Druga szansa

Drugi raz

– Joanno, idziesz do domu? – przyjaciółka Kasia niecierpliwie stukała wypielęgnowanymi paznokciami w blat biurka.

– Nie, zostanę jeszcze. Mąż ma po mnie podjechać – skłamała bez cienia zażenowania Joanna.

– No jak chcesz. Do jutra. – Kasia, kołysząc biodrami, wyszła z gabinetu.

Pracownicy jeden po drugim opuszczali biuro. Za drzwiami słychać było pośpieszne kroki i stukot obcasów. Joanna wzięła telefon i zamyśliła się. *„Pewnie już pochłonął parę piw i leży przed telewizorem z brzuchem do góry”*. Westchnęła i nacisnęła przycisk wybierania. Po trzech długich sygnałych usłyszała pomruk telewizora, a dopiero potem głos Wojtka:

– Słucham?

 – Wojtek, pada, a ja mam zamszowe botki. Przyjedź po mnie.

– Joasiu, przepraszam, nie wiedziałem, że zadzwonisz, już piwko wypiłem. Weź taksówkę – odpowiedział mąż.

– Jak zawsze. I niczego innego się po tobie nie spodziewałam. Nawiasem mówiąc, gdy się oświadczałeś, obiecywałeś, że będziesz mnie nosił na rękach.

– Kochanie, mecz… – W słuchawce rozległy się okrzyki kibiców, a Joanna rozłączyła się.

Minęły już czasy, gdy mąż czekał pod biurem. Wtedy nie miał samochodu, ale i tak codziennie po nią przyjeżdżał. Joanna westchnęła, wyłączyła komputer, ubrała się i wyszła z gabinetu.

Ciszę korytarza przerwał stukot jej obcasów. Wszyscy dawno już wyszli. Na parterze, przy recepcji, stał zastępca dyrektora Adam Nowak i rozmawiał przez telefon. Wysoki, wysportowany, w długim czarnym płaszczu wyglądał bardziej na hollywoodzkiego aktora niż pracownika zwykłego biura. Kobiety szeptały, że nie jest żonaty.

Joanna, zawsze mająca cięty język, podejrzewała, że musi być chyba chory, skoro taki przystojniak do tej pory się nie ożenił.

– Spotyka się z modelką. Zapomniałam, jak się nazywa. Często pojawia się na okładkach magazynów – powiedziała wtedy Kasia, która znała wszystkie plotki z wyższych sfer.

Wojtek w młodości też był niczego sobie. Codziennie na trzepaku podwijał się trzydzieści razy. A potem… Potem się rozlenił, polubił piwo i urósł mu brzuch. Każdego dnia, wracając z pracy, Joanna widziała tę samą scenę – Wojtek leżał na kanapie przed telewizorem, a na podłodze stała butelka piwa.

Gdy już miała wyjść, za plecami usłyszała przyjemny baryton, od którego przeleciały ją ciarki.

– Panno Joanno, trochę się pani spóźniła.

– Myślałam, że mąż po mnie podjedzie, ale nie mógł – odpowiedziała z uśmiechem, odwracając się.

Adam Nowak schował telefon do kieszeni płaszcza i podszedł do niej.

– Może panią podwiozę? – Otworzył drzwi, przepuszczając ją.

– Nie, dziękuję. Wezmę taksówkę – zaczęła się wymawiać Joanna, wychodząc na ulicę.

Przed schodami przystanęła, spojrzała na kałuże na chodniku i swoje modne zamszowe botki. No cóż, wiosna, ledwo śnieg stopniał, a już deszcze.

– Proszę traktować to jak zamówioną taksówkę. – Adam Nowak wziął Joannę pod rękę i poprowadził w stronę swojego samochodu.

Jak tu odmówić? Szkoda, że żadna z koleżanek nie widziała – pozazdrościłyby sobie. A zainteresowanych przystojniakiem było niemało.

Adam odblokował alarm i otworzył przed Joanną drzwi SUV-a. Wskoczyła lekko na wysokie siedzenie, komicznie pisnęła i z zawstydzeniem poprawiła sukienkę na kolanach. Adam zamknął drzwi, obszedł auto i usiadł za kierownicą.

– Od dawna panią obserwuję. Wymagająca, ale bez przesady. Nikomu nie pobłaża. Myślę, że mogłaby pani objąć stanowisko szefowej marketingu.

– A co z Krystyną Janowską? – zdziwiła się Joanna, nie spodziewając się takiej propozycji.

– Pora na emeryturę. Dobra pracownica, ale nie nadąża za nowymi technologiami.

Joanna niespokojnie poruszyła się na siedzeniu. Szkoda było Krystyny. To właśnie ona uczyła ją wszystkich tajników pracy. Ale i odmawiać takiej propozycji nie wypadało.

– Jej wnuk właśnie się żeni, chciała jeszcze trochę popracować, by uzbierać na mieszkanie – powiedziała Joanna z lekkim smutkiem.

– To nie powinno pani obchodzić. Jeśli tylko o to chodzi, otrzyma godne odprawienie. Więc? Zgoda?

Joanna poczuła, jak Adam przygląda się jej profilowi. Przez chwilę patrzyła przed siebie, udając namysł. Gdy odwróciła głowę, on już spoglądał przez przednią szybę.

Nagle zorientowała się, że auto właśnie mija jej dom.

– Proszę skręcić w prawo. To mój blok – przerwała ciszę. – Tam, pod tamtym wejściem.

Samochód się zatrzymał, ale Joanna nie spieszyła się z wyjściem. Nie mogła znaleźć odpowiednich słów podziękowania.

– Może kiedyś zjemy razem obiad? – padło magiczne zdanie z ust zastępcy dyrektora.

Serce zabiło jej mocniej od tej propozycji.

– Może – odpowiedziała, uśmiechnęła się kokieteryjnie i wyskoczyła na mokrą ziemię przed klatką.

– Do jutra – Adam olśnił ją uśmiechem.

Od jego głosu i spojrzenia Joannie zakręciło się w głowie. SUV odjechał, podskakując na dziurach, których w naszych podwórkach nigdy nie brakuje.

Następnego dnia na oczach wszystkich pracowników poszli razem na obiad do restauracji. Potem doszły kolacje… A potem…

Nie trzeba mówić, co było dalej. I która młoda kobieta oprze się takiemu przystojniakowi? A jeśli się znajdzie taka, to znaczy, że jej mąż jeszcze nie zamienił się w kanapową poduszkę.

Joanna nie chodziła – fruwała, czując się pożądaną, zakochaną i młodszą o dobre dziesięć lat. Życie przestało wydawać się takie szare i nudne. Tylko widok Wojtka na kanapie z każdym dniem drażnił ją coraz bardziej.

I tego dnia leżał przed telewizorem. Na podłodze niedopita butelka piwa. Joannie przyszła ochota, by ją kopnąć i wylać narastającą frustrację razem z piwem na dywan. Ale sprzątać i tak by musiała ona. Westchnęła i zaczęła się przebierać, ignorując uważne spojrzenie męża.

– Jakaś się zmieniłaś. Taka… – Wojtek urwał, szukając słowa.

*„No proszę, w końcu zauwaTego wieczoru Wojtek nie tylko wstał z kanapy, ale też zaproponował spacer po parku, a Joanna, patrząc na jego uśmiech, pomyślała, że może jednak warto dać temu małżeństwu drugi raz.