Drzwi się otworzyły, ciężka torba przeszła przez próg, a w powietrzu rozległy się nieoczekiwane dźwięki.

Alicja otworzyła drzwi, wciągnęła przez próg ciężką torbę i westchnęła głęboko. W tej samej chwili z pokoju dobiegł głos:

– Alu, nareszcie! Co smacznego przyniosłaś? I w ogóle, gdzie ty się tak długo włóczysz? Zaraz padnę z głodu!

Nastrój, i tak już nie najlepszy, skurczył się w nieprzyjemny, kolczasty kłębek. No tak, jasne – Krzysiek znowu cały dzień królował jak pasza na kanapie przed telewizorem albo grał w gry. Podłoga była brudna tak jak rano. Pewnie nawet nie wpadło mu do głowy, żeby wrzucić pranie do pralki. Ale to ona, proszę bardzo, przyszła późno – dorosłe dziecko głodne! A pieniądze – oczywiście, same się materializują w szufladzie!

Ciężkim krokiem hydraulika Alicja przeszła do kuchni, rozpakowała torbę i bez przebierania się zaczęła gorączkowo kombinować nad kolacją – sama też była głodna! Ofiarą jej frustracji padły niewinne garnki i patelnie.

Krzysiek na kanapie słuchał, jak z wściekłością grzmi naczyniami, ale w końcu nie wytrzymał – hałas zagłuszał nawet telewizor. Z jękiem zsunął się z kanapy i ruszył zaprowadzić spokój.

– Alu, no co ty tak walisz, jakbyś w kuźni pracowała? Nie mogę nawet wiadomości słuchać!

Alicja rzuciła talerz na stół:

– Jedz i siadaj! Jak chcę, tak walę! A w kuźni ty, leniu, nigdy nie byłeś!

Krzysiek obrażony zmarszczył brwi, ale usiadł i zabrał się za ziemniaki z mięsem. Alicja dalej czymś stukała, nawet nie siadając do stołu – jadła na stojąco. Pytanie żony zaskoczyło go – myślał o czymś innym.

– Kiedy tak sobie wylegiwałeś się na kanapie, wpadło ci do głowy, żeby wrzucić pranie do pralki?

Rozłożył ręce:

– Alu, jakie pranie? Żartujesz sobie? Pranie to kobiece zajęcie, a ja jestem facetem, ja się na tym nie znam i znać nie muszę! Jak wrzucę, to znowu będziesz krzyczeć, że zniszczyłem syntetyki wrzątkiem albo pierzę kurtkę na programie do butów sportowych!

– Z ciebie taki facet, jak ze mnie królowa Jadwiga! I oczywiście przez całe życie nie miałeś ani jednej okazji, żeby nauczyć się obsługiwać choćby pralkę! – warknęła Alicja. Krzysiek naprawdę się obraził.

– Ala, no teraz to już przesada! Za bardzo sobie pozwalasz! Rozumiem, że jesteś niezadowolona, bo teraz nie pracuję. Ale to tymczasowe! Nie mogę iść byle gdzie, gdzie trzeba harować jak koń, a płacą grosze! Poza tym, mężczyzna musi znaleźć swoje powołanie! To nie dzieje się ot tak! A ty już nawet ocierasz sobie o mnie buty! Za co?

Z instynktem samozachowawczym u Krzyśka tego wieczora coś było nie tak. W przeciwnym razie już w tym momencie wyczułby zagrożenie. Alicja nagle zamilkła – zbyt podejrzanie. Ale on niczego nie zauważył i brnął dalej.

– Jesteś kobietą, Alu! PowinnKrzysiek w końcu zrozumiał, że czas wziąć się w garść i następnego ranka, ku zdumieniu Alicji, obudził się o świcie, posprzątał całe mieszkanie, a nawet ugotował śniadanie.