Drugi potomek to mąż

Drugi syn to nie żona, a pokojówka, kucharka Nie rozpraszajcie się.

W przyjacielskim kręgu wspomniano o Jadwidze a właściwie o jej mężu. Żona? Kucharka? Coś się tu zamieniło! Jadwiga zaszumiała w szoku.

Goście wpadli w zachwyt, jak ministrowie na sesji. Mężczyźni odwrócili się, by zobaczyć, kto przerwał ich pogawędki. Jeden z nich, Szczepan, przewrócił krzesło, podskoczył i rzucił się w stronę Jadwigi, by ukryć ją przed wzrokiem przyjaciół. Jego rozmówcy wymienili się zdumionymi spojrzeniami. Ktoś szepnął: Po co tak szybko podchodzi do pokojówki?. Wszyscy zamruczyli, ukrywając półuśmiech.

Jedynie wysoki mężczyzna w najdalszym krześle pozostał obojętny.

Pokojówka? odezwała się Jadwiga zza zamkniętych drzwi. Kucharka?

Nie widać cię w tych przetartych dżinsach jako żony rzekł Szczepan, jakby Jadwiga już o tym wiedziała. Mamy tu poważnych panów.

Normalne dżinsy.

Nici wystają na szwach, ale nie rzucają się w oczy.

Normalne dla konia pracującego, a żona sukcesu nie może chodzić jak żebrak!

Sukcesu? Co ty, przysmak podstawiłeś? Skąd je wziąłeś?

Dziś wpadłem do bilardu przy ulicy Marszałkowskiej i pokonałem pięcioro! Zachwycili się moim talentem i zaprosili na kieliszek czegoś mocnego. Zapytałem ich o pracę. Mogą sfinansować mój projekt salonu samochodowego! Są inwestorami!

Twoi inwestorzy grają w domino przy garażach.

Dziś Jadwiga zobaczyła, jak jej mąż ją postrzega: jako służącą. Nie kucharkę, ale żywieniową podporę rodziny. Przyniosła pieniądze i zniknęła pod listwą przypodłogową.

Jeśli nie wierzysz w męża, po co potem się denerwować, że sam w siebie nie wierzy i nie pracuje? Jak zbudować karierę, kiedy własna żona cię nie docenia?

Umówili się, że on odwiezie jej garnitury do pralni chemicznej. Jadwiga, miłośniczka klasycznego stylu, nosi garnitury na ważne spotkania, a na co dzień podniszczone dżinsy.

Zaniesiesz garnitury?

Nie! Kiedy miałem? Próbowałem przyciągnąć inwestorów

Gdzie? W bilardzie?

Czyż nie można odpocząć?

Kiedy ja przejmuję się finansami, ty zajmujesz się domem.

Mówiłem, że potrzebuję czasu na hobby i samorealizację.

Masz go pod dostatkiem! Na dom nie ma czasu. Płacę za sprzątanie, jem, gdzie chcę. Wieczorem zamawiasz sushi albo pizzę! Gdzie jest ten dom, o którym marzyłeś, kiedy wprowadziłeś się? W bilardzie grałeś od świtu do zmierzchu!

Obniż poziom hałasu, kochanie zasłonił jej usta dłonią. Jeśli inwestorzy mnie usłyszą, nie zobaczymy zysków.

Nie zobaczymy ich i tak, bo jutro się wyspaną i nie przypomną, jak się nazywasz.

Jadwiga zazdrościła koleżankom, które przychodzą do pracy, by odciążyć codzienne obowiązki domowe. One mają własne pieniądze, nie zostają po nocach przy biurku, nie liczą liczb w trzeciej nocy. Teraz ich czekają zwolnienia, ale w ich domach czekają mężowie z pensją niewiele wyższą niż u kobiet. Stracić pracę nie przeraża.

Jadwiga bała się zwolnień jak ognia. Pracowała intensywniej, była najbardziej wydajna, lecz to nie przyniosło ulgi.

Szczepan szeptał niezadowolony: Jesteś nowicjuszem w negocjacjach, idź się śmiać z nowymi przyjaciółmi nad nieudolną kucharką, co zamieszała i nie odebrała garniturów z pralni.

Jadwiga nie wtrącała się. Gdyby się wtrąciła, Szczepan znów wspomniałby o rozwodzie.

Rozważali dziecko

Mieszkanie Jadwigi i Szczepana było w nowym bloku w Warszawie. Miał przedsionek dla trzech lokali, nie taki ciasny jak w starych panelów, a wielki pokój z fotelami dla gości i balkonem. Jadwiga ruszyła na wspólny balkon.

Miałem też żonę zabrzmiało zza pleców.

Jadwiga krzyknęła. Szczepan i goście nie usłyszeli, więc nikt nie podbiegł.

