Druga to nie przeszkoda

Dzisiaj znów było ciężko.

„Mamusiu, nie chcę iść do babci!” – krzyczała siedmioletnia Zosia, wyrywając się z moich rąk. „Ona mnie nie kocha! Kocha tylko ciocię Kasię i jej Jasia!”

„Zosieńko, nie wymyślaj” – westchnęłam, zapinając córce kurtkę. „Babcia kocha wszystkich wnuków tak samo.”

„Nieprawda!” – tupnęła nóżką. „Wczoraj dała Jasiowi lody, a mnie nie!”

„Może bolało cię gardło?” – próbowałam znaleźć wytłumaczenie.

„Nie! Ona po prostu mnie nie lubi, bo nie jestem córką jej syna!”

Zamarłam z grzebieniem w ręku. Skąd siedmiolatka wie takie rzeczy? Kto jej to powiedział?

„Zosia, kto ci to mówił?”

„Nikt. Samam to zrozumiała.” – Odwróciła się do okna. „Jaś mówi, że jego tata i mój tata to bracia. A mój prawdziwy tata mieszka daleko.”

Serce ścisnęło mi się boleśnie. Usiadłam obok niej na kanapie.

„Słuchaj, kochanie. Tato Marek to twój prawdziwy tata. Kocha cię od zawsze, wychowuje od drugiego roku życia. A babcia Hania też cię kocha.”

„To dlaczego ciągle chwali Jasia, a na mnie tylko krzyczy?” – W jej oczach błyszczały łzy.

Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Bo Zosia miała rację. Teściowa rzeczywiście traktowała ją inaczej niż wnuka z krwi i kości.

„Kochanie, spóźniamy się” – Marek zajrzał do pokoju. „Zosiu, ubieraj się, babcia czeka.”

„Nie chcę do babci!” – Zosia znów wybuchnęła płaczem. „Ona mnie nie lubi!”

Marek spojrzał na mnie zmieszany. „Co się stało?”

„Wytłumaczę później” – szepnęłam. „Zosiu, ubieraj się. Idziemy razem.”

Szliśmy przez park w ciszy. Zosia wlokła się z tyłu, od czasu do czasu pochlipując. Marek niósł siatkę z zakupami dla matki, a ja zastanawiałam się, jak przebiegnie ta wizyta.

Hanna Kowalska zawsze była trudną kobietą. Gdy Marek przyprowadził mnie z dwuletnią Zosią, powitała nas chłodno.

„Po co ci cudze dziecko?” – mówiła do syna. „Znajdziesz porządną dziewczynę, urodzisz swoje.”

Ale Marek był uparty. Kochał Zosię jak własną córkę. Ożenił się ze mną, ją usynowił, dał swoje nazwisko.

Hanna pogodziła się z faktami, ale sercem nie zaakceptowała wnuczki. Zwłaszcza gdy starszy syn, Piotr, dał jej „prawdziwego” wnuka – Jasia.

„Mama jest w domu?” – Marek zadzwonił do drzwi.

„Jest, jest!” – rozległ się głos zza drzwi. „Wchodźcie.”

Hanna otworzyła i od razu przytuliła syna.

„Marku, jakże się stęskniłam!” – pocałowała go w policzek, potem skinęła mi głową. „Witaj, Anno.”

„Dzień dobry, pani Hanno.”

„Gdzie moja wnuczka?” – w końcu zauważyła Zosię, która chowała się za plecami ojca.

„Jestem tutaj” – cicho odpowiedziała dziewczynka.

„No wejdźcie, wejdźcie” – Hanna poprowadziła nas do salonu. „Jak tam u was? Marku, chyba schudłeś?”

„Nie, mamo, wszystko w normie” – zaśmiał się Marek. „Anna dobrze gotuje.”

„To dobrze. A Zosia jak w szkole? Dobrze się uczy?”

„Uczę się” – burknęła Zosia.

„Zosiu, odpowiadaj babci grzecznie” – upomniałam ją.

„Daj spokój” – machnęła ręką Hanna. „Dzieci to dzieci. Jaś wczoraj przyniósł pałę z matematyki! Piotr siedział z nim do nocy, rozwiązywali zadania.”

„A Zosia ma z matematyki same szóstki” – z dumą powiedział Marek.

„No to brawo” – sucho skomentowała teściowa. „Piotr obiecał, że dziś wpadnie z Jasiem. Stęsknił się za wujkiem.”

Zauważyłam, jak twarz Zosi przygasa. Doskonale rozumiała, że babcia bardziej cieszy się na jednego wnuka niż na drugiego.

„Mamo, pamiętasz, jak Zosia recytowała ci wiersz miesiąc temu?” – zapytał Marek.

„Tak, pamiętam” – skinęła głową. „Ładny wierszyk.”

„Chcesz, żebym powiedziała inny?” – nieśmiało zaproponowała Zosia.

„No pewnie.”

Dziewczynka stanęła na środku pokoju i zaczęła recytować wiersz o wiośnie. Widziałam, jak się stara, jak bardzo chce zasłużyć na uwagę babci.

„Ślicznie” – pochwaliła Hanna, gdy skończyła. „A teraz idź umyć ręce, zjemy obiad.”

Zosia posłusznie poszła do łazienki, a ja zostałam w kuchni, by pomóc teściowej w nakrywaniu.

„Pani Hanno, mogę porozmawiać?” – szepnęłam.

„O czym?”

„O Zosi. Ona czuje, że traktuje ją pani inaczej.”

Teściowa postawiła talerz z głośnym stukiem.

„Nie wiem, o czym mówisz.”

„Wiemy obie. Dzieci wyczuwają takie rzeczy. Zosia dziś płakała, że nie chce tu przychodzić.”

„A co ja takiego robię?” – Hanna odwróciła się do mnie. „Karmię, zapraszam.”

„Ale pani rozumie różnicę. Gdy przychodzi Jaś, całuje go pani, przytula, daje prezenty. A Zosię traktuje pani jak obcą.”

„Bo ona jest obca!” – wybuchnęła Hanna. „Nie ja ją rodziłam! Ma swoją babcię, nie jej dosyć?”

„Ale Zosia nie jest temu winna. Jest pani wnuczką od pięciu lat. Marek ją usynowił.”

„To tylko papiery” – machnęła ręką. „Krew to nie woda. Jaś jest moim wnukiem, a ta… wychowanką.”

Poczułam, jak gardło ściska mi się z emocji.

„Więc nigdy jej pani nie pokocha?”

„Po co mam ją kochać? Niech swoje rodzą, wtedy pogadamy.”

W tej chwili do kuchni wbiegła Zosia.

„Mamo, dlaczego babcia mówi, że jestem wychowanką?” – spytała drżącym głosem. „Ja przecież jestem wnuczką!”

Zrozumiałam, że wszystko usłyszała. Hanna poczerwieniała.

„Zosiu, idź do taty” – poprosiłam.

„Nie! Chcę wiedzieć, dlaczego babcia mnie nie kocha!”

„Kochanie, ja cię kocham” – próbowała się tłumaczyć Hanna.

„Nieprawda! Nazywasz mnie wychowanką! A ja nie jestem wychowanką, jestem córką taty Marka!”

Zosia wybuchnęła płaczem i wybiegła z kuchni. Rzuciłam teściPo długim milczeniu Hanna wyciągnęła rękę, dotknęła ramienia Zosi i powiedziała cicho: „Wybacz mi, wnuczko, stara już jestem i głupia, ale od dziś będę cię kochała tak samo jak Jasia”.