Dopóki będę…

**Dopóki ja będę…**

Kinga zawsze była grzecznym dzieckiem. Dobrze się uczyła, nie sprawiała problemów mamie ani babci. W klasie maturalnej zakochała się i wszystko się zmieniło. Kinga zaczęła opuszczać lekcje, bywała opryskliwa, mocno się malowała. Weronika przypadkiem znalazła w jej szufladzie drogie kosmetyki. Zapytała córkę:

– Dostałam w prezencie – odparła.

– I kto był taki hojny? – dopytywała Weronika.

– Krzysiek.

– Ach tak? A skąd on ma na to pieniądze? – Weronika założyła, że to kolega z klasy.

– On już pracuje.

W ten sposób Weronika dowiedziała się, że córka nie spotyka się ze zwykłym chłopakiem, lecz z dorosłym mężczyzną, absolwentem studiów.

– Czy ty w ogóle rozumiesz, że jesteś za młoda na związki z dorosłym? – zaczęła Weronika.

– Nie jestem za młoda. Tobie wolno było, a mnie nie?

Weronika zamrugała zaskoczona.

– Ja nie chodziłam z dorosłym… Czekaj, czy ty jesteś w ciąży?

– Tak, mamo – wykrztusiła Kinga. – Ty też urodziłaś mnie w wieku osiemnastu lat. Niedaleko spada jabłko od jabłoni, jak to mówią. Zawsze powtarzałaś, że jestem do ciebie podobna – dodała ciszej.

Weronika patrzyła na córkę z przerażeniem.

– Wychodzę. – Kinga minęła matkę i skierowała się do drzwi.

– Gdzie idziesz?! Nie skończyłyśmy rozmowy! – Weronika ruszyła za nią. – A lekcje odrobiłaś? Matura już niedługo – mówiła, stojąc nad córką, gdy ta wiązała sznurowadła.

Kinga wyprostowała się gwałtownie, odgarnęła włosy z twarzy i wyzywająco spojrzała na matkę.

– Lekcje… O czym ty mówisz? A sama z kim przesiadujesz wieczorami? Myślisz, że nie wiem?

Weronika była przekonana, że działa dyskretnie, że córka zajęta sobą niczego nie podejrzewa. Kinga rzuciła jej triumfujące spojrzenie i wyszła z mieszkania.

– Kinga! – krzyknęła bezradnie w stronę zamkniętych drzwi.

Wróciła powoli do salonu i osunęła się na kanapę. Córka naprawdę dorosła, a razem z nią pojawiły się problemy. W ciąży… Boże, to niemożliwe! Powinna była z nią wcześniej porozmawiać, a Weronika uważała, że córka to wciąż dziecko. Nie, jeszcze nie jest za późno, trzeba coś zrobić. A z kim mogła porozmawiać? Oczywiście z mamą.

– Mamo, co robić? Kinga spotyka się z dorosłym facetem. Jest w ciąży… – wyrzuciła z siebie nerwowo przez telefon.

– Nