Dowiedziawszy się, że jego dziecko urodziło się z niepełnosprawnością, matka napisała «sporządzenie oświadczenia o odmowie» jedenaście lat temu. To oświadczenie Szymek zobaczył na własne oczy, kiedy zanosił dokumenty do punktu medycznego.

Wiesz, jak dawno temu, kiedy lekarze stwierdzili, że chłopiec przyszedł na świat z poważnym urazem kończyn, jego mama, już wtedy, napisała odwołanie taki dokument, w którym prosiła o specjalną opiekę. Ten dokument Szymon widział własnymi oczami, kiedy pomagał w oddziale szpitalnym przy przenoszeniu akt osobistych.

Pielęgniarka podała mu te kartoteki i powiedziała, żeby poszedł za nią. Wtem zadzwonił telefon, ona odskoczyła, machnęła ręką w stronę szpitala i rzuciła: Sam idź!. Nie pomyślała, że Szymon otworzy jedną z teczek i natrafi na właśnie to odwołanie rodziców.

W domu dziecka wszystkie dzieci czekają na rodziców, ale Szymon przestał czekać. Przestał też płakać. Jego serce przywdziało twardą, żelazną zbroję, która chroniła go przed obelgami, samotnością i brakiem miłości.

W tym domu, jak w każdym, były swoje tradycje. Na kilka dni przed Sylwestrem wszyscy podopieczni pisali listy do Świętego Mikołaja. Dyrektor przekazywał je sponsorom, a niektórzy sponsorzy, tacy jak lokalna eskadra lotnicza, starali się spełnić dziecięce życzenia. Najczęściej chodziło o jedno odnaleźć mamę i tatę. A kiedy ktoś otwierał taki list, nie mógł uwierzyć, co można kupić, żeby spełnić prośbę.

Pewnego dnia major Czajkowski, inżynier lotniczy, dostał taki list. Wsunął go do kieszeni munduru i postanowił przeczytać w domu, by przedyskutować z żoną i córką, co mogliby kupić chłopcu. Wieczorem, przy kolacji, otworzył kopertę i głośno przeczytał:

Drodzy dorośli, jeśli możecie, podarujcie mi proszę laptop. Nie potrzebuję zabawek ani ubrań, bo już wszystko mamy. Dzięki internetowi znajdę przyjaciół i może nawet krewnych. Na dole była podpisana: Szymon Iwlew, 11 lat.

No widzisz mruknęła żona jakie to dzisiaj mądre dzieci. Rzeczywiście, w sieci można znaleźć wszystkich, których potrzebujesz.

Ale córka, Łucja, zmarszczyła brwi, przeczytała list jeszcze raz i westchnęła. Tata zauważył, że jej usta drżą.

Co jest? zapytał.

Wiesz, tato, on tak naprawdę nie wierzy, że znajdzie rodziców odpowiedziała i nie szuka ich, bo ich nie ma. Laptop to dla niego jedynie ucieczka od samotności. Patrz, pisze: znaleźć przyjaciół albo krewnych. Krewni mogą być też obcy ludzie. Co powiesz, weźmy wszystkie złotówki z mojej skarbonki, kupmy mu laptop i podarujmy go?

Sylwestrowa impreza w domu dziecka toczyła się jak zwykle. Było przedstawienie, potem Święty Mikołaj i Gwiazdka zapalili choinkę, a gościesponsorzy wręczali prezenty. Czasem nawet rodziny przyjmowały niektóre dzieci na wakacje.

Szymon, jak zwykle, nie miał nadziei, że ktoś go zauważy. Zwykle brano tylko ładne dziewczynki, a chłopcom nie poświęcano uwagi. Co prawda list napisał po prostu tak, bo wszyscy tak robili, ale tego wieczoru zobaczył wśród gości pilota w mundurze. Jego serce zadrżało, ale odwrócił się i westchnął cicho. Dostając woreczek z cukierkami, chłopiec, lekko chwiejąc się, ruszył w stronę wyjścia.

Szymon Iwlew! usłyszał własne imię i odwrócił się.

Za nim stał pilot. Szymon zamarł ze zdumienia, nie wiedząc, co zrobić.

Cześć, Szymonie! powiedział pilot. Dostałeś od nas list i chcemy Ci podarować prezent. Ale najpierw poznajmy się. Nazywam się Andrzej, po prostu wujek Andrzej.

A ja dodała piękna kobieta stojąca obok jestem Ciocia Natalia.

Ja jestem Łucja uśmiechnęła się dziewczynka. Mamy po tym samym roku.

A ja odparł Szymon nazywam się Szymon Obrubysz.

Łucja chciała coś dodać, ale Andrzej podał mu małe pudełko i rzekł:

To od nas. Chodźmy do pokoju, pokażemy Ci, jak używać laptopa.

Weszli do pustej sali, gdzie dzieci robiły lekcje wieczorem. Łucja pokazała, jak włączać i wyłączać komputer, logować się, wchodzić do sieci i założyła mu konto na portalu społecznościowym. Andrzej siedział obok i tylko od czasu do czasu podpowiadał. Szymon poczuł ich ciepło, siłę i ochronę.

