Droga bez powrotu

Droga w jedną stronę

— Może jeszcze mu majtki upierzesz? Skarpety też? Facet dorosły, niech sobie sam radzi — warknął Krzysztof, gdy Ewa wkładała kurtkę.

Mówił niby bez oskarżeń, ale z takim chłodem w głosie, że żona na moment zastygła w bezruchu. Spuściła głowę, wsunęła ręce w kieszenie i bez słowa zapięła suwak.

— Może po prostu się zamkniesz? — szepnęła cicho.

Rozległy się kroki. Krzysztof westchnął i wyszedł do salonu. Znowu wieczór. Znowu sam. A Ewa pędzi do swojego ojca…

Pod blokiem leżał śnieg. Nie ten piękny, puszysty, który cieszy oko w święta. Ten już się poddawał marcowemu słońcu, zamieniając się w chlupiące błoto pod butami. Ewa wsiadła do samochodu i na chwilę oparła czoło o kierownicę. Chciało jej się płakać. Chciała, żeby ktoś zrozumiał i przytulił. Ale nikogo nie było. Spojrzała na siatkę z zakupami.

Jabłka pieczone… Kiedyś jej ojciec je uwielbiał. Sam je przyrządzał, a teraz pewnie nawet nie pamięta, jak włączyć piekarnik.

Krzysztof nie zawsze był taki zgryźliwy. Gdy się pobrali, był pełen energii, troskliwy, opiekuńczy. Ewę rozczulało, jak się krzątał, dbając o nią i dzieci.

Ale po narodzinach drugiego dziecka i wzroście kosztów w nim coś się zmieniło. Dzielił ludzi na swoich i obcych. Dla swojej „watahy” był gotów na wszystko, ale każdą ingerencję z zewnątrz traktował niemal jak atak. Pomaganie obcym uważał za słabość.

Na początku Ewa znajdowała to nawet trochę urocze. Potem próbowała sobie wmówić, że to jego język miłości. A teraz, gdy „obcym” okazał się jej ojciec… Nie wiedziała, co robić…

— Wyprowadziłam się. Wynajęłam kawalerkę koło metra. Złożyłam pozew o rozwód — powiedziała pewnego dnia Ewie jej matka.

Wypowiedziała to tak lekko, jakby chodziło o wybór zasłon do łazienki. Dla Ewy to była bomba, choć od dawna coś wisiało w powietrzu.

— No niby facet jak facet. Ale jakoś nam nie gra — narzekała matka Ewy przyjaciółce.
— E, ty tylko nosem kręcisz. Nie pije, nie bije — to już sukces — machnęła tamta ręką.
— Czy to jedyne, czego potrzeba do szczęścia? Nie, Krysia. Potrzeba jeszcze bliskości. A między nami jaka bliskość? On wieczorami przy komputerze, a ja obok dziergam, żeby chociaż tak być razem. I siedzimy w ciszy. Ani go z domu wyciągnąć, ani rozmowy nawiązać.

Po rozwodzie matka jakby odżyła. Zaczęła chodzić na tańce, opanowała komputer, który wcześniej traktowała z pogardą, zawzięcie buszowała w social mediach. Poznała koleżankę Halinę, z którą teraz jeździła na wycieczki.

Czasem Ewa łapała się na tym, że matce zazdrości. Bez specjalnego powodu. Po prostu tamta zaczęła nowe życie, w którym nie było miejsca ani dla Ewy, ani dla jej ojca.

A ojciec… Jego życie się skończyło. Po podziale mieszkania wyprowadził się do maleńkiej kawalerki na przedmieściach. Mieszkanie było ponure, jakby nieżywe. Aura Janusza tylko potęgowała to wrażenie.

Ewa starała się odwiedzać go przynajmniej raz w tygodniu. Sprzątała, prała, gotowała. Czasem po prostu siadała obok. Na początku niechętnie przyjmował jej pomoc. Potem zaczął pić. Nie na umór, ale na tyle, by oczy mu się mąciły, a słowa stawały się niewyraźne.

— Wyrzuciła mnie jak stary kapciuch — mruczał. — A ty chcesz, żebym się cieszył.
— Tato, przestań. Nikt cię nie wyrzucał. Po prostu… zmęczyliście się sobą.
— Zmęczyła się? A na tych fotkach to się aż roi od uśmiechów. A ja… Nic mi już nie trzeba.

Ewie serce się krajało. Nie wiedziała, jak pomóc ojcu, ale i porzucić go nie potrafiła.

— Słuchaj — powiedział raz Krzysztof, gdy wróciła późnym wieczorem przygnębiona. — Masz syndrom wybawcy. Zawsze musisz kogoś ciągnąć. Naj erst babcia, potem koleżanka. Dzieci podrosły, to teraz ojcu usługujesz.
— On nie ma nikogo. Tylko ja.
— Ma czterdzieści osiem lat! Czy on jedyny przeszedł rozwód? Zdrowy, wolny człowiek. Niech żyje, jak chce!
— Ma pięćdziesiąt cztery. Nie przywykł do samotności. Tonie w niej.
— A ty mu będziesz kołem ratunkowym? Utopisz się razem z nim. A ja z tobą, jeśli będę na to pozwalał. Przestań do niego jeździć!

Wzrok Ewy stał się wtedy ostry jak żyletka, ale milczała. I tak będzie jeździć. Jawnie lub po cichu — bez różnicy.

W mieszkaniu ojca, jak zwykle, było duszno. Pachniało tytoniem, wódką i czymś kwaśnym. Sam Janusz stał w drzwiach w wyszarzałym podkoszulku, ledwo zakrywającym brzuch, z wymuszonym uśmiechem i dwudniowym zarostem. W kącie przy drzwiach leżały dwa worki ze śmieciami i kilka butelek.

— No wejdź, skoro już jesteś — ochrypłym głosem burknął Ewie.

Weszła do kuchni. Brudnych talerzy w zlewie było niewiele, ale wyglądały, jakby leżały tam od tygodnia. Smartfon na stole gadał coś o polityce. Janusz usiadł na krześle i wyjął papierosa. Ewa zauważyła, jak trzęsą mu się ręce, gdy próbował zapalić.

— Znowu piłeś? — spytała cicho, choć znała odpowiedź.
— A ty uważasz, że nie mam powodu? — mruknął, zaciągając się. — Słuchaj, a ty po co w ogóle przychodzisz? Kazanie mi wygłosić?

Ewa ciężko westchnęła, próbując przełknąć łzy. Przywykła już do jego uszczypliwości, nawet do dumnej niewdzięczności. Ale nie mogła się pogodzić z tym, że ginie na jej oczach.

— Przychodzę, bo jesteś mi ważny. Jestem twoją córką, pamiętasz?
— Daj spokój. To tylko twoje poczucie winy. Myślisz, że jak ugotujesz obiad i wytrzesz kurze, to wszystko wróci do normy?
— Chcę chociaż nie stracić tego, co zostało.

Podniósł wzrok. Oczy miał zamglone, ale na sekundę się ożywiły. Poruszył wargami. Chciał coś powiedzieć, ale słowa nie chciały wyjść.

NPo roku Tina nie tylko przywiązała się do Janusza, ale też niepostrzeżenie przyprowadziła go z powrotem do życia.