Drugie życie po pięćdziesiątce, czyli jak Róża w kolejce pod Biedronką spotkała bezdomnego inżyniera: Historia miłości, remontów, rodzinnych dramatów i budowy domu od nowa – wszystko na przekór synowi prokuratorowi i oczekiwaniom społecznym

Proszę pana, ale nie przepychajcie się tak. Fuj. To od pana tak pachnie?
Przepraszam mruknął mężczyzna, cofając się delikatnie.
Powiedział jeszcze coś pod nosem, niezadowolony i przygnębiony. Stał i przeliczał drobne monety w dłoni. Pewnie nie starczało mu jeszcze na butelkę. Rita mimowolnie przyjrzała się jego twarzy. Dziwne… wcale nie wyglądał na zapitego.
Proszę pana… przepraszam, nie chciałam coś w środku nie pozwoliło jej po prostu odejść.
Nic nie szkodzi.
Podniósł na nią wzrok intensywnie niebieskie oczy, ani trochę nie przygaszone. Chociaż wyglądał na jej rówieśnika. Niesamowite… Takich oczu Rita nie widziała u nikogo, nawet za młodu.
Rita ujęła go pod łokieć i odprowadziła na bok, z dala od kolejki do kasy.
Coś się panu stało? Może pomóc jakoś? próbowała nie marszczyć nosa.
Wtedy już zrozumiała, czym tak pachniał mężczyzna. Po prostu dawno nieświeżym potem. On milczał, chowając monety do kieszeni. Było mu ewidentnie niezręcznie rozmawiać o SWOICH sprawach. Z obcą kobietą. W dodatku tak zadbaną i sympatyczną.
Mam na imię Rita. A pan?
Janusz.
To potrzebuje pan pomocy? nagle uświadomiła sobie, że właściwie się narzuca.
Bezdomnemu się narzuca! A on tylko rzucił na nią spojrzenie swoimi niebieskimi oczami i więcej już nie patrzył. No trudno. Już chciała odejść, gdy zdołał z siebie wydusić:
Potrzebuję pracy. Nie wie pani, gdzie można tu coś dorobić? Może remonty, jakieś roboty domowe. Duże to wasze osiedle, dobre, ale nikogo nie znam. Przepraszam
Rita słuchała milcząco, a na końcu Janusz znów zaczął mruczeć pod nosem. Zawstydził się. Zastanawiała się, czy można wpuszczać kogoś nieznajomego do domu? Właśnie planowała wymianę płytek w łazience, syn obiecał zająć się tym sam, prosił tylko, by żadnych nieudolnych fachowców nie brać. Tyle, że on wciąż w pracy i wiecznie nie ma czasu…
Umie pan kłaść płytki? spytała Janusza.
Umiem.
Ile pan weźmie za łazienkę, dziesięć metrów kwadratowych?
Zmarszczył się. Wyglądał na zdziwionego rozmiarem łazienki.
Muszę zobaczyć. A tak ogólnie ile pani da, tyle wezmę.
Janusz zrobił łazienkę bardzo dokładnie i ładnie. Najpierw grzecznie spytał, czy może się wykąpać Rita ucieszyła się, że na to wpadł. Miała tylko nadzieję, że niczego jej nie przyniesie. Dała mu stare ubrania zmarłego męża, swoje rzeczy wyprał. Remont trwał weekend. Zbił starą glazurę, wszystko posprzątał. Narzędzia po pracy wyczyścił i odstawił na miejsce. I kładł nową płytkę do niedzielnej nocy łazienka lśniła nowością. Rita lekko się denerwowała, że Janusz kończy. Chyba nie miał stałego dachu nad głową. Zostawić go na noc? Dziwne. Wypędzać o północy też nie bardzo.
W sobotę Rita prawie nie spała zamknęła się w sypialni i nasłuchiwała. Ale Janusz, najwidoczniej padnięty, spał twardo na kanapie w salonie.
