Drugie życie po pięćdziesiątce: Jak przypadkowe spotkanie w kolejce, pachnący potem nieznajomy, okaz…

Proszę pana, no nie pchać się tak. Ojej, to od pana tak pachnie?
Przepraszam mruknął facet, cofając się.
Mruczał jeszcze coś pod nosem, niezadowolony i smutny. Stał tam, licząc jakąś drobnicę na dłoni. Pewnie mu na flaszkę nie wystarczy. Rita mimowolnie przyjrzała mu się uważniej. Dziwne na pijaka nie wyglądał.

Proszę pana przepraszam, nie chciałam być niemiła coś ją powstrzymało przed odejściem.

Nic się nie stało.

Podniósł wzrok na nią te oczy! Przenikliwie błękitne, ani śladu wyblaknięcia. Chociaż pan był chyba w wieku Rity. No, no takich oczu to ona nie widziała nawet za młodu.

Rita chwyciła go zdecydowanie pod ramię i odciągnęła na bok, z tej mikrokolejki do kasy.

Coś się panu stało? Może trzeba pomóc? starała się nie krzywić.

Dopiero wtedy Rita zrozumiała, czym pachnie od tego pana. Po prostu starym potem. Milczał, drobniaki wrzucił do kieszeni. Ewidentnie niełatwo mu było rozmawiać o TYM z obcą kobietą. Z ładną i elegancką

Jestem Rita. A pan?

Wojciech.

No to może pomoc jakaś potrzebna? dopiero teraz zauważyła, że się narzuca.

Narzekała na własną miękkość oto co, przylepiła się do jakiegoś kloszarda. A on raz spojrzał na nią swoimi nieziemskimi oczami, a potem już unikał kontaktu wzrokowego. No trudno. Już miała odejść, aż tu nagle coś z niego wycisnęło się cicho:

Pracy potrzebuję. Nie wie pani, czy tu coś się trafi? Chociaż na remont, cokolwiek. Po domach. Duża tu u was dzielnica, porządna ale nikogo nie znam. Przepraszam

Rita słuchała, Wojciech znów mruczał zawstydzony pod nosem. Zastanawiała się, czy rozsądnie wpuszczać obcych do domu? Akurat miała wymieniać kafelki w łazience, syn zapowiedział, że sam się tym zajmie, tylko żeby nie brać jakichś fachofcófów. Tyle że syn wiecznie w pracy, czekać na niego można i do wieczności

Umi pan kafelki układać? zapytała.

Potrafię.

A ile za łazienkę, tak z 10 metrów?

Wojtek chrząknął najwyraźniej zaskoczyła go wielkość łazienki.

Trzeba zobaczyć. A tak w ogóle, ile pani da, tyle będzie.

Wojtek zrobił łazienkę perfekcyjnie. Najpierw grzecznie zapytał, czy może wziąć prysznic Rita była tylko wdzięczna, że sam na to wpadł. Miała nadzieję, że żadnej zarazy jej nie zostawi. Dała mu trochę rzeczy po zmarłym mężu, swoje ubrania wyprał. Remont zamknął w weekend. Zbił stare kafelki, posprzątał dokładnie. Narzędzia przetarł, odłożył na miejsce. Na noc z niedzieli kafle lśniły, jakby tylko czekały na reklamowy spot TVN-u. Rita trochę nerwowo patrzyła, jak Wojciech kończy. Bezdomny, a może zostawić go jeszcze jedną noc? Też dziwnie. Ale wyrzucać po ciemku też niewygodnie

W sobotę Rita prawie nie zmrużyła oka zamknęła się w pokoju, nasłuchując. Ale Wojtek, widocznie zmęczony, spał twardo na kanapie w salonie.

Zapraszam do odbioru, pani Małgorzato! zawołał radośnie.

Co tu mówić, robota była perfekcyjna.

Wojtku, a kim pan właściwie z zawodu? zagadnęła, podziwiając efekt.

Nauczyciel fizyki. Uniwersytet Gdański kończyłem.

W sensie Gdański, nie Leningradzki? zaśmiała się.

Kiedyś nazywał się po prostu Gdański. A co do kafli każdy szanujący się facet powinien to umieć. Tak uważam.

Rita pokiwała głową, wyjęła z kieszeni przygotowane złotówki. Nie była chytra zapłaciła tyle, ile zamierzała wydać na fachowca z polecenia. Wojtek, nie zerkając na kwotę, wsunął pieniądze do kieszeni i zaczął się ubierać. Jego rzeczy już wyschły, założył je z powrotem.

