Dowiedziawszy się, że dziecko urodziło się z niepełnosprawnością, matka napisała „odmowę” jedenaście lat temu. To oświadczenie Sanny widział na własne oczy, gdy zanosił dokumenty do punktu medycznego.

Gdy usłyszał, że dziecko przyszło na świat z niepełnosprawnością, jego matka już jedenaście lat temu wystąpiła z odwołaniem. Ten dokument Szymon zobaczył własnymi oczami, kiedy wprowadzał osobiste teczki do przychodni.

Pielęgniarka podała mu kilka segregatorów i rzekła: Idź za mną. Nagle zadzwonił telefon, a ona, machnąwszy ręką w stronę przychodni, pobiegła i zawołała: Sam idź, nie czekaj!. Nie pomyślała, że Szymon, przyglądając się nazwisku w aktach, otworzy teczkę i przeczyta właśnie odwołanie matki.

W domach dziecka wszystkie dzieci czekają na swoich rodziców, lecz Szymon przestał czekać. Przestał też płakać. Jego serce przybrało na ciężkości żelazny pancerz, który chronił go przed obelgami, samotnością i obcą niechęcią.

Ten dom dziecka, jak każdy inny, miał swoje tradycje. Wigorem przed Sylwestrem wszystkie podopieczne pisały listy do Świętego Mikołaja. Dyrektor przekazywał je sponsorom, którzy starali się spełnić dziecięce życzenia. Niektóre z listów trafiały nawet do eskadry lotniczej. Najczęściej prośby dotyczyły jednego cudu: odnaleźć tatę i mamę. Kiedy więc ktoś otwierał taki list, łamał głowę, zastanawiając się, jaki prezent wybrać.

Pewnego dnia major Chajkowski, inżynier pokładowy, otrzymał taki list. Włożył go do kieszeni munduru i postanowił przeczytać w domu, by przedyskutować z żoną i córką, co można by kupić dziecku.

Wieczorem, gdy rodzina zasiadła do kolacji, major otworzył kopertę i przeczytał na głos:

Drodzy dorośli, jeśli możecie, podarujcie mi, proszę, laptop. Nie potrzebuję zabawek ani ubrań. Tu wszystko jest, a w Internecie znajdę przyjaciół i może nawet krewnych.

Na dole stał podpis: Szymon Iwlew, 11 lat.

No tak, odparła żona, dzisiejsze dzieci są naprawdę bystre. Przez sieć rzeczywiście można znaleźć każdego.

Córka, Jadwiga, zmarszczyła brwi, wzięła list i ponownie go przejrzała. Zauważyła drżenie ust matki.

Co się dzieje? zapytał mąż.

Wiesz, tato, on naprawdę nie ma nadziei, że odnajdzie rodziców powiedziała dziewczynka nie szuka ich, bo ich po prostu nie ma. Laptop to dla niego jedynie ratunek od samotności. Czytając: znaleźć przyjaciół albo krewnych, rozumie, że krewni mogą być także obcy ludzie. Weźmy więc wszystkie pieniądze z mojej skarbonki, kupmy mu laptop i wręczmy go temu chłopcu.

Sylwestrowa uroczystość w domu dziecka toczyła się jak zwykle. Najpierw występ artystyczny, potem pojawił się Święty Mikołaj i Gwiazdka, rozświetlając choinkę. Potem sponsorzy wręczali podarunki, a niektóre rodziny zabierały dzieci na wakacje.

Szymon, jak zwykle, nie miał żadnych oczekiwań. Przywykł już patrzeć, że nagrody trafiają jedynie do pięknych dziewcząt, a chłopcy pozostają w cieniu. Napisał list po prostu dlatego, że wszyscy tak robili.

Tego wieczoru zauważył wśród gości mężczyznę w mundurze pilota. Jego serce zabiło mocniej, ale odwrócił się i westchnął cicho. Gdy otrzymał woreczek z cukierkami, kulejący chłopiec ruszył w stronę wyjścia.

Szymon Iwlew! usłyszał swoje imię i odwrócił się.

Za plecami stał pilot. Szymon zamarł ze zdumienia i nie wiedział, co zrobić.

Witaj, Szymonie! powiedział pilot. Otrzymaliśmy Twój list i chcemy Ci dać prezent. Najpierw jednak poznajmy się. Nazywam się Andrzej Władysław, ale możesz mnie wołać po prostu wujek Andrzej.

A ja jestem ciocia Natalia odezwała się piękna kobieta stojąca obok.

Ja jestem Jadwiga uśmiechnęła się dziewczynka. Mamy po tym samemu latu.

A ja Szymon Obrubysz odparł on.

Dziewczynka chciała coś dopytać, lecz mężczyzna podsunął Szymonowi pudełko i rzekł:

To od nas. Chodźmy do pokoju, pokażemy, jak się obsługuje laptop.

Poszli do pustej sali, w której dzieci robiły lekcje wieczorem. Jadwiga pokazała, jak włączyć i wyłączyć komputer, zalogować się, wejść do Internetu i zarejestrowała go w serwisie Na Koklus. Mężczyzna siedział obok i od czasu do czasu podpowiadał. Szymon odczuwał jego ciepło, siłę i ochronę.