Proszę przyjść i zobaczyć, pani Małgorzato! zawołał.
Nie było się do czego przyczepić remont był wykonany perfekcyjnie.
Januszu, z wykształcenia pan jest…? Rita patrzyła zachwycona.
Fizyk, nauczyciel. Skończyłem Uniwersytet Gdański.
Naprawdę?
Tak. A z płytkami… każdy szanujący się mężczyzna powinien umieć takie rzeczy zrobić. No… tak sądzę.
Rita przytaknęła, wyjęła z kieszeni przygotowaną gotówkę. Nie żałowała. Dała tyle, ile planowała dać ekipie budowlanej. Janusz nie patrząc, nie licząc schował pieniądze do kieszeni i zaczął się zbierać do wyjścia. Jego ubrania dawno wyschły, już był przebrany.
No zaraz, pan tak od razu pójdzie? Rita nawet się trochę zdziwiła.
A co? podniósł na nią te swoje niemożliwe niebieskie oczy.
Może pan chociaż coś zje? Cały dzień pan pracował. Pił pan tylko herbatę, nie chciał się pan rozpraszać.
Janusz chwilę się wahał, przesunął z nogi na nogę i machnął ręką.
No dobrze, nie odmówię, dziękuję.
Rita usiadła z nim do stołu i choć wieczorami już nie jadała, zjadła kawałek ryby. Po prostu przy nim miło się rozmawiało. Janusz okazał się inteligentny, błyskotliwy, trochę tylko… zagubiony. To uczucie zagubienia nie znikało. Ani prysznic, ani ciepło, ani serdeczna rozmowa nie pomagały. Potrzeba czasu pomyślała Rita.
Januszu, a co się panu właściwie stało? Przepraszam za pytanie.
Zamilkł na chwilę i odpowiedział:
Wie pani, jak zacznę opowiadać, zabrzmi to szumnie, śmiesznie, wręcz fałszywie. Słyszałem już mnóstwo takich bajeczek przez ostatnie osiem lat. Moja tylko okazała się prawdziwa. Po co pani to?
Po prostu mnie to dziwi… taki człowiek i w takiej sytuacji…
Janusz spojrzał uważnie, potem oboje równocześnie wstali od stołu. Uczynili chaos on poszedł w stronę drzwi, ona mu zagrodziła drogę. Zderzyli się i wszystko potoczyło się samo. Rita nigdy by nie przypuszczała, że w wieku pięćdziesięciu trzech lat może ją spotkać coś takiego. Myślała, że namiętność to domena młodych. A to była prawdziwa, żarliwa, wszystko pochłaniająca namiętność.
Potem opowiedział jej, że osiem lat wcześniej próbował wyciągnąć swojego ucznia zdolnego, ale zaniedbanego chłopaka, który wpadł w złe towarzystwo. Chłopak nie chciał tego, ale nie miał siły się wyrwać. Janusz, jako wychowawca, poszedł do przywódcy tej bandy. Przewodził jej dwudziestodwuletni opryszek bez skrupułów. Nawet nie rozmawiali od razu rzucili się na Janusza. Ale on od lat trenował judo poradził sobie z napastnikami, tylko główny upadł fatalnie uderzył głową o beton i złamał kręgosłup. Zginął. Janusz sam zadzwonił po pogotowie i policję był przekonany, że może mu grozić tylko przekroczenie obrony koniecznej. A to przecież tłum napadł na niego.
Dostał wyrok 12 lat, wyszedł po 8 latach za wzorowe zachowanie.
Tam też ludzie żyją tylko tyle powiedział o więzieniu.
A w domu nie czekał na niego nikt. Mama umarła, wcześniej sprzedała mieszkanie i dożywała u brata. Żona brata od razu powiedziała:
Nawet niech cię tu nie będzie.
