania.

Magda, jakby usłMagda sięgnęła po teczkę, otworzyła ją wolno, a Krzysztof, czując, jak światło zza chmur przyciąga go coraz silniej, uśmiechnął się smutno i pozwolił, by ostatnie wspomnienie jej ciepła uniosło go w nieznane.