Dotarł do swojego siedemdziesiątego roku życia, wychowując troje dzieci. Samotnie. Żona zmarła trzydzieści lat temu, a on…

Stojąc u progu siedemdziesiątego urodzin, Stanisław już miał troje dzieci. Jego ukochana żona, Marta, odeszła trzydzieści lat temu i od tamtej pory nie poślubił się ponownie. Nie udało mu się znaleźć nowej miłości brak szczęścia, brak czasu, a jak to mówią, nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.

Dwaj synowie, Kacper i Mateusz, byli małymi buntownikami i kłótliwymi wojownikami. Szkoły zmieniał jak rękawiczki, dopóki nie trafił na nauczyciela fizyki, pana Zielińskiego, który odkrył w nich ukryty talent. Nagle wszystkie kłótnie i bójki zniknęły jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.

Ich siostra, Bogna, miała problem z nawiązywaniem kontaktów z rówieśnikami. Szkolny psycholog już namawiał ją na wizytę u psychiatry, lecz w tej samej szkole pojawił się nowy nauczyciel literatury, pan Kowalski, który założył koło młodych pisarzy. Bogna od razu wpadła w pióra pisała od świtu do nocy, a jej opowiadania najpierw pojawiały się w szkolnej gazetce, a później w lokalnych klubach literackich.

Pod koniec szkoły Kacper i Mateusz dostali stypendia na prestiżowy uniwersytet w Krakowie wydział fizykomatematyczny, a Bogna wybrała akademię sztuk pięknych w Warszawie.

Stan w końcu został sam. Zauważył ciszę wokół domu, jakby wiatr wycie z wilków. Zajął się wędkowaniem, ogrodem i hodowlą świń na dużym podwórku nad Wisłą. Pracował na roli i sprzedawał warzywa na bazarze, zarabiając przyzwoite złotówki. Okazało się, że inżynier w fabryce zarabia znacznie mniej, więc mógł pomóc dzieciom kupić tanie, ale przyzwoite samochody, dorzucić na kieszonkowe i kupić im porządne ubrania.

Jednak czas mu uciekał szybciej niż kiedykolwiek cała energia szła na gospodarstwo i handel. Minęło dziesięć lat, a zbliżał się jubileusz siedemdziesiątka. Stan planował świętować w samotności. Synowie byli zajęci tajnym projektem dla Ministerstwa Obrony, więc nie mogli wpaść na weekend, a Bogna krążyła po sympozjach pisarskich i dziennikarskich. Nie chciał ich niepokoić.

Jakś ten sposób, sam, myślał. Nie ma co tutaj huczyć. Jeden ja, jeden Obchodzę w gospodarstwie, a wieczorem przy kieliszku wódki przypomnę Marcie, jak się dorastali.

Rano wstał wcześnie, żeby nakarmić świnie specjalny przyrost. Po wyjściu z domu na rozświetloną jeszcze gwiazdami polanę zobaczył coś dziwnego pośrodku. Długi przedmiot był owinięty w brązowy płótno.

Co to ma być? zdziwił się, kiedy nagle rozbłysły reflektory.

Światło objęło polanę, a z kąta domu wyłonili się synowie z żonami, wnukami i kilkoma krewnymi. Obok był Bogna z wysokim panem w okularach o grubych szkłach. Wszyscy trzymali balony, dmuchali w rurki i przyciskali przyciski krzyczących pistoletów z sprężonym powietrzem. Krzyczeli, machali rękami i rzucali się na tatę:

Wszystkiego najlepszego, tato!

Stanisław zapomniał o tajemniczym przedmiocie. Hooligani mogli przynieść cokolwiek, ale nie pozwolili mu wrócić do domu, gdzie żony już szturmowały stół z jedzeniem.

Stań, tato, stań powiedziała Bogna. Mam cię związać oczami?

No dobra, zgodził się.

Zawiązała mu na karku grubą szmatę, kręciła się kilka razy i poprowadziła go w nieznane.