Ej, chwileczkę! Tak po prostu sobie pójdzie pan? zdziwiła się Rita, nawet lekko obrażona.

A coś się stało? Wojtek podniósł na nią znowu te swoje nieziemskie oczy.

No chociażby coś zjeść! Cały dzień pan zasuwał, tylko herbatę pił, żeby nie przerywać.

Wojtek przez chwilę się wahał, w końcu machnął ręką.

A, dobra. Nie odmówię, dziękuję.

Rita dla towarzystwa zjadła z nim kawałek dorsza, choć zazwyczaj po osiemnastej nawet na masło nie spojrzy. Ale przy nim jakoś było przyjemnie. Wojtek okazał się sympatyczny, kulturalny i bardzo inteligentny. Tylko z tą nutką zagubienia, której nie zmył ani prysznic, ani rozmowa przy stole. Najwyraźniej na to potrzeba więcej czasu

Wojtek, co się panu właściwie stało? Przepraszam, że pytam.

Milczał dłuższą chwilę, a potem powiedział:

Wie pani, jak zacznę opowiadać, zaraz wyjdzie patetycznie albo głupio. Miałem przez ostatnie osiem lat okazję nasłuchać się takich bajek A moja była prawdziwa. Po co pani to wiedzieć?

Po prostu dziwię się taki facet w takiej dziwnej sytuacji

Wojtek spojrzał na nią uważnie, a potem niemal jednocześnie wstali od stołu on ruszył do drzwi, ona mu zagrodziła drogę. Zderzyli się a dalej wszystko poszło już samo. Rita nie spodziewała się, że w wieku pięćdziesięciu trzech lat, jeszcze ją coś takiego spotka. Myślała, że namiętność została dla młodych. A tu proszę porządna, wręcz grzmiąca namiętność!

Później opowiedział jej, że osiem lat temu próbował pomóc jednemu swojemu uczniowi, zdolnemu chłopakowi z trudnej rodziny, który wpadł w szemraną paczkę. Chłopak żałował, ale nie mógł się sam wyplątać. W końcu wychowawca Wojciech postanowił pogadać po męsku z szefem tej całej hołoty. No i trafił na dwudziestodwuletniego typa bez zasad. Na rozmowę nie było szans, rzucili się na Wojtka. Ale że całe życie trenował judo, to szybko im pokazał, gdzie raki zimują. Niestety szef paczki wpadł pechowo w betonową ścianę złamał kręgosłup, zmarł. Wojtek sam zadzwonił po pogotowie i policję, myśląc, że najgorsze, co mu grozi, to przekroczenie granic obrony koniecznej. A czy się dało tego uniknąć, skoro rzuciła się na niego banda?

Odsiedział swoje za pobicie ze skutkiem śmiertelnym dwanaście lat, wyszedł po ośmiu za dobre sprawowanie.

Tam też ludzie żyją skwitował tylko o więzieniu.

A w domu? Nikogo nie było. Matka zmarła, wcześniej sprzedała mieszkanie i dogorywała u brata. Bratowa wprost powiedziała:

Żeby mi tego kryminalisty tu nawet nie było!

Jego żona się rozwiodła i wyszła za innego. Po wyjściu Wojtek pojechał do Warszawy, ale tu co rusz miał pecha. Szukał normalnej roboty, ale po takich przejściach nikt go nie chciał. Prosił mieszkańców dzielnicy, w której się przypadkiem znalazł, o jakąś fuchę ludzie patrzyli z niesmakiem, czasem nawet z agresją. Skończyło się na tym, że nie miał gdzie spać, nawet grosza przy duszy znajomy, u którego mógł kimś przez kilka tygodni, grzecznie go wyprosił ze swojego królestwa gościnności.

Od dawna tak pan się tuła? spytała Rita, patrząc na żar papierosa Wojtka.

Nie no, już z dwa tygodnie

Papierosy były jej Rita miała paczkę, raz na pięć lat zapalała. Wojtek chciał kupić swoje, ale mu nie pozwoliła. Teraz Rita zastanawiała się, co to znaczy dwa tygodnie mieszkać nigdzie.

W ciemności, przy iskrze żarzącego się przyjaciela, prościej było wyznać rzeczy, które normalnie przemilczałby Wojtek. Wpuściła go do własnego łóżka. Bez sensu to ukrywać.

