Drugie życie, niespodziewana miłość i nowe początki po pięćdziesiątce. Historia Rity, jej syna Dima – warszawskiego prokuratora, oraz bezdomnego nauczyciela fizyki z Leningradu, który zmienia jej świat i uczy, że prawdziwa namiętność i szczęście przychodzą wtedy, gdy najmniej się ich spodziewasz.

Proszę pana, nie pchać się tak. Uch, czy to od pana tak pachnie?
Przepraszam mamrotał facet, cofając się.
Jeszcze coś pod nosem burknął. Nie w humorze i z taką nutą smutku, że aż żal się robiło. Stał i przesypywał w otwartej dłoni jakieś drobniaki. Pewnie brakuje mu na flaszkę, przemknęło przez głowę Ricie. Przyjrzała mu się uważniej. Co dziwne, nie był zapity.
Proszę pana sorry, nie chciałam coś ją powstrzymało, by po prostu się odwrócić i pójść.
Nic się nie dzieje.
Podniósł na nią wzrok i no po prostu błękit lodowców, nie przetarty żadną szarością czasu. A facet miał najwyżej tyle lat, co Rita. I tylko pomyśleć takich oczu to nawet za młodu nie widywała.
Rita chwyciła go lekko pod ramię i pociągnęła kawałek dalej, z dala od kolejki do kasy spożywczaka.
Coś się stało? Potrzeba panu pomocy? próbowała milo, choć odruchowo ściągnęła nos.
I wtedy dotarło do niej, czym od niego pachnie. Za starym potem, tak po prostu. Milczał, chowając monety do kieszeni. Z trudem przychodziło mu mówienie, zwłaszcza przed obcą, dobrze ubraną kobietą.
Mam na imię Rita. A pan?
Szymon.
To może pomóc panu jakoś? złapała się na tym, że prawie narzuca się facetowi.
Żulowi się narzuca, myślała z irytacją. On rzucił jej szybkie spojrzenie tymi swoimi polarnymi oczami i zaraz się odwrócił. No trudno. Rita już była gotowa go zostawić, kiedy z niego wydukało:
Szukam pracy. Może wie pani, czy ktoś potrzebuje pomocy? Może przy remoncie, jakiejś domowej robocie… Duża macie tu miejscowość, ładna, a ja nikogo nie znam. Przepraszam
Rita słuchała w milczeniu, coraz bardziej rozważając, czy aby na pewno chce obcego do domu wpuścić. Miała właśnie zacząć remont łazienki syn obiecał własnymi rękami, ale ciągle zabiegany, a poza tym nie ufa fachowcom od siedmiu boleści…
Płytki pan umie kłaść? spytała Szymona.
Umiem.
Ile pan bierze za łazienkę, dziesięć metrów kwadratowych?
Facet aż się skrzywił. Widocznie metraż łazienki go przytłoczył.
Muszę zobaczyć. A tak naprawdę ile pani da, tyle wezmę.
Szymon zrobił tę łazienkę zawodowo i z precyzją chirurga. Zapytawszy, czy może się wykąpać Rita była zadowolona, że sam się domyślił zabrał się do roboty. Oby tylko niczego jej nie zostawił w gratisie Dała mu rzeczy po zmarłym mężu, swoje uprał. Remont skończony w jeden weekend: stara glazura po fachowemu zdjęta, śmieci uprzątnięte, narzędzia wyczyszczone i na swoje miejsce. Wieczorem w niedzielę nowa płytka lśniła jak lustro na ścianach i podłodze. Rita trochę się denerwowała, że Szymon zaraz skończy i trzeba będzie coś z tym zrobić nocować u niej dalej to ni w ząb, wyrzucić go w nocy też dziwnie.
Całą sobotę Rita miała nerwy w strzępach zamknęła się w swoim pokoju i nastawiała uszu. Ale Szymon, zmęczony jak koń po orce, spał na kanapie w salonie.
No to niech pani odbierze robotę, pani Małgorzato! zawołał w końcu.
Cóż było mówić? Robota zrobiona idealnie.
Szymek, a kim pan z zawodu? zapytała, podziwiając efekt.
Nauczyciel fizyki. Ukończyłem Uniwersytet Gdański.
Gdański, powiada pan? uśmiechnęła się Rita.
Tak, wtedy się jeszcze nazywał po staremu. A płytki Wie pani, każdy facet coś tam zawsze powinien umieć sam ogarnąć. Moim zdaniem przynajmniej.
Rita pokiwała głową i wyciągnęła z kieszeni przygotowane banknoty. Nie żałowała, dała tyle, ile planowała dla ekipy remontowej. Szymek, bez patrzenia, wsunął pieniądze do kieszeni i zabrał się za zakładanie butów.
I tak pan po prostu wyjdzie? nie mogła ukryć zaskoczenia.
A co? spojrzał znowu na nią tymi swoimi chabrowymi oczami.
Może chociaż coś pan zje? Cały dzień pan harował, tylko herbatę w przerwach popijał.
Szymon chwilę się wahał, potem machnął ręką.
Aj tam, nie pogardzę, dziękuję.
