Droga do szczęścia

**Droga do szczęścia**

Krzysztof szedł z pracy pieszo. Daleko, oczywiście, ale wieczór był ciepły, cichy, bez wiatru. W takie wieczory nie żałował, że nie ma samochodu. Szedł, ciesząc się ciepłem i nadchodzącym latem.

Całe życie mieszkał z rodzicami w centrum miasta, przyzwyczajony do zgiełku i hałasu. Ale niedawno przeprowadził się na obrzeża, do dzielnicy sypialnej. Wracał do domu i niemal od razu kładł się spać, by rano wyruszyć do pracy do tętniącego życiem centrum.

W nocy przez okno jego pokoju zaglądała ciekawska księżycowa poświata, której nie zasłaniały ani drzewa, ani inne budynki. Gęstych zasłon Krzysztof jeszcze nie miał. Mieszkał na dwunastym piętrze nowego bloku z widokiem na pole i odległy las. Pierwsze noce budził się w środku ciemności, spoglądał na pokój w błękitnym świetle księżyca i nie rozumiał, gdzie jest. Dopiero po chwili wszystko mu się przypominało, uspokajał się i zasypiał.

***

Dwa lata temu nawet nie wiedział, że istnieją kwaterunki. Nie takie jak za dawnych lat, gdzie w jednej kuchni kręciło się dziesięć gospodyń, ale mieszkanie z obcym człowiekiem, dzielenie łazienki i kuchni – nie było przyjemne.

Krzysiek wychował się w zwykłej rodzinie, w dwupokojowym mieszkaniu w centrum, z wysokimi sufitami, przestronnymi pokojami i długim, wąskim przedpokojem prowadzącym do małej kuchni. Mama pracowała jako przedszkolanka, ojciec był kierowcą autobusu. Nie żyli w luksusach, ale na wakacje nad morze zawsze mogli sobie pozwolić.

Wszystko runęło w jeden dzień. Ojciec nie złamał przepisów, czekał na zielone światło i ruszył, rozpędzając autobus. Nagle z chodnika wybiegła kobieta z walizką na kółkach. Ojciec wcisnął hamulec, ale czy da się zatrzymać maszynę w mgnieniu oka? Kobieta odleciała jak piłka, zmarła w drodze do szpitala.

Jak się okazało, spieszyła się na pociąg. Miała być odwieziona przez zięcia, ale ten zmienił plany. Posprzeczali się, a ona, wściekła, pognała na dworzec. Myślała, że zdąży przebiec. Pociąg przecież nie będzie na nią czekał.

Ten sam zięć potem na sądzie wrzeszczał, że pijany kierowca zabił jego ukochaną teściową i żądał najsurowszej kary. Tak, poprzedniego dnia cała zajezdnia żegnała jednego z kierowców na emeryturę, było trochę alkoholu. Rano badania nie wykazały u ojca żadnych odchyleń. Nigdy nie był amatorem drinków. Ale w aktach nagle pojawiły się wyniki badań wskazujące na przekroczenie normy.

By nie narażać kolegów, ojciec przyznał, że wypił na urodzinach żoninej przyjaciółki. Uratował innych, sam poszedł siedzieć. Mama płakała, przeżywała. Pieniędzy było mało. Przedszkolanka nie zarabiała dużo. Krzysiek oświadczył, że po szkole nie będzie kontynuować nauki, pójdzie do pracy.

— Aha, do wojska ci się zachciało? Mało mi jednego nieszczęścia, jeszcze coś miałoby ci się stać? — łkała matka.

Żeby ją uspokoić, obiecał, że pójdzie na studia. Tuż przed maturą ojciec zmarł w więzieniu na zawał. Krzysiek, jak obiecał mamie, dostał się na uniwersytet. Dwa lata później mama wyszła ponownie za mąż i wyprowadziła się. Krzysiek został sam w ich mieszkaniu. Matka płaciła czynsz, dawała mu pieniądze, byleby się uczył. Nowy mąż okazał się nie byle kim — był urzędnikiem wysokiego szczebla. Choć Krzysiek szybko zapomniał, gdzie i kim konkretnie pracuje.

Studenccy koledzy dowiedzieli się, że ma wolne mieszkanie, i od razu zaczęli organizować imprezy. Gospodarz nie odmawiał, pozwalał nawet zostawać na noc.

Na początku podobało mu się takie życie, ale w końcu te hałaśliwe tłumy go zmęczyły. Budził się i widział w mieszkaniu zupełnie obcych chłopaków i dziewczyny.

Sąsiedzie poskarżyli się matce. Przyjechała wczesnym rankiem, żeby zastać go w domu. Na jej widok wyszła naga dziewczyna, która bez zawstydzenia przeszła obok niej do łazienki.

Oczywiście, mama urządziła awanturę, wyrzuciła wszystkich i zagroziła synowi, że jeśli nie skończy z pijatykami, przestanie mu dawać pieniądze.

Przez dwa tygodnie w mieszkaniu panowała cisza. A potem koledzy namówili go na „cichą” imprezę urodzinową. Zachowywali się względnie spokojnie, ale pili dużo.

Rano Krzysiek obudził się w łóżku nie sam. Obok spała naga dziewczyna, przykryta do połowy kołdrą. Leżała na brzuchu, twarzą do ściany, a na poduszce rozsypały się rude włosy. W ich grupie tylko Madzia Szymańska miała taki kolor.

Krzysiek ostrożnie wysunął się z łóżka, by jej nie obudzić. Nic nie pamiętał, ale pomyślał, że gdyby coś między nimi było, raczej nie założyłby później bokserów.

Obejrzał mieszkanie — poza nimi nikogo nie było. Wziął prysznic, zaparzył kawę. Na zapach obudziła się Madzia, weszła do kuchni w jego koszulce, zaczęła się przymilać, mamrocząc coś głupkowatego. Krzysiek się odsunął.

— O co ci chodzi? W nocy mówiłeś, że mnie kochasz — odparła urażona. — Daj kawę. — I sięgnęła po jego filiżankę.

— Nie pierdol — odpowiedział niepewnie. — Nic między nami nie było. Nie jestem samobójcą, gdyby Tomek się dowiedział, rozniósłby mnie na kawałki.

— My z nim zerwaliśmy. Nie wiedziałeś? Myślisz, dlaczego się tak wczoraj upiłam? Zacz— On zaczął się kręcić z Martą z piątego roku, świnia.