A dowód pan ma?

Mam krzywił się Wojtek Ale zameldowania nie. To głównie stąd te problemy.

Wojtek został. I wszystko im się ułożyło Rita załatwiła mu tymczasowy meldunek, znalazł pracę. Nie w zawodzie, ale do czasu cieszyło i to: sprzedawca w sklepie z artykułami gospodarczymi. W weekendy system zmianowy dwa na dwa dorabiał jako korepetytor, z czasem miał coraz więcej uczniów. I tak, w sielance i miłości, płynęły dwa i pół miesiąca aż przyjechał do Rity syn. Oceniając sytuację, kazał matce porozmawiać na zewnątrz.

Słuchaj, mama, pozbądź się go.

Słucham? Rita zdębiała.

Nie wtrącali się sobie od lat

Mówię: pozbądź się go. Nie potrzebny ci jakiś nieudacznik. Jak myślisz, po co on się tutaj kręci? Bo nie ma gdzie mieszkać! A ty głupia jesteś!

Rita spoliczkowała syna.

Nawet nie próbuj, nie wtrącaj się w moje życie.

Mamo, przypominam ci: jestem twoim spadkobiercą! Nie zamierzam się dzielić z pierwszym lepszym facetem. A jeszcze jak za niego wyjdziesz? Co, będzie się domagał swojego, jak coś się stanie?

O, synuś już mi pogrzeb planuje? Cóż ty chcesz dzielić? Jeszcze cię przeżyję.

Mama, nie każ mi być niemiłym. Mówię ci prosto z mostu: przyjadę za tydzień, ma go tu nie być. Inaczej, nie miej do mnie żalu.

Rita weszła do domu, stłumiwszy łzy.

On policjant? spytał Wojtek.

Przepraszam, że nie powiedziałam

Nie musiałaś, daj spokój.

Śledczy w prokuraturze. Dobry jest, Wojtek, tylko przezorny za bardzo i za bardzo się o mnie martwi.

I co zrobisz? spytał uważnie.

Rita przysiadła do stołu. Co zrobić? Nie miała pojęcia. Jeśli syn powiedział, że będzie robił problemy, to będzie. Nawet jeśli, nie daj Boże, wsadziłby Wojtka z powrotem. Nie chciała w to wierzyć, ale kto go tam wie.

Wiosna powiedział Wojtek. No, i? Zdecyduj się, proszę.

Rita pokiwała głową, powstrzymując łzy. Nie chciała rozstawać się z Wojtkiem. Ale narażać siebie i jego na koszmar z synem, na ciągłą wojnę o dziedzictwo, też nie miała ochoty.

Uzbierałem trochę pieniędzy. Nie pytałaś, ale uzbierałem. Na działkę tu nie wystarczy, ale dwadzieścia kilometrów dalej już tak. Na początek postawimy barak, potem się powoli zbuduje. Korepetycje będę ciągnął, bez stałej pracy dam radę. Dom zbuduję ci własnymi rękami. Co ty na to?

Rita zaniemówiła. Wojtek się zaniepokoił.

Wiem, że przywykłaś do wygody, ale to przejściowe potem znowu będzie luksus.

Wojtek ja też coś mam odłożone. Mogę dorzucić na budowę zamyśliła się Rita.

Nie śmiałbym prosić.

A ty nie prosisz sama proponuję. To przecież dla nas.

Wojtek przytulił ją czule, pocałował w czubek głowy. Rita poczuła to ciepło, siłę i miłość. Kto by pomyślał, że może ona znów się zdarzyć w tym wieku

Wszystko poszło sprawnie kupili działkę. Wojtek nalegał, żeby właścicielką była Rita, ale ona nie chciała.

Mam już mieszkanie. To, że nas stamtąd przegonili, nie znaczy, że nie mam. A ty nic. Nie obciążaj mnie tym. Przypominam, mam dziedzica! powiedziała z przekąsem, wspominając tyradę Dymka.

Postawili barak, pociągnęli prąd i Wojciech, z podwiniętymi rękawami, wziął się do budowy domu. Okazało się, że oszczędności Rity nie wystarczą, więc z jeszcze większym zapałem korepetycje dawał. Skrył kąt w baraku tak, żeby uczniowie nie widzieli, skąd prowadzi lekcje. Wszystko inwestowali w dom. Cegła do cegły. Latem rozkładali na działce koc, leżeli na ziemi i w gapili się w gwiazdy.