Rita zasiadła z nim do śledzika choć po szóstej nic normalnie nie jadła ale przy nim jakoś wszystko smakowało inaczej. Szymek okazał się być nie tylko kompetentny, ale i z wyczuciem, dowcipny i mądry. Tylko czegoś cały czas mu brakowało, nawet wyprany i po rozmowie coś wisiało w powietrzu. Widocznie na to już trzeba było czasu.
Szymek, a co się właściwie panu przydarzyło? Sorry, że pytam
Chwilkę milczał, potem odpowiedział:
Wie pani, jak zacznę opowiadać, to zabrzmi jak tania powieść: bohatersko, głupio i jakby specjalnie. Słyszałem takich bajek setki przez ostatnie lata. Tyle że moja bajka była prawdziwa. Po co to pani?
Po prostu dziwię się, że taki facet i w takiej sytuacji
Szymek spojrzał na nią uważnie, a potem oboje naraz wstali od stołu, gwałtownie się zderzyli A potem to już poszło samo z siebie. Rita nie sądziła, że po pięćdziesiątce można wdepnąć w coś podobnego. Sądziła, że namiętność to domena młodych. A tu proszę namiętność żywa, buzująca.
Potem opowiedział jej o tym, jak osiem lat temu postanowił ratować zdolnego ucznia z patologicznej rodziny, którego wciągnęli do szemranego towarzystwa. Chłopak nie był zły, ale nie potrafił od nich odejść. Szymon, wychowawca, poszedł porozmawiać z szefem tej miejscowej bandy typ dwadzieścia dwa lata, bez skrupułów. Rozmowy nie wyszły, od razu rzucili się na Szymka. On jednak przez dwadzieścia lat trenował judo Rozgonił towarzystwo bez problemu, tylko temu najgorszemu się nie poszczęściło walnął o betonowy mur, złamał kręgosłup, nie przeżył. Szymek sam zadzwonił po karetkę i policję, będąc przekonanym, że co najwyżej odpowie za przekroczenie obrony koniecznej. No, może tylko jakimś cudem, bo napadli go w kilku.
Posiedział swoje dwanaście lat, ale wyszedł po ośmiu za dobre sprawowanie.
Tam też ludzie żyją tylko tyle powiedział o więzieniu.
A w domu już nikt na niego nie czekał. Matka nie żyła, sprzedała wszystko i zdążyła tylko u brata zamieszkać. Żona brata od razu: Żeby tu nawet cień tego byłego skazańca nie postał!
Jego własna żona dawno się rozwiodła, wyszła za kogoś innego. Pojechał z Trójmiasta do Warszawy, ale tam szczęście omijało go szerokim łukiem. Uczciwej roboty nie chcieli dać nikomu po wyroku. Chodził więc po domach w miasteczku, prosił o jakąś fuchę, ale spotykał tylko dezorientację, pogardę i nieufność. Stanęło na tym, że spać nie miał gdzie i za co znajomy, który przygarnął go na początek, grzecznie poprosił, żeby się nie zadomawiał.
Długo to tak trwa? spytała Rita, patrząc na żarówki jego papierosa.
Już ze dwa tygodnie westchnął.
Palił jej papierosy. Rita, zaganiana i niepaląca, miała paczkę na wypadek wielkich stresów, a on chciał nawet iść po swoje, ale go nie puściła. Myślała wtedy, jak to jest dwa tygodnie na ulicy.
Przy świetle żarzenia się papierosa łatwiej było się przyznać do wszystkiego. A tu już nie było co ukrywać i tak przespali razem noc.
A masz dowód osobisty?
Mam parsknął. Ale zameldowania nie mam. To największy kłopot.
Szymon został. I wszystko szło im świetnie Rita załatwiła mu tymczasowy meldunek, znalazł pracę. Co prawda, poza wykształceniem, ale na początek sklep z narzędziami był wystarczający. Na weekendy grafik dwa na dwa dorabiał jako korepetytor i powoli zbierał uczniów. Tak, w miłości i spokoju, minęły dwa i pół miesiąca. Do czasu, aż do Rity przyjechał syn. Obejrzał sytuację i natychmiast zawołał matkę na rozmowę „na osobności”.
Słuchaj, mamo ogarnij się i pozbądź się go.
Co-o? Rita zaniemówiła.
Ostatnio nie wtykali nosów w swoje sprawy.
Mówię serio. Pozbądź się go. On ci nie jest potrzebny. Przyszedł tu, bo nie ma gdzie się podziać. A ty jesteś naiwna!
Rita dała Dominikowi policzek.
Nie waż się! Nie wtrącaj się w moje życie.
Mamo, zapomniałaś, kto tu jest twoim spadkobiercą? Ja nie mam zamiaru dzielić z żadnym typem majątku. Jak go poślubisz, to jeszcze będzie się dopominał o swoje.
A co ty mnie już chowasz? żachnęła się Rita. Co tu niby chcesz dziedziczyć? Może cię jeszcze przeżyję!