Wysoki inwestor, który nie śmiał się z dwuznaczności sytuacji z pokojówką, uniósł się nad nią.

Słyszycie własne głosy? Myślicie, że to dyskusja? zapytała Jadwiga, wściekła jego bezczelnością. Co to za uwaga o żonie, skoro nie rozmawiałam z wami? Nie obchodzi mnie, kto był.

Mężczyzna nie był zaskoczony.

Miałem też żonę.

Co?

Żonagospodyni, nie pracowała, nie mieliśmy dzieci, zamawiałem dla niej sprzątanie. Różnica? Ona witała mnie z radością.

Nie jestem gospodyni.

Nie chodziło o ciebie. O tego, którego nazwałeś mężem. W naszej rodzinie lepiej zarabiałem, więc budowałem biznes, a żona zajmowała się domem i hobby. Nigdy jej tego nie zarzuciłem. Byłem w siódmym niebie, bo mogłem jej dać życie, w którym nie musiała szukać okruchów chleba. Gdyby nazwała mnie służącym, stałaby się moją byłą żoną w sercu, nie na papierze. Wiele można wybaczyć, ale nie pogardę wobec osoby, którą kochasz. A moja żona mnie kochała.

Co więc was rozdzieliło, kiedy tak się kochaliście?

Znawca rodzinnych relacji! Pijany handlarz, którego Szczepan spotkał w bilardzie!

Słowa tego mężczyzny nie skłoniły Jadwigę do rozwodu. Rozumie, że trzeba wkroczyć w buty drugiego, dopiero wtedy pojmie rzeczywistość Powiedział to pod wpływem alkoholu. Czy to powód do rozwodu? Rozmyślali o dziecku, a Jadwiga od zawsze marzyła o potomku Kogo jeszcze znajdzie na ojca w wieku 37 lat?

Rak. On nas rozdzielił.

Przepraszam

Wszystko w porządku, Jadwigo, nie pozwól nikomu nie szanować cię, nawet mężowi. Gdzie brak szacunku, nie ma miłości.

Specjalista od psychologii rodzinnej.

Nie, jestem programistą.

Co więc straciłeś w tej wesołej gromadzie inwestorów i tym, który próbuje wyłudzić pieniądze?

Nie jestem biedny, mogę zainwestować sam, ale wędruję z nimi po firmie. Dom jest pusty, surowy. Gdy nie pracuję, wędruję Przepraszam, gdybym wiedział, że przyjdziesz, nie przywitałbym się, nie dałbym im wejść. Nie żałuję, że cię spotkałem. Jesteś czarująca.

A pan się nie przedstawił.

Jestem Wojciech, machnięciem ręki ucisnąłem hałaśliwą kompanię i rozesłałem ich po domach.

Jadwiga miała rację. Rano, gdy Szczepan dzwonił do nowych przyjaciółinwestorów, nie pamiętali już, jak się nazywał, ani co pili następnego dnia.

Nie było cienia smutku.

Szczepan jedynie udawał marzenia o biznesie. Niczego nie potrzebował. Pracować na kogoś nie było w planie. Był przedsiębiorcą, ale tworzył jedynie pozory, nie realny produkt.

Nie odpowiedzieli, a potem będą biegać za mną.

Szczepanie, co z moim urlopem macierzyńskim?

Przepraszam?

Jeśli przejdę na urlop, czym będziemy żyć?

Nie na długo, miesiąc przed porodem i trzy po. Potem niania się wyrobi.

Mówiłeś dobrze, gdy zaproponowałam ci, że albo utrzymasz rodzinę, albo zajmiesz się dzieckiem.

Powiedziałem dobrze, a nie obiecuję. Gdzie ma być dziecko? Nie jestem nianią. Ty jesteś matką. Zajmij się tym.

Zatem znajdziesz pracę?

Zobaczymy

Masz jakieś odpowiedzi, poza zobaczymy?

Jadwiga! Zniszczyłaś mi poranny apetyt! Nie obciążaj mnie tym dzieckiem. Będzie. Wszystko będzie. Jutro zaczniemy działać.

Jadwiga była w ciąży. Plankowała znaleźć nianię i pracować na pół etatu, ale dowiedziała się, że już jej nie czekają w pracy.

Firma zbankrutuje! rzekła Ania.

Co to znaczy?

Za miesiąc zostaniemy bez pracy.

Ale ja jestem w ciąży Nie można zwolnić ciężarnej.

Jeśli firma bankrutuje, jak mogę zostać?

Jadwiga popadła w apatię. Nic nie jadła, nie chciała nikogo widzieć, aż nagle nadął ją cień, że może przyjść gwiezdna godzina męża. Szczepan, widząc jej pozycję, miał stać się mężem domu.