Dziewczynka gadała jak papuga, ale chłopiec zauważył, że nie jest narzekanką, świetnie radzi sobie z laptopem i uprawia sport. Pożegnawszy się, kobieta przytuliła go. Delikatny zapach jej perfum wywołał przyjemne mrowienie w nosie i oczach. Szymon na chwilę zamarł, wstrzymał oddech, po czym ruszył korytarzem, nie odwracając się.

Na pewno jeszcze wrócimy! wykrzyknęła dziewczynka.

Życie Szymona odmieniło się diametralnie. Nie obrażał się już na przezwiska i nie przejmował się innymi dziećmi. W sieci znajdował mnóstwo przydatnych informacji. Od dawna fascynowały go samoloty. Dowiedział się, że pierwszym seryjnym samolotem transportowym był An8, zaprojektowany przez Antonowa, a An25 to jego wersja.

W weekendy odwiedzali go wujek Andrzej i Jadwiga. Czasem chodzili razem do cyrku, grali w automatach, jedli lody. Szymon zawsze był nieśmiały, odmawiał, czuł się niezręcznie, gdy płacili za niego.

Pewnego pamiętnego poranka wezwano go do gabinetu dyrektora. Weszłszy, ujrzał ciocię Natalię. Serce mu zadrżało, gardło się zeszło.

Szymonie powiedział dyrektor Natalia Wiktoria chce Cię zwolnić na dwa dni. Jeśli się zgodzisz, to dopuszczę Cię.

Szymonie, dziś jest Dzień Lotnictwa. W części wujka Andrzeja będzie wielkie święto. Zaprasza Cię na to wydarzenie. Pojedziesz?

Szymon skinął głową, nie mogąc znaleźć słów.

W porządku powiedziała kobieta, podpisując dokument.

Ucieszony, opuścił biuro trzymając się za rękę z Natalią. Najpierw wjechali do dużego sklepu odzieżowego, kupili mu dżinsy i koszulę. Gdy zobaczyli zniszczone buty Szymona, Natalia poprowadziła go do działu obuwia. Rozmiar był różny w obu stopach, więc zakup wymagał troski.

Nic nie szkodzi rzekła. Po święcie pojedziemy do salonu ortopedycznego i zamówimy Ci buty z specjalną wkładką, byś nie chrapieł i by były niewidoczne z zewnątrz.

Potem odwiedzili zakład fryzjerski, a na końcu wrócili po Jadwigę. Szymon po raz pierwszy w życiu przeszedł próg poza domem dziecka. Nigdy nie widział mieszkania, nie znał domowego ciepła. Zapach rodziny, przytulności i czegoś przyjemnie ciepłego otulił go. Nieśmiało wszedł do pokoju, usiadł na skraju kanapy i rozejrzał się. Tuż przed nim stał ogromny akwarium, w którym pływały kolorowe rybki widział je tylko w telewizji.

Jestem gotowa powiedziała Jadwiga Idziemy, mama nas dogoni.

Winda zsunęła się w dół, a przed placem zabaw stał chłopiec, rozglądając się wokół. Gdy ich zobaczył, krzyknął:

Kandyl, babciu, kandyl, dziadku!

Chwila odparła Jadwiga, podchodząc do krzyknącego.

W tym samym momencie Szymon zobaczył, jak dziewczynka odwróciła się gwałtownie, a chłopiec wpadł w piasek.

Co robisz? zapytał, leżąc na piasku. Żartowałem.

Żartuj gdzie indziej odpowiedziała.

Lotnisko rozświetlone było barwami. Spotkał ich wujek Andrzej i pokazał swój samolot. Gdy Szymon zobaczył blisko olbrzymią srebrną maszynę, podniosła się w nim dusza, porażona mocą maszyny. Następnie odbyło się pokaz lotniczy. Ludzie patrzyli w niebo, machali rękami, krzycząc radośnie. Gdy wystartował samolot wujka Andrzeja, Jadwiga zawołała:

Tata leci! Tata!

Szymon też podskoczył niezdarnie i krzyknął z zachwytem:

Tata! Oto tata leci!

Nie zauważył, że dziewczynka już milczała, patrząc na matkę, która wycierała łzy.

Wieczorem, po kolacji, Andrzej usiadł obok Szymona i objął go za ramiona.

Wiesz powiedział uważamy, że każdy powinien żyć w rodzinie. Tylko w rodzinie można naprawdę kochać, chronić i być kochanym. Chcesz zostać członkiem naszej rodziny?

W gardle Szymona urosła ciężka kłódka, dławiąca oddech. Przytulił się do mężczyzny i wyszeptał:

Tatusiu, zawsze na Ciebie czekałem.

Po miesiącu szczęśliwy Szymon żegnał się z domem dziecka. Ostrożnie i dumnie zeszedł ze schodów, trzymając się za rękę z ojcem, prawie nie chrapiąc, i ruszył w stronę wyjścia. Przy bramie zatrzymali się. Szymon odwrócił się, spojrzał na budynek i machnął ręką do stojących na schodach podopiecznych i opiekunów.

Teraz przejdziemy tę granicę, po której czeka Cię nowe życie rzekł ojciec. Zapomnij o wszystkich smutkach, które tu były, ale pamiętaj o ludziach na schodach. To oni pomogli Ci przetrwać. Bądź zawsze wdzięczny tym, którzy w Twoim życiu wnieśli światło.