Mamo, nie zmuszaj mnie do ostrych kroków. Po prostu jeśli on tu będzie za tydzień jak wrócę, to nie miej do mnie pretensji. Ja swoje interesy zabezpieczam. Gdybyś znalazła sobie porządnego faceta z pieniędzmi, nawet bym słowa nie powiedział. Ale tak
A więc rozumiem, że „porządność” to stan konta? Ładny wychowałeś się światopogląd! ironizowała Rita, pamiętając swoją troskę o syna.
Ja już wszystko powiedziałem. był jak nigdy poważny. Za tydzień przyjadę, nie chcę go tu widzieć.
Rita weszła do domu, powstrzymując łzy.
Jest z policji, co? zapytał Szymon.
Sorry, że nie mówiłam
Nie musiałaś. Daj spokój.
W prokuraturze. Dobry chłopak, tylko bardzo ostrożny. No i się martwi.
Co zamierzasz? spojrzał na nią uważnie.
Usiadła ciężko przy stole. Co robić? Nie wiedziała. Jeśli Dominik obiecał kłopoty, to będą. Jeśli nie pozbędzie się Szymona, to on może naprawdę mu zaszkodzić. Rita nie chciała wierzyć, że jej syn posunie się do czegoś takiego, ale dzisiejsze dzieci bywają… nieprzewidywalne.
Wiosna powiedział Szymon. Nie wiesz, co robić? To pozwól, że ja coś zaproponuję.
Rita skinęła głową, dusząc w sobie płacz. Rozstawać się z Szymonem nie chciała, ale na wojnę z synem iść też nie zamierzała.
Mam trochę oszczędności. Nigdy o nie nie pytałaś. Na kawałek działki tu w mieście nie starczy, ale dwadzieścia kilometrów dalej już tak. Kupimy tam na razie barak, a potem powoli zaczynam budować. Z korepetycji wyżyję, a gdzie trzeba, dorobię. Własnymi rękami postawię nam dom. Co ty na to?
Rita milczała z wrażenia. Szymon już się denerwował.
Wiem, lubisz wygodę. To będą chwilowe trudności. Potem wszystko ci wybuduję i urządzę.
Szymek ja też mam oszczędności. Mogę dołożyć się do budowy powiedziała powoli.
Nie śmiałbym cię o to prosić.
Ale nie prosisz! Sama chcę. Dla nas przecież.
Szymon podszedł, objął ją za głowę, przytulił do siebie i pocałował w czubek głowy. Rita poczuła ciepło, bezpieczeństwo i coś, o czym już prawie zapomniała.
Potem wszystko poszło raz-dwa. Sformalizowali zakup, zameldowanie. Szymon nalegał, by właścicielką była Rita, ale ona się nie zgodziła.
Ja mam swoje mieszkanie. To, że nas stamtąd wykurzyli, nie znaczy, że go nie mam. Ty byłeś bez niczego. Nie zrzucaj na mnie wszystkiego, mam przecież spadkobiercę! uszczypliwie rzuciła, przypominając sobie słowa Dominika.
Postawili barak, podciągnęli prąd. Szymon zakasał rękawy i zabrał się za budowę domu. Rity oszczędności nie wystarczyły, więc Szymon jeszcze więcej korepetycji chwytał. Zorganizował sobie kącik do pracy tak, żeby nikt nie widział, że naucza z baraku. Wszystkie pieniądze szły w budowę, cegła po cegle. Latem, w ciepłe wieczory, rozkładali na własnej działce koc, kładli się na ziemi i patrzyli w gwiazdy.
Co czujesz? pytał Szymon, obejmując Ritę.
Drugie życie odpowiadała.
To ja mam drugie życie śmiał się. Ty powinnaś czuć moją miłość!
I czuła. Bez wątpienia czuła.
Rita zajrzała do mieszkania po rzeczy. Nadchodziła jesień, trzeba było zabrać ciepłe ubrania, kołdry, trochę garnków. Zastała Dominika, siedzącego w kuchni z papierosem.
O, cześć synku! Ja tylko na chwilę. Jak tam życie?
Zerkał na matkę opaloną, szczuplejszą, z jakimś nowym błyskiem w oku.
Mamo, coś tu nie gra. Nie dzwonisz.
No, przecież zwykle to ty dzwoniłeś. Pracujesz, ja nie przeszkadzam.
A dlaczego nie mogę cię zastać w domu?
Bo tu już nie mieszkam. Wpadłam tylko coś zabrać. Chyba mogę?
Dominik aż zaniemówił matka stała się jakaś inna. Oprócz tych zmian na zewnątrz była jakaś lżejsza. Szczęśliwsza.
Synku, jak skończymy dom, zaproszę cię w gości. A teraz wybacz, muszę lecieć.
Już ładowała rzeczy do bagażnika. Wychodząc, cmoknęła go w policzek i wybiegła.
Mamo, co się z tobą dzieje?
Odwróciła się w drzwiach, uśmiechnęła szeroko i odpowiedziała:
Drugie życie, Dominik. No i miłość. Jasne, że miłość! Pa, kochanie! zaśmiała się i wybiegła z domu.
Czasu było mało, bo dziś kończyli budować ganek.