Drzwi do zdrady

Drzwi do zdrady

Po trzymiesięcznym wyjeździe na platformę wiertniczą, zmęczony, lecz dumny z wykonanej pracy, Artur Kowalski wracał do domu, do rodzinnego Gdańska. Dzień był pochmurny, ale w sercu Artura świeciło słońce – w dłoni ściskał wypłatę, marząc, jak ucieszy swoją żonę, dumną i pełną temperamentu Kingę. Niedawno kupili dwupokojowe mieszkanie w bloku z wielkiej płyty na obrzeżach miasta. Sam wyrównywał ściany, montował podwieszane sufity, układał płytki i podłączał sprzęt. Zostało tylko jedno – urządzić wnętrza, tak jak ona chciała:

— Arturku, nie zniosę fuszerki. Chcę, żeby u nas było nie gorzej niż u Ani i Darka! Wszystko na najwyższym poziomie!

Kiwał głową, zgadzał się, wyjeżdżał na zmianę, harował do utraty tchu, by Kinga była z niego dumna. Tęsknił strasznie w metalowym kontenerze na mroźnym morzu – ani ciepła, ani znajomej twarzy, ani zapachu porannej kawy. Tylko głos w słuchawce, najczęściej kapryśny i wymagający.

Na dworcu zatrzymał się przy kwiaciarni. Przerzucał róże, wybierając najświeższe. Wziął ogromny, szkarłatny bukiet i wsiadł do taksówki. Po piętnastu minutach stał już przed blokiem, serce waliło mu jak młot. Wbiegł na czwarte piętro lekko, z radością w piersi. Chciał włożyć klucz, ale się rozmyślił. Uśmiechnął się i zadzwonił.

Cisza. Miał sięgnąć po klucze, gdy drzwi się otworzyły. Na progu stał obcy mężczyzna w jego szlafroku. Wysoki, barczysty, z gołym torsem i wyzywającym spojrzeniem.

— Ty w ogóle kto? Pomyliłeś klatkę, stary? — warknął facet.

Świat zachwiał się. Artur osłupiał. Ręka z kwiatami opadła.

— Chyba nie tylko klatkę…

Drzwi zatrzasnęły się. Stał jak sparaliżowany. Serce tłukło mu w skroniach, dłonie drżały. Przed oczami miał tapety, które kleił nocami, płytki wycierane do połysku, kuchnię kupioną na kredyt… A teraz – obcy chłop w jego domu.

Rzucił kwiaty do kosza, złapał taksówkę i pojechał do najlepszego kumpla – do Wojtka. Po drodze wpadł do Biedronki, kupił wódkę, śledzia i ogórki. Wojtek aż podskoczył z radości – dawno się nie widzieli.

— Ależ niespodzianka! No to za spotkanie!

Po drugiej szklance Artur nie wytrzymał i wyspowiadał się z wszystkiego. Wojtek, który miał w sobie połowę krwi cygańskiej, zerwał się od stołu:

— Co?! W twoim mieszkaniu?! Ja bym mu… ja bym go… — uderzył pięścią w stół.

Artur złapał go za ramię:

— Wojtek, uspokój się. Ale… zemścimy się?

— Zemścimy. Koniecznie!

Pod wpływem alkoholu obaj wezwali taksówkę i ruszyli w stronę mieszkania Artura. Plany zemsty były mgliste. W głowach szumiało.

Weszli na piętro. W sypialni paliło się światło. Artur wrzasnął:

— No to wam pokażę…

Wojtek zaczął walić w drzwi:

— Otwieraj, świnio! Komu żonę ukradłeś? Wyłaź, porozmawiamy jak faceci!

Drzwi otworzyły się – i w tej samej chwili z ciemności wyleciała pięść. Wojtek odskoczył, łapiąc się za nos.

— No, niezłe powitanie… — mruknął, ocierając krew.

Artur wściekł się. Jednym uderzeniem wyrwał drzwi z zawiasów. Te runęły z hukiem na podłogę przedpokoju. Mężczyźni wpadli do środka jak tornado. Biegali po pokojach, wrzeszczeli.

— Gdzie ten ścierwojadek?!

Kinga piszczała w kuchni, drżącymi rękami wybierając numer. Wojtek wybiegł do przedpokoju:

— Wyskoczył przez balkon?

Ale nagle – jęk. Pod wybitą furtką wił się kochanek, przygnieciony ciężarem własnej bezczelności. Wyglądał żałośnie – szlafrok przekrzywiony, twarz w strachu, usta pełne krwi.

— No i mamy zemstę! — zaśmiał się Wojtek, dotykając nienaruszonego boku.

A tu, jak na złość, z klatki schodowej dobiegł przeraźliwy krzyk:

— Ratunku! Ludzie, pomóżcie! Mordują! — wrzeszczała teściowa Artura, sądząc po głosie.

Trzeźwość wróciła w ułamku sekundy. Kumple wybiegli, nie czekając na policję. Następnego dnia Artur złożył pozew o rozwód. Nie chciał już żyć w miejscu, gdzie go upokorzono. Gdzie w jego szlafroku paradował obcy.

Tydzień później znów szykował się na wyjazd. Wojtek odprowadzał go, z sińcem pod okiem i bandażami na palcach.

— Ależ było efektownie! — zaśmiał się. — Jak się będziesz żenił, to tylko nie z Kingą! Ale mnie koniecznie wołaj. Pomożę, cokolwiek by się nie działo…