Drzwi otworzyły się, ciężka torba wpadła do środka, a z pokoju rozległ się głos.

Ola otworzyła drzwi, wciągnęła przez próg ciężką torbę i złapała oddech. W tym samym momencie z pokoju dobiegł głos:

„Ola, nareszcie! Co pysznego przyniosłaś? I gdzie ty się tak długo guzdrałaś, już myślałem, że umrę z głodu!”

Nastrój, i tak już nie najlepszy, skurczył się w nieprzyjemny, kłujący kłębek. No jasne, Adam znów cały dzień królował na kanapie przed telewizorem albo grał w gry. Podłoga była brudna, a prania pewnie nawet nie wrzucił do pralki. Ale oczywiście to ona jest winna, że dorosłe dziecko nie jest nakarmione! A pieniądze? No tak, magicznie same się pojawiają w szufladzie!

Ciężkim krokiem, jak hydraulik po całym dniu pracy, Ola przeszła do kuchni, rozpakowała torbę i bez przebierania się zabrała się za przygotowywanie kolacji – sama też była głodna! Ofiarami jej frustracji stały się niewinne garnki i patelnie.

Adam na kanapie słuchał, jak złowrogo grzmi naczyniami, aż w końcu nie wytrzymał – hałas zagłuszał nawet telewizor. Z jękiem zsunął się z kanapy i ruszył w stronę kuchni, by zaprowadzić spokój.

„Ola, no co ty tak walisz, jakbyś w kuźni pracowała? Nawet wiadomości nie słychać!”

Ola rzuciła talerz na stół:

„Jedz i siedź cicho! Jak chcę, tak grzmię! A w kuźni to ty, leniu, nigdy nie byłeś!”

Adam nadąsał się, ale usiadł i zabrał za ziemniaki z mięsem. Ola dalej czymś hałasowała, nawet nie siadła do stołu, jadła na stojąco. Pytanie żony zaskoczyło go – myślał o czym innym.

„Jak tak cały dzień kanapę zapychałeś, to może chociaż pranie do pralki wrzuciłeś?”

Rozłożył ręce:

„Ola, jakie pranie? Żartujesz sobie? Pranie to kobiece zajęcie, a ja jestem facetem, nie mam w tym głowy! Jak ja coś wrzucę, to potem będziesz krzyczeć, że zniszczyłem ci ubrania!”

„Z ciebie facet jak ze mnie królowa Jadwiga! I oczywiście przez całe życie nie miałeś ani jednej okazji, żeby nauczyć się obsługiwać pralkę!” – warknęła Ola. Adam poczuł się naprawdę urażony.

„Ola, no teraz to przesadzasz! Za dużo sobie pozwalasz! Wiem, że jesteś niezadowolona, że teraz nie pracuję. Ale to tymczasowe! Nie mogę iść byle gdzie, harować za grosze! Facet musi znaleźć swoje powołanie! To nie dzieje się ot tak! A ty masz mnie za nic! Za co?”

Z instynktem samozachowawczym Adama tego wieczora było coś nie tak. Inaczej od razu by wyczuł, że coś jest nie w porządku. Ola nagle zamilkła, co było bardzo podejrzane, ale Adam nie zorientował się i pojechał dalej.

„Ty jesteś kobietą, Ola! Powinnaś być delikatna i troskliwa! A ty tylko wrzeszczysz i grzmisz, jak hydraulik Zenek! Można chociaż stąpać lekko i nie rzucać wszystkim, tylko kłaść z wyczuciem!”

Ola krótko prychnęła, ale instynkt Adama spał twardym snem. Dokończył ziemniaki, wrzucił talerz do zlewu i zaczął chodzić po kuchni, jak Lenin po Smolnym.

„I jeszcze jedno, Ola. Powinnaś okazywać mi trochę szacunku! W końcu jestem twoim mężem, to mi się należy! Popatrz chociaż na Kasię! Jak ona się kręci wokół swojego Kamila – pyłki z niego zdmuchuje! A żyją jak para gołąbków – nigdy żadnych awantur. O tak powinno być! Dlaczego ja mam ci tłumaczyć takie proste rzeczy?”

Adam skończył kolejne okrążenie przy oknie i dopiero teraz poczuł, że coś jest nie tak. Ola wpatrywała się w niego jak kot w mysz, a w jej prawej dłoni spoczywała wygodnie rączka patelni. Żeliwnej. Ważącej dobrych pięć kilo. A Ola była kobietą postawną, bez problemu by nią machnęła…

„Kasia, więc… I Kamil” – przeciągnęła przez zęby.

Kamila i Kasię znali wszyscy w bloku. Młoda para dostała mieszkanie w prezencie ślubnym od rodziny – zrzucali się do dwunastego pokolenia. Oboje wychowali się w Polsce, znali język i tradycje, ale żyli po swojemu.

„Kasia, więc…” – powtórzyła Ola, a Adam zastygł w bezruchu. – „Wiesz, kochanie, masz rację, Kasia to dobra żona. Ale o kimś zapomniałeś. A raczej o kim – o Kamilu.”

Adam zdziwionAdam otworzył usta, by coś odpowiedzieć, ale w tym momencie patelnia w dłoni Oli zabłysła w świetle kuchennej lampy jak ostrze gilotyny, i nagle zrozumiał, że lepiej będzie po prostu umyć te naczynia i pójść spać w pokoju gościnnym.