Jego własna żona dawno się rozwiodła, wyszła za innego. Pojechał do Warszawy, ale tam mu się totalnie nie wiodło. Chciał dostać normalną pracę, ale nikt nie chciał przyjąć po ośmiu latach za kratami. Tułał się, aż trafił przypadkiem do tego miasteczka. Prosił o jakieś drobne roboty, pomoc po ludziach, ale spotykał się tylko z nieufnością, czasem wręcz niechęcią. Skończyło się tak, że nie miał też gdzie spać kolega, u którego pomieszkiwał, grzecznie poprosił, by już nie nadużywał jego gościnności.
Od dawna? zapytała Rita, patrząc na żarzący się papieros Janusza.
Ze dwa tygodnie już…
Palił jej papierosy. Rita raz na pięć lat pali papierosa, więc została jej paczka. Janusz chciał iść kupić swoje, ale Rita nie pozwoliła. Tylko wyobrażała sobie, jak to nie mieć gdzie mieszkać przez dwa tygodnie.
W ciemności, przy gasnącej papierosowej iskrze, Janusz zdecydował się wyznać jeszcze więcej. Już zresztą wszystko było jasne Rita pozwoliła mu spać w swoim łóżku, ukrywać się nie miało sensu.
To masz dowód osobisty?
Mam. parsknął. Meldunku nie, od tego się większość problemów zaczyna…
Janusz został. I układało się im świetnie Rita załatwiła mu tymczasowy meldunek, zaczął normalnie pracować. Co prawda nie w zawodzie, ale cieszył się i z tego. Podjął pracę w sklepie z artykułami gospodarczymi, na początek idealnie. Poza tym grafik miał dwa na dwa, więc w wolne dni dorabiał jako korepetytor fizyki, zbierając coraz to nowych uczniów. Tak, w świecie wypełnionym miłością i spokojem, minęły dwa i pół miesiąca, aż do powrotu syna Rity. Po wejściu do domu, poprosił ją na rozmowę poza domem.
Wiesz co, mamo pozbądź się go.
Słucham? Rita była w szoku.
Już od dawna nie wtrącali się do swoich żyć.
Powiadam: pozbądź się tego gołodupca. Myślisz, że czemu się tu kręci? Bo nie ma gdzie mieszkać. Jesteś głupia!
Rita spoliczkowała Marka.
Jeszcze raz nie wtrącaj się w moje życie.
Mamo, chyba zapomniałaś, że jestem twoim spadkobiercą. Nie chcę się dzielić z jakimś obcym facetem. Jak za niego wyjdziesz, to w razie czego będzie miał prawo do wszystkiego.
Oj, synku, już mnie chowasz? Rita złośliwie i smutno spojrzała na syna. Co ty niby chcesz dziedziczyć? Przeżyję cię jeszcze!
Mamo, zmusisz mnie do brzydkich kroków, jak jego nie będzie. Pilnuję własnych interesów. Jakbyś znalazła porządnego faceta, z pieniędzmi nie miałbym nic do powiedzenia. A tak
Więc według ciebie porządność to zasobność portfela? Co z tobą? Tak cię wychowałam?
Mamo… wszystko już powiedziałem. Marek był bardziej poważny niż kiedykolwiek. Przyjadę za tydzień, żeby go tu nie było. Później nie miej pretensji.
Rita wróciła do domu, powstrzymując łzy.
Jest policjantem? zapytał Janusz.
Przepraszam, że nie mówiłam…
Ależ nie musiałaś. Nic się nie dzieje.
Jest prokuratorem. Dobrym. Ale przesadnie ostrożnym. No i bardzo się o mnie boi.
I co zamierzasz? spojrzał na nią uważnie.
Rita usiadła przy stole. Co ona ma robić? Wiedziała jedno: Marek naprawdę może ich zniszczyć. Może nawet sprawić, że Janusz wróci za kraty, jeśli sama go nie wygoni. Nie chciała w to wierzyć, ale przecież był bardzo zdeterminowany.