Jednak Szczepan patrzył sceptycznie:

Jeśli pójdę pracować, to będą to małe pieniądze, nie tak jak twoje. Mam długą przerwę w stażu, umiejętności zginęły, edukacja chyli się w dół. Nie mogę wziąć takiej odpowiedzialności.

Potrzebuję czasu na znalezienie pracy, a go nie ma Za dwa miesiące brzuch będzie widoczny.

Ile tygodni?

Dziesięć.

Dziesięć, tak. Wciąż mamy czas.

Co to za znaczy?

Na kołowrotku! Nie musisz rodzić. Dzwoniłam matce, ona w panice z twojej nieodpowiedzialności. Idź na urlop, kiedy tyle masz na barkach. Musisz się utrzymać. Nie mogę pracować. Rodzice czekają, aż pomożemy im postawić płot i zapłacić. Nie dają nam pięknych oczu. Mama twierdzi, że nie ma mowy o dziecku. Nie wie, że nie pójdziesz na urlop, zostaniesz bezrobotna. Nienienie, kochanie. Ten numer nie przejdzie.

Mówiłeś, że czas zostać rodzicami.

To dlatego, że wkurzyłeś mnie tematem dziecka. Gdy przyjdzie, wciągnie całe kołdry. Czy mam stać się biedny, bo wszystkie ostatnie pieniądze pójdą na dziecko? To zbyt ciężka brzemię. Bądź roztropna i pośpiesz się. Musimy zdążyć, bo inaczej nie zdążysz i przyjdą kolejne nieszczęścia.

Jadwiga wpadła w magazyn po rzeczy.

Szefowa, która wcześniej ostrzegła ją o bankructwie, również pakowała się do wyjścia.

I on cię zwolnił?

Tak.

I co mówi?

Że nie wytrzymamy.

Czy nie wytrzymacie dwoje dzieci?

Nie znam jeszcze sytuacji w pracy, muszę się szybko zatrudnić, by choć trochę zarabiać na zasiłek albo zrobić, co chce Szczepan. Jeśli zdecyduję się urodzić, on mnie zostawi. Znasz go. Złoży pozew o rozwód! Albo odejdzie. Jak żyć bez pracy i dziecka bez męża?

Bez męża, który nie zarabia? Twoja logika zbłądziła. Z dzieckiem przeżyjesz na zasiłek, z mężem, który nie pracuje, będzie łatwiej?

On teraz nie pracuje, a gdyby

Światło

Co?

Nic.

Katastrofa już nadeszła. Jadwiga w ciąży i pod zwolnieniem, a Szczepan nie rusza się do pracy.

Trzeba biegać po rozmowy kwalifikacyjne!

Jadwiga nie może kłamać, jeśli zapytają o ciążę, ale jeśli nie zapytają

Zdeterminowana, maszerowała w stronę domu, rozsyłała CV i czekała na oferty

Witajcie, gospodynie! zażartował wysoki mężczyzna. Czy ja mieszkam w twoim klatce?

Nie jestem gospodynią.

Szczepan twierdził inaczej. Teraz jesteś bezrobotna.

Byliście u nas w mieszkaniu?

Nie dotarłem. Wspinałem się, ale natknąłem się na Szczepana na podwórku. Złapałem go, gdy wynosił własne rzeczy. Chyba składa pozew o rozwód.

Wiadomo, Szczepan uciekł z tonącego okrętu.

Determinacja znikła.

Bezrobotna i porzucona powiedziała Jadwiga.

Mogę ci zapewnić pracę, jeśli chcesz.

Szczepan nie powiedział, że jestem w ciąży?

Powiedział. Najpierw panika, potem sam. Jak to wpłynie na twoje umiejętności? Słyszałem, że pracujesz bez wytchnienia. Myślę, że pasujesz na nieco bardziej spokojne stanowisko. Polecę cię, Jadwigo, bo i ja zawsze marzyłem o dziecku. Moja żona nie wydała go Nie mogłem jej pomóc. Dlaczego nie mogę pomóc tobie? Przyjedź jutro do biura. To firma mojego przyjaciela. Będę tam, żebyś nie czuła się niekomfortowo. Mam nadzieję, że to nie będzie nasz ostatni kontakt.

Ja też. Mam nadzieję.

***

Jadwiga urodziła córkę, syna i jeszcze jednego syna. Pierwsza córka była przybrana, lecz Wojciech nigdy nie rozróżniał dzieci. Ani raz nie przypomniał Jadwidze o tym.

Z kolei Szczepan nie mógł przestać przypominać,W nieskończonym korytarzu snu, gdzie echo ich szeptów mieszało się z szumem miejskich tramwajów, Jadwiga wreszcie zobaczyła, jak przychodzi jej własny, błyszczący oddech wolności.