Co tu jeszcze wymyślacie? pytał.

Prezent, tato odparł Kacper.

Mam nadzieję, że nie drogi? zaniepokoił się. Nie potrzebuję niczego.

Spokojnie, tato wtrącił Mateusz. To mała, tania drobnostka, znak wdzięczności.

Dzieci przyprowadziły go do czegoś, a Bogna zerwała opaskę z oczu. Z głośników popłynęła muzyka, dudnił bęben. Stan stał przed tym, co był owinięte. Trójka dzieci podbiegła, zerwała płótno i ukazał się połyskliwy, czerwony Polonez 2000.

Z niedowierzaniem prawie spadł z krzesła, a potem usiedli na nim, wołając:

O mój Boże, mój Boże!

Spokojnie, tato spryskała go wodą Bogna. Całe życie marzyłeś o tym aucie.

Ale to chyba za drogie jęknął.

Nie droższe niż złoto odparł Kacper.

Chodźmy, usiądź w środku, chcemy zrobić zdjęcia dodała Bogna.

Stan otworzył drzwi, lecz w środku stała kartonowa skrzynka.

Co to? zapytał.

Otwórz zachęciła.

W środku leżały dwa małe oczy. Wysunął z nich małego, puszystego kotka i przytulił do siebie:

Prawdziwy tygrysik! Pamiętacie? Bomba, nasz stary kotek z mieszkania

Oczywiście, tato odpowiedzieli dzieci.

Nie usiadł w samochodzie. Poszedł na piętro, do swojego pokoju, wyciągnął zdjęcie Marty i przytulił je do serca, łzy spływały po policzkach:

Widzisz, Marto, widzisz? Udało się. Nic nie zostało zapomniane

Dzieci nie pozwoliły mu dłużej siedzieć w samotności. Stół był już nakryty, rozpoczęły się toasty.

Bogna szepnęła mu na ucho, że jest w czwartym miesiącu ciąży, a jej narzeczony przyjechał w odwiedziny. Została na stałe, bo praca nad nową książką może być w dowolnym miejscu, a jego przyszły zięć pojeździł do rodziców w Nowej Anglii, planując wesele w miejskim kościele.

Nie masz nic przeciwko? zapytała.

To chyba sen z bajki odpowiedział, całując ją w czoło.

Wieczór upłynął przy rozmowach, przekąskach, kilku kieliszkach wódki i wspomnieniach. Wszyscy czuli się wyśmienicie. Na koniec Stan poszedł na grób Marty, usiadł i rozmawiał z nią przez chwilę.

Życie nabrało nowego sensu, zwłaszcza gdy patrzył na swój Polonez. Trzeba było kupić ubrań z epoki, wsiąść i pojechać do pobliskiego dużego miasta.

Na łóżku drzemł mały kotek.

Tomuś mruknął Stan. Tomuś.

Kotek mruczał, rozciągał się na niewielkim ciele. Mężczyzna położył się, głaszcząc ciepły brzuszek, i zasnął.

Rankiem trzeba było wcześnie wstać: karmić świnie, pielęgnować ogród, a wędkarstwo nie odpuszczało. W dolnym pokoju spali Bogna i narzeczony.

Rano synowie z rodzinami odjechali, cisza znowu zagościła. Tomuś podążał za człowiekiem, wpadł do pojemnika na paszę i zaplątał się w sieci na łodzi. Potem próbował pożreć przynętę dla ryb. Stał wśród śmiechu i rozmawiał z małym drańkiem:

Jakby młodość wróciła powiedział, głaszcząc go po grzbiecie.

Tomuś mruknął, chwycił się ręki pazurkami.

A Ty, łobuzie! wykrzyknął i roześmiał się.

Ten opowiadanie nie ma głębokiego sensu. To jedynie przypomnienie dla tych, co jeszcze mogą pojechać do rodziców: nie odkładaj na jutro. Jedź już teraz!