Wiosna… powiedział Janusz. Nie masz pomysłu? To ja coś powiem.
Rita siedziała w milczeniu, dusząc łzy. Rozstawać się z Januszem nie chciała, ale narażać go i siebie na awanturę też nie.
Udało mi się trochę odłożyć. Przecież ani razu o pieniądze nie pytałaś. Na działkę tu nie wystarczy, ale dalej, z dwadzieścia kilometrów, wystarczy. Postawimy na razie barak i zaczniemy się budować. Korepetycje będę prowadził, pracować już nie muszę. Postawię nam dom własnymi siłami. Co na to powiesz?
Rita nie mogła wydusić słowa. Janusz się zaniepokoił.
Wiem, że jesteś przyzwyczajona do wygód. Ale to przejściowe niewygody. Potem zbuduję ci wszystko, jak trzeba.
Janusz ja też mam oszczędności. Mogę dorzucić się do budowy powiedziała zamyślona.
Nie śmiałbym cię o to prosić.
Ty nie musisz prosić! Sama to proponuję. Dla nas.
Janusz podszedł i objął ją za głowę, przyciągnął do siebie, pocałował w czubek głowy. Rita poczuła ciepło, bezpieczeństwo i miłość. Któż by pomyślał, że coś takiego pójdzie im w tym wieku…
Wszystko ogarnęli szybciutko. Zrobili akt notarialny. Janusz nalegał, by właścicielką była Rita, ale ta nie zgodziła się.
Ja mam nieruchomości, to że mnie stąd wygnali nie znaczy, że nic nie mam. A ty nie masz nic. Nie chcę znów słuchać mam dziedzica! powiedziała ironicznie, pamiętając słowa Marka.
Postawili barak, przeciągnęli prąd, a Janusz, zakasując rękawy, wziął się za wznoszenie domu. Okazało się, że Rity oszczędności nie wystarczą, więc jeszcze więcej uczył zorganizował sobie kącik, z którego nie było widać, że prowadzi lekcje z baraku. Wszystkie zarobione pieniądze szły w dom. Klocek po klocku. Latem rozkładali na łące koc, leżeli i wpatrywali się w gwiazdy.
Co czujesz? pytał Janusz, obejmując Ritę.
Drugie życie odpowiadała.
To ja czuję drugie życie śmiał się. Ty powinnaś czuć tylko moją miłość.
Czuła. Tak, czuła.
Rita pojechała do domu po rzeczy. Nadchodziła jesień, trzeba zabrać ciepłe ubrania i kołdry, parę naczyń. W domu zastała Marka siedział w kuchni i palił.
O, cześć synku. Ja tylko na chwilę! Wszystko w porządku?
Spojrzał na matkę. Wyglądała na szczęśliwą i odmłodniałą.
Mamo, co się z tobą dzieje? Nie dzwonisz.
Tak ustaliliśmy, jesteś zajęty. Gdy potrzebujesz, sam dzwonisz.
Dlaczego nie mogę na ciebie trafić w domu?
Tu nie mieszkam. Wpadłam tylko po rzeczy. Mam nadzieję, że mogę?
Marek był zszokowany. Jego matka zmieniła się: nie tylko zewnętrznie. Stała się… lekka? Szczęśliwa?
Synku, jak już skończymy dom, zaproszę cię koniecznie do nas w odwiedziny. Teraz, przepraszam, muszę lecieć.
Rita już spakowała dwie torby. Przechodząc, cmoknęła syna w policzek i pędziła dalej.
Mamo, co się stało? zawołał za nią.
Odwróciła się od drzwi, posłała szeroki uśmiech i odpowiedziała:
Drugie życie, Mareczku. I miłość oczywiście, miłość! Pa, kochany zaśmiała się i wybiegła z domu.
Nie miała czasu właśnie dziś budowali ganek…