Drugiego dnia sąsiadka znów zaczepiła się o nasz płot. Moja żona podeszła do niej i powiedziała, że …

Następnego dnia sąsiadka ponownie zahaczyła się o nasze ogrodzenie, jakby szukając kontaktu. Moja żona podeszła do niej i powiedziała stanowczo, że mamy dziś pełne ręce roboty i nie będziemy mogli usiąść jak wczoraj.
A co z jutrem? spytała Barbara z wyraźnym zaciekawieniem.
Jutro będzie to samo. Tak naprawdę, prosimy już do nas nie przychodzić.

Moje pragnienie życia w dużym mieście nie przyniosło nam nic dobrego.

Moja żona ma dom na Mazurach. Kiedy teściowie jeszcze żyli, bywaliśmy u nich często. Uwielbiałem te wieczory, kiedy stawiali stół pod rozłożystą gruszą. Siedzieliśmy i rozmawialiśmy aż do zmierzchu. Tak było za każdym razem, gdy przyjeżdżaliśmy. Zimą z kolei teściowa rozpalała stary piec, a na stole pojawiały się świeżo upieczone ciasta. W całym domu unosił się niezwykły aromat.

Wspólnie z żoną uwielbialiśmy zimą jeździć na sankach i nartach. Potem jednak rodzice żony odeszli. Nie zdecydowaliśmy się sprzedać domu zamierzaliśmy odwiedzać go tak często, jak wcześniej. Niestety, nigdy to się nie udało.

Zawsze było coś pilnego do zrobienia. Przestaliśmy wręcz myśleć o mazurskim domu. Życie biegło dalej, lata mijały niepostrzeżenie. Nasz syn poznał dziewczynę i się z nią ożenił. Synowa, Jagoda, często powtarzała, że chciałaby choć lato spędzać na wsi.

Wtedy przypomnieliśmy sobie o domu. Razem z żoną wróciliśmy tam po długiej nieobecności. Wszystko wyglądało jak dawniej, tylko było zaniedbane.

Zabraliśmy się za porządki Zosia sprzątała dom, ja zająłem się podwórkiem. Myślałem, że po tylu latach dom się rozpadnie, ale okazało się, że wystarczyło trochę doprowadzić wszystko do ładu. Następnego dnia dołączyła do nas rodzina. Razem szybko doprowadziliśmy wszystko do porządku. Kobiety przygotowały kolację, a ja z synem wzięliśmy się za naprawę starego stołu i ławek pod gruszą.

To wtedy zauważyliśmy kobietę, która przez cały czas śledziła nas zza płotu. Powiedziała, że niedawno kupiła sąsiedni dom i przyszła się przywitać. Z grzeczności zaprosiliśmy Barbarę na kolację. Opowiadała, że mieszka tutaj sama córce kupiła własny dom, a córka ma trójkę dzieci. Sama Barbara jest świeżo po rozwodzie. Gadała, gadała Już przestałem jej słuchać. Nagle poczułem coś na nodze pod stołem.

Spojrzałem pod spód i zauważyłem, że to noga sąsiadki dotyka mojej. Cofnąłem się odruchowo, lecz ona dalej próbowała mnie głaskać. Nigdy nie spotkałem się z czymś takim ścisnąłem nogi i próbowałem wstać dyskretnie, by żona nie zauważyła. Barbara nie przestawała mówić, dzieci już się marudziły, naprawdę miałem dość tej sytuacji. Sprzątając po kolacji, żona zauważyła, że Barbara jest kobietą bardzo niepoważną. Trudno było się z nią nie zgodzić, choć nie wyznałem, co działo się pod stołem. Było mi zwyczajnie wstyd. Przeczuwałem, że Barbara nie pierwszy raz zachowuje się w ten sposób wobec mężczyzn.

Następnego dnia znów wieszała się na naszym ogrodzeniu, próbując zagadać. Zosia wyszła do niej i jasno powiedziała, że mamy mnóstwo pracy i nie damy rady spędzić z nią czasu jak wczoraj.

A jutro? pytała z uporem Barbara.

Jutro będzie tak samo. Prosimy, niech pani już do nas nie przychodzi powiedziała żona pewnym głosem.

Barbara coś jeszcze pod nosem pomrukiwała przez dłuższą chwilę, ale nie przywiązywaliśmy do tego już żadnej wagi. Wiedziałem, że żona postąpiła właściwie. W naszej rodzinie mówimy sobie wszystko otwarcie. I jeśli czujemy, że kogoś nie darzymy sympatią nie próbujemy udawać, że jest inaczej.