Drugie życie

Marek nie był przystojniakiem jak Zbigniew Cybulski. Pracował jako zwykły inżynier w fabryce koparek. Nie pił – no, może tylko przy okazji świąt. Nie palił. Był żonaty od dwudziestu dwóch lat i nie zerkał w stronę innych kobiet.

Córka wyszła za mąż i wyjechała z mężem do Gdańska. Z wnukami się nie śpieszyła. Marek nie martwił się tym specjalnie. Dzieci to odpowiedzialność, hałas i zabawki porozrzucane po podłodze. A on przywykł do spokojnych wieczorów z gazetą przed telewizorem. Ile mu lat? Jeszcze zdąży pobawić się z wnukami.

Żona, Kasia, spełniała wszystkie jego oczekiwania: zadbana, miła dla oka, w domu zawsze czysto i przytulnie, na stole codziennie czekał smaczny obiad, a od święta – domowe ciasto i schabowy. Jednym słowem – życie ułożyło się jak trzeba.

Wracał z pracy swoim samochodem, mrużąc oczy przed zachodzącym słońcem, myśląc o sytym obiedzie i odpoczynku przed telewizorem.

Wszedł do mieszkania, zdjął buty w przedpokoju i nasłuchiwał. Zazwyczaj Kasia wyglądała z kuchni i mówiła, że kolacja prawie gotowa. Ale dziś nie usłyszał jej głosu. Nieokreślony niepokój zaczaił się w jego sercu. Marek wszedł do pokoju. Kasia stała przy otwartej szafie, zdejmowała z wieszaków sukienki i rzucała je na kanapę, obok której leżała otwarta walizka.

– Gdzie się wybierasz? Do córki, do Gdańska? Czyżby była w ciąży? – zapytał Marek.

Kasia, nie patrząc na męża, podeszła do walizki i zaczęła układać w niej swoje rzeczy.

– Co, ogłuchłeś? Krzyczę, krzyczę, a ty nie odpowiadasz. Gdzie się pakujesz? – powtórzył Marek, tracąc cierpliwość.

Kasia rozejrzała się po pokoju, sprawdzając, czy o czymś nie zapomniała, i zaczęła zamykać walizkę. Ale od nadmiaru ubrań była wypchana po brzegi, zamek groził pęknięciem.

– Lepiej byś pomógł, zamiast stać jak słup i zadawać głupie pytania. – Kasia wyprostowała się i zdmuchnęła z czoła opadający kosmyk włosów.

– Zapytałem, dokąd się wybierasz z całym swoim dobytkiem? To głupie pytanie? – Marek ledwo powstrzymywał narastające w nim rozdrażnienie.

– Dokąd, dokąd? Odchodzę od ciebie – rzuciła wyzywająco żona.

– Dlaczego? – Marek uniósł zdziwioną brew.

– Mam dość. No, pomożesz? – Kasia wskazała głową walizkę.

– Co ci się znudziło? – Marek podszedł, przycisnął wieko i jednym ruchem zasunął zamek.

– Wszystko. Ty mi się znudziłeś, stanie przy kuchni mi się znudziło. Nudzi mnie każdego wieczoru siedzieć w domu i gapić się w telewizor.

– Mogłaś od razu to powiedzieć. Moglibyśmy dla odmiany pójść do teatru – rzucił pierwsze, co przyszło mu do głowy.

– Żebym się paliła ze wstydu, kiedy ty tam chrapiesz? Jeden dzień jak drugi, a życie ucieka. – W głosie Kasi Marek usłyszał desperację i niezadowolenie.

– To nie od nas zależy. Idziemy czy stoimy w miejscu, życie i tak przemija – filozoficznie zauważył.

– Nie mądrz się. A ja chcę, żeby pod koniec było co wspominać. A co ja będę pamiętała? Kotlety na patelni? Zmywanie naczyń? Ciebie z gazetą przed telewizorem? – Głos Kasi załamał się, przechodząc w krzyk.

– Myślisz, że poza córką nie mam gdzie pójść? Odchodzę do kogoś, kto widzi we mnie kobietę, boginię, królową. Kto pisze dla mnie wiersze… – Kasia wzniosła oczy ku sufitowi, a jej wzrok zaszklil się.

– A ja? – zapytał Marek, nagle wszystko rozumiejąc.

– A ty żyj dalej, jak przywykłeś. Tylko gotowanie, pranie i prasowanie będziesz musiał robić sam. Przestałeś na mnie zwracać uwagę. Dwa miesiące temu zmieniłam fryzurę, styl. Zauważyłeś? – Kasia uśmiechnęła się krzywo, postawiła walizkę na podłodze, wysunęła rączkę i powlokła się do przedpokoju, zostawiając na jasnym dywanie ślady kółek.

Gdy Kasia wkładała płaszcz, Marek wpatrywał się w dwie zgniecione smugi na dywanie. Wydawało mu się, że walizka przejechała po jego sercu, zostawiając takie same ślady.

Dopiero gdy zatrzasnęły się drzwi wejściowe, Marek drgnął i oderwał wzrok od dywanu. Dopiero teraz zrozumiał, że żona go opuściła.

Trzeba było coś zrobić. Z przyzwyczajenia poszedł do kuchni. Na kuchence stał wystygły czajnik. Zajrzał do lodówki – niezbyt obficie: garnek z barszczem, resztki kiełbasy, dwie puszki konserw, kilka jajek w drzwiach i pół butelki mleka. Zamknął lodówkę. Odechciało mu się jeść.

Wrócił do pokoju i usiadł na kanapie, na której przed chwilą leżała walizka. Nie chciało mu się ani czytać gazety, ani oglądać telewizji. To było ciekawe, gdy Kasia była tu, obok – nawet jeśli gotowała w kuchni, zmywała naczynia albo prasowała w drugim końcu pokoju, zerkała jednym okiem w telewizor. Był dom, było ognisko…

Westchnął i długo siedział, wpatrując się w czarny ekran telewizora, próbując przetrawić to, co się stało. Najbardziej denerwowała go cisza, pustka, jakby razem z Kasią odeszły wszystkie dźwięki. Marek wstał z kanapy, narzucił w przedpokoju kurtkę, włożył buty i wyszedł z mieszkania. Ale pustka szła za nim krok w krok.

Mijając kawiarnię, zobaczył ludzi przy stolikach. Rozmawiali, śmiali się, i zapragnął znaleźć się między nimi, wypełnić tę wewnętrzną próżnię. Bez zastanowienia wszedł do środka. Grała cicha muzyka, słychać było głosy. Zamówił w barze kieliszek koniaku. Ból ustąpił. Zamówił jeszcze jeden, potem następny…

Nie pamiętał, jak wrócił do domu. Obudził się rano z bólem głowy, leżąc w ubraniu na łóżku, na wierzchu kołdry. Gdy próbował wstać, w głowie zadzwonił dzwon, a pokój zakręcił mu się przed oczami.

Nie potrafił przypomnieć sobie, jaki był dzień tygodnia. NiewpNastępnego ranka obudził się z myślą, że życie to nie tylko rutyna, ale ciągłe odkrywanie na nowo siebie i innych – i tym razem postanowił nie przegapić swojej szansy.