Co czujesz? pytał Wojtek, obejmując Ritę.

Drugie życie szeptała.

To ja mam drugie życie, a ty powinnaś czuć moją miłość! żartował.

Czuła. Oczywiście, że czuła.

Rita musiała wrócić po rzeczy. Nadchodziła jesień, trzeba było zabrać cieplejsze ubrania i kołdry, trochę naczyń. W domu zastała Dymka, siedzącego w kuchni z papierosem.

O, cześć synu! Wpadłam tylko na chwilę. Co u ciebie?

Patrzył na rozkwitniętą mamę opalona, szczuplejsza.

Mamo, co się dzieje? Nie dzwonisz.

Bo u nas tak zwykle, że nie ty w pracy, dzwonisz sam jak masz czas.

A czemu cię nie mogę tu złapać?

Bo tu już nie mieszkam. Wpadłam po rzeczy. Mogę chyba?

Dymek zaniemówił. Mama była jakaś inna. Nie tylko wygląd się zmienił. Była jakby lżejsza? Szczęśliwsza?

Synku, jak dokończymy budowę, to cię zaproszę. A teraz, sorry, nie mam czasu.

Już pchała rzeczy do dwóch toreb. Przelatując przez kuchnię, pocałowała go w policzek i pobiegła dalej.

Mamo, co z tobą? zapytał.

Rita odwróciła się w drzwiach, szeroko się uśmiechnęła.

Drugie życie, Dymek. I miłość. Przede wszystkim miłość! Pa, kochany! zaśmiała się i wybiegła z domu.

Czasu było mało, dziś budowali ganekZa furtką Rita odetchnęła głęboko. Powietrze pachniało już chłodną jesienią i czymś jeszcze przyszłością, której nigdy się nie spodziewała. Szła szybkim krokiem, śmiejąc się do własnych myśli, z rękami zajętymi bagażem, a sercem przepełnionym radością, która rozchodziła się po całym ciele jak ciepła fala.

Autobus zajechał prawie pusty, a ona usiadła przy oknie. Za szkłem mijały znajome miejsca, a każde z nich wydawało się już tylko rozmytym wspomnieniem. Była wolna od oczekiwań innych, od lęku, od poczucia, że na coś już za późno. Jej życie miało teraz barwy, smak, świeżość rosy na łące. Uśmiechnęła się, przypominając sobie Wojtka siedzącego w baraku, zaglądającego w instrukcję montażu komina, z czołem zmarszczonym, ale oczami pełnymi tej samej determinacji, co wtedy, gdy układał kafelki.

Gdy dotarła na działkę, Wojtek już czekał na ścieżce cały rozpromieniony, ze śladami zaprawy na spodniach, kocem przerzuconym przez ramię.

Chodź, położymy się jeszcze, zanim zrobi się ciemno powiedział.

Wyciągnęła się obok niego na trawie. Cisza huczała od świerszczy, horyzont płonął pastelowymi kolorami zachodzącego słońca. W pewnym momencie Wojtek przysunął się bliżej i bez słowa objął ją ramieniem.

Wiesz, Rita kiedyś myślałem, że wszystko już było. Że życie kończy się wtedy, kiedy stracisz sens. Ty byłaś tym sensem, który do mnie wrócił.

Bo czasem sens nie przychodzi w garniturze. Przychodzi obdarty, pachnący starym potem i pyta, czy może ułożyć kafelki w twojej łazience zażartowała.

Oboje wybuchli śmiechem, takim, co przewala wszystko po drodze całą gorycz i wszystkie stracone lata. A potem milczeli długo, szczęśliwi, że nie muszą już o nic pytać ani na nic czekać.

A dom? Dom wyrósł z ich uporu, marzeń i dłoni nie z planów syna ani oczekiwań świata. We dwoje przekonali się, że nigdy nie jest za późno, by nauczyć się miłości od nowa.

I jeśli kiedyś przypadkiem przejedziesz małą drogą pod lasem i zobaczysz dwoje ludzi wygrzewających się na trawie przed domem ze światła i śmiechu, zatrzymaj się na chwilę. Może usłyszysz, jak Rita śmieje się z Wojtkiem, a ich miłość, stara jak świat, znów rozkwita wiosną bez względu na kalendarz.