Dziewczynka gadała jak szalona, a chłopiec zauważył, że nie jest nudna, świetnie radzi sobie z laptopem i chodzi na zajęcia sportowe. Po pożegnaniu kobieta objęła go. Delikatny zapach jej perfum rozbryzgał się w powietrzu, a Szymon na chwilę zamarł, po czym wstał i ruszył korytarzem.

Na pewno wrócimy! zawołała Łucja.

Od tego dnia życie Szymona zmieniło się diametralnie. Nie przejmował się już przezwiskami i nie zwracał uwagi na innych. Internet otworzył przed nim mnóstwo przydatnych rzeczy. Zawsze interesowały go samoloty. Dowiedział się, że pierwszym seryjnym transportowym był An8, zaprojektowany przez Antonowa, a An25 to jego pochodna.

W weekendy odwiedzali go Andrzej i Łucja. Raz razem poszli do cyrku, grania w automatach, jedli lody. Szymon zawsze się wstydził, że płacą za niego, ale i tak cieszył się z każdego spotkania.

Pewnego pamiętnego poranka wezwano go do gabinetu dyrektora. Weszł i zobaczył Ciocię Natalię. Serce podskoczyło, gardło zrobiło się sucho.

Szymonie rzekł dyrektor. Natalia Wiktoria prosi, żebyś mógł wyjść z nią na dwa dni. Jeśli się zgodzisz, pozwolę Ci wyjść.

Szymonie, dziś Dzień Lotnictwa. Andrzej organizuje wielkie święto i zaprasza Cię na pokaz. Pojedziesz?

Szymon przytaknął z uśmiechem, nie mogąc wypowiedzieć słowa.

Dobrze powiedziała kobieta, podpisując zwolnienie.

Z radością wyszli razem z jej ręką w rękę. Najpierw pojechali do dużego sklepu odzieżowego, kupili mu dżinsy i koszulę. Gdy zobaczyli poobijane jego stare trampki, Natalia zabrała go do działu obuwia. Rozmiary w jego stopach były różne, więc trzeba było trochę się połapać.

Szymon się krępował, ale Natalia dodała: Nic nie szkodzi, po święcie jedziemy do salonu ortopedycznego, zamówimy Ci buty na specjalną podeszwę. Będziesz chodził bez kulawienia, a z zewnątrz nikt nie zauważy różnicy.

Potem pojechali do fryzjera, a potem do domu, żeby odebrać Łucję. Szymon po raz pierwszy w życiu przekroczył próg nie domu dziecka. Nigdy nie był w zwykłym mieszkaniu, nie czuł domowego zapachu, przytulności i ciepła. Ostrożnie wszedł do salonu, usiadł na skraju kanapy i rozejrzał się. Przed nim stał ogromny akwarium, pełen kolorowych rybek które zazwyczaj widział tylko w telewizji.

Gotowa? powiedziała Łucja. Idziemy, mama nas dogoni.

Wjechali windą w dół, podeszli do samochodu. Przy piaskownicy stał chłopiec, rozglądając się. Gdy ich zobaczył, wykrzyknął:

Kandelabr baba, kandelabr dziadek!

Poczekaj chwilę powiedziała Łucja i podeszła do krzyczącego. W tym momencie Szymon zobaczył, jak dziewczynka gwałtownie odwróciła się, a chłopiec upadł w piasku.

Co robisz? zapytał, leżąc w piasku. Żartowałem.

Żartuj gdzie indziej odparła.

Lotnisko rozświetlone było kolorowymi światełkami. Powitał ich Andrzej, który pokazał swój samolot. Szymonowi zaparło się w piersiach, gdy zobaczył ogromną, srebrną maszynę. Jego dusza drżała ze wrażenia. Potem odbyło się lotnicze show. Ludzie patrzyli w niebo, machali rękami, krzyczeli z radości. Gdy w powietrzu pojawił się samolot Andrzeja, Łucja podskoczyła i krzyknęła:

Tatusiu leci! Tatusiu!

Szymon też podskoczył, z entuzjazmem krzycząc:

Tato! Patrz, leci!

Nie zauważył, że dziewczynka już milczała i wpatrywała się w mamę, która wycierała łzy.

Wieczorem, po kolacji, Andrzej usiadł obok Szymona i objął go po ramieniu.

Wiesz, powiedział, uważamy, że każdy człowiek powinien dorastać w rodzinie. Tylko w rodzinie możemy naprawdę kochać, dbać o siebie, chronić i być kochanym. Chcesz zostać członkiem naszej rodziny?

Szymon poczuł, jak w gardle rośnie ciężki węzeł i prawie go przygniotł. Przyległ do Andrzeja i wyszeptał:

Tato, zawsze na Ciebie czekałem.

Mijał miesiąc, a szczęśliwy Szymon żegnał dom dziecka. Ostrożnie, dumnie zeszli ze schodów, trzymając się za ręce, i prawie nie kulawiając, ruszyli w stronę wyjścia. Przy bramie zatrzymali się. Szymon spojrzał na budynek, pomachał ręką dzieciom i opiekunom stojącym na werandzie.

Teraz przejdziemy tę granicę, po której zacznie się twoje nowe życie rzekł ojciec. Zapomnij o wszystkim złym, co było tutaj, ale pamiętaj o ludziach, którzy pomogli ci przetrwać. Bądź zawsze wdzięczny tym, którzy cię wspierali.