Droga do serca przez burze

Droga do serca przez burze

Życie Ilony rozsypywało się jak domek z kart. Po rozwodzie z mężem czuła, że straciła grunt pod nogami. Zebrała resztki swojej przeszłości i wróciła do rodzinnej wsi na obrzeżach województwa podlaskiego. Jedynym oparciem była jej babcia, Helena Janówna, która duszą się czarowała dla Ilony i jej synka Bartka.

— Bartek to żywy obraz swojego ojca, Jakuba — mówiła Ilona z goryczą, patrząc na syna. — Tylko on mi został z tamtego małżeństwa, jak promyk słońca w ciemną noc.

— A nie mówiłam, żebyś się nie wiązała z tym hulaką? — mruczała babcia, kręcąc głową. — Od razu widać było: wietrznik, a do butelki ciągnie. Jeśli w młodości pije, to później tylko gorzej. A ty swoje: „Miłość, miłość!” — jakbyś rozumu nie miała.

— Co teraz z tego, babciu? — westchnęła ciężko Ilona. — Będziesz mi to wypominać do końca życia? Przynajmniej Bartek został, i to najważniejsze.

— Nie martw się, moja kochana — babcia przytuliła wnuczkę, ściskając mocno. — Ani słowa więcej nie powiem. Spójrz na siebie: piękność, jakiej szukać! Gdzie on drugą taką znajdzie, ten twój Jakub? Głupi był, i tyle.

— W szkole za mną pół klasy latało — Ilona niechcący poprawiła włosy — ale teraz nie mam głowy do romansów. Nikomu nie ufam. Wszyscy na początku tacy mili, a potem… — machnęła ręką.

— Nie wszyscy są tacy jak twój były — zaprotestowała Helena Janówna. — Patrz, na przykład Paweł. Pamiętasz, jak za tobą szalał? Złoty chłopak: pracowity, bez złych nawyków. I do dziś nieżonaty. Sam jak palec, ostatni z waszej klasy, który jeszcze wolny — babcia przebiegle zmrużyła oczy.

— Oj, babciu, nie zaczynaj — machnęła ręką Ilona. — Nie chcę o nikim myśleć. Bartka trzeba przygotować do szkoły, dom ogarnąć. Rodzice, jak wyjechali do miasta za mną, tak zostali w fabryce. Teraz ja tu gospodyni. I tobie pomagać trzeba…

— Pomoc to dobra rzecz — skinęła babcia — ale ja się nie śpieszę. Najpierw się zadomów. A ja co? Żyję, biegam, siedemdziesiąt lat to nie wyrok. Patrzeć na ciebie i Bartka to już szczęście. A rodzice nie zostawią, pomogą. Może na emeryturę tu wrócą. I będziemy żyć razem: wy w dużym domu, a ja w swojej chałupce obok.

— Oj, babciu, ty nasza kwoka — Ilona przytuliła Helenę Janównę i cmoknęła ją w policzek.

— A o Pawle jednak pomyśl — babcia klepnęła wnuczkę lekko, jak kiedyś. — Tacy jak on nie leżą na ulicy.

Ilona zadomawiała się we wsi już trzeci miesiąc. Paweł, miejscowy traktorzysta, nie spuszczał jej z oka. On, podobnie jak Helena Janówna, uważał małżeństwo Ilony za błąd, z którego wciąż nie mogła się otrząsnąć. Kiedy i jak się z babcią zmówili, wiedział tylko Bóg, ale co chwilę spotykali się przy sklepie lub na poczcie. Babcia szeptem dzieliła się nowinami o Ilonie i Bartku, narzekając, że wnuczka wciąż sama.

Paweł rumienił się, wzdychał, ale bał się kolejnej odmowy. Widząc jego wahanie, babcia dodawała otuchy:

— Ona się zmieniła, Pawle. Dużo zrozumiała. Piękno to nie wszystko, z twarzy się nie pije. A ty do życia jak znalazł: solidny, gospodarny, troskliwy…

— I nie apollo — uśmiechnął się Paweł, ale zaraz spoważniał. — Ja ją wciąż kocham, Heleno Janówno. Wszystkie te lata tylko o niej myślałem.

Babcia uroniła łzę i obiecała pomagać, jak tylko może.

— Tylko się nie śpiesz, kochanie. Nie naciskaj. Jeszcze nie doszła do siebie po rozwodzie, półtora roku to mało. Daj jej czas — pouczała.

— A jeśli ktoś inny ją zabierze? — zaniepokoił się Paweł. — Już raz ją straciłem. Nie chcę powtórki. Zrobię wszystko, żeby była moja.

— Więc słuchaj mnie — babcia uśmiechnęła się przebiegle. — Pomagaj w domu, ale nie narzucaj się. Ukrywaj uczucia, bądź powściągliwy. A zobaczymy, co będzie.

— No, psycholog z ciebie, Heleno Janówno! — rozśmiał się Paweł. — To na pewno zadziała?

— Jak nic! — zapewniła babcia. — A ja słówko za ciebie wtrącę. Ale pamiętaj: jak ją skrzywdzisz, to i moje serce złamiesz.

Paweł skinął głową, a w sercu poczuł ciepło, jakby już dostał błogosławieństwo i zgodę Ilony.

Wiosna rozkwitała na dobre. W ogrodach i na polach czerniały świeżo przekopane grządki, po których dumnie stąpały gawrony. Pewnego ranka Ilona usłyszała warczenie traktora pod swoim domem. Wybiegła na podwórko w kapciach, narzucając jedynie starą kurtkę, i aż otworzyła usta ze zdziwienia:

— Pawle, co to? Dla kogo? — wpatrywała się w przyczepę pełną torfu.

— Dla ciebie, dla kogo! — burknął Paweł, zeskakując z traktora. — Babcia zamówiła. Powiedziała, żebym przywiózł, i koniec. Otwieraj bramę. Ale czekaj, ty co, w kapciach? Idź się ubierz, przeziębisz się! — sam otworzył bramę, wjechał na podwórko i wysypał torf przy płocie.

— Ile ci się należy? — Ilona sięgnęła po portfel.

— Nic mi się nie należy. Babci jako emerytce — za darmo. Schowaj te pieniądze — odparł krótko Paweł, raz tylko na nią spojrzawszy, i odjechał.

Następnego dnia jego młodszy brat, gimnazjalista Kuba, przez cztery dni rozrzucał torf po ogrodzie, także nie biorąc ani złotówki.

— Z bratem swoje porachunki — machnął ręką. — Kazano nie brać, to nie biorę.

— Co to ma znaczyć? — załamała ręce Ilona. — Do weteranów mnie zapisali? Komunizm czy co?

Babcia potwierdziła słowa Pawła, promieniejąc z zadowolenia.

— No i masz grządki gotowe na wiosnę. Torf zrobi ziemię pulchną i żyzną na lata. Sadź, co chcesz.

Tydzień później Paweł przywiózł przyczepę obornika, wysypując go za sadem i przykrywając folią.

— Niech będzie — powiedział poważnie. — Ciesz się, że za darmo.

— DzięBabcia Helena Janówna patrzyła przez okno, ukradkiem ocierając łzę wzruszenia, widząc, jak Paweł i Ilona idą razem przez wieś trzymając się za ręce, a Bartek biega wesoło przed nimi.