Druga szansa, nie strata szansy

Drugie dziecko to nie odrzutek

– Mamusiu, nie chcę iść do babci! – krzyczała siedmioletnia Zosia, wyrywając się z rąk matki. – Ona mnie nie kocha! Kocha tylko ciocię Kasię!

– Zosieńko, nie wymyślaj bzdur – westchnęła Agnieszka, zapinając córce kurtkę. – Babcia kocha wszystkie wnuki tak samo.

– Nieprawda! – dziewczynka tupnęła nóżką. – Wczoraj dała Krzysiowi loda, a mi nie!

– Może miałeś chore gardło? – próbowała znaleźć wytłumaczenie Agnieszka.

– Nie! Ona po prostu mnie nie lubi, bo nie jestem od jej syna!

Agnieszka zastygła z grzebieniem w ręce. Skąd siedmiolatka zna takie rzeczy? Kto jej to powiedział?

– Zosia, kto ci to mówił?

– Nikt – odwróciła się do okna. – Samam to zrozumiała. Krzyś mówi, że jego tata i mój tata to bracia. A ja wiem, że mój tata nie jest prawdziwy. Prawdziwy tata mieszka gdzieś daleko.

Serce Agnieszki się ścisnęło. Usiadła obok córki na kanapie.

– Zosieńko, posłuchaj mnie uważnie. Tato Marek to twój prawdziwy tata. Bardzo cię kocha, wychowuje cię od dwóch lat. A babcia Halina też cię kocha.

– To dlaczego ona zawsze chwali Krzysia, a na mnie się złości? – w oczach dziewczynki błyszczały łzy.

Agnieszka nie wiedziała, co odpowiedzieć. Bo Zosia miała rację. Teściowa faktycznie traktowała ją inaczej niż wnuka od starszego syna.

– Mamo, spóźnimy się – zajrzał do pokoju Marek. – Zosia, szybko się ubieraj, babcia będzie czekać.

– Nie chcę do babci! – znów rozpłakała się Zosia. – Ona mnie nie lubi!

Marek spojrzał na żonę zmieszany.

– Co się stało?

– Później ci wyjaśnię – cicho powiedziała Agnieszka. – Zosiu, ubieraj się. Pójdziemy wszyscy razem.

Szli przez miejski park w milczeniu. Zosia wlekła się z tyłu, od czasu do czasu pochlipując. Marek niósł siatkę z zakupami dla matki, a Agnieszka myślała, jak przebiegnie ta wizyta.

Halina Wiśniewska zawsze była trudną kobietą. Gdy Marek przyprowadził Agnieszkę z dwuletnią Zosią, teściowa przyjęła ich chłodno.

– Po co ci obce dziecko? – mówiła do syna. – Znajdź porządną dziewczynę, urodzicie swoje.

Ale Marek był uparty. Pokochał Agnieszkę i Zosię jak własną córkę. Ożenił się, adoptował dziewczynkę, dał jej swoje nazwisko.

Halina się pogodziła z faktami, ale pokochać wnuczki nie potrafiła. Zwłaszcza gdy starszy syn Piotr podarował jej „prawdziwego” wnuka – Krzysia.

– Mama jest w domu? – zapytał Marek, dzwoniąc do drzwi.

– Jest, jest – rozległ się głos zza drzwi. – Wchodźcie.

Halina otworzyła i od razu przytuliła syna.

– Marku, jak się stęskniłam! – pocałowała go w policzek, potem skinęła Agnieszce. – Witaj, Aga.

– Dzień dobry, pani Halino.

– A gdzie moja wnuczka? – teściowa w końcu zauważyła Zosię, chowającą się za plecami ojca.

– Tutaj jestem – cicho powiedziała dziewczynka.

– No to chodźcie, chodźcie – Halina wprowadziła ich do salonu. – Jak tam u was? Marek, schudłeś czy ci się wydaje?

– Nie, mamo, wagę trzymam – zaśmiał się Marek. – Aga dobrze gotuje.

– To dobrze. A Zosia jak w szkole? Dobrze się uczy?

– Uczę się – burknęła dziewczynka.

– Zosiu, odpowiadaj babci grzecznie – upomniała ją Agnieszka.

– Daj spokój – machnęła ręką Halina. – Dzieci to dzieci. Krzyś wczoraj przyniósł pałę z matmy! Piotr siedział z nim do wieczora, rozwiązywali zadania.

– A Zosia ma same piątki z matematyki – z dumą powiedział Marek.

– No proszę – sucho pochwaliła teściowa. – Piotr obiecał, że dziś wpadnie z Krzysiem. Stęsknił się za wujkiem.

Agnieszka zauważyła, jak twarz Zosi posmutniała. Dziewczynka doskonale rozumiała, że babcia cieszy się bardziej na jednego wnuka niż na drugiego.

– Mamo, pamiętasz, jak Zosia recytowała ci wiersz w zeszłym miesiącu? – zapytał Marek.

– Pamiętam – skinęła Halina. – Ładny był.

– Chcesz, żebym powiedziała nowy? – nieśmiało zaproponowała Zosia.

– No pewnie.

Dziewczynka stanęła na środku pokoju i dzwoniącym głosem zaczęła recytować wiersz o wiośnie. Agnieszka widziała, jak córka się stara, jak bardzo chce się babci przypodobać.

– Brawo – powiedziała Halina, gdy Zosia skończyła. – A teraz idź umyć ręce, zaraz obiad.

Zosia posłusznie poszła do łazienki, a Agnieszka została w kuchni, by pomóc teściowej nakryć do stołu.

– Pani Halino, mogę porozmawiać? – cicho powiedziała.

– O czym?

– O Zosi. Ona czuje, że pani traktuje ją inaczej.

Teściowa postawiła talerz z brzękiem.

– Nie wiem, o czym mówisz.

– Wiem. Dzieci wszystko wyczuwają. Zosia dziś płakała, że nie chce do pani iść.

– A co ja takiego robię? – Halina odwróciła się do synowej. – Karmię, zapraszam.

– Ale pani rozumie różnicę. Gdy przychodzi Krzyś, pani go całuje, przytula, daje prezenty. A Zosię traktuje jak obcą.

– Bo ona jest obca! – wybuchnęła teściowa. – Nie ja ją rodziłam! Ma własną babcię, niech się nią zajmuje!

– Pani Halino, ale Zosia nie jest winna, że nie jest córką Marka. Jest pani wnuczką od pięciu lat. Marek ją adoptował, dał swoje nazwisko.

– Papier to nie wszystko – machnęła ręką. – Krew to nie woda. Krzyś to mój wnuk, a ta… wychowanka.

Agnieszka poczuła, jak gardło ściska jej gul.

– Więc nigdy pani nie pokocha mojej córki?

– Po co mam ją kochać? Niech rodzą swoje, wtedy pogadamy.

Wtem do kuchni wbiegła Zosia.

– Mamo, dlaczego babcia mówi, że jestem wychowanką? – zapytała drżącym głosem. – Przecież ja jestem wnuczką!

Agnieszka zrozumiała, że dziewczynka wszystko słyszała. Halina zaczerwieniła się.

– Zosiu, idź do taty – poprosiła AgnZosia przez chwilę stała w milczeniu, po czym wyciągnęła rękę do babci i cicho powiedziała: „Nie jestem wychowanką, jestem twoją wnuczką, i chcę tylko, żebyś mnie kochała tak jak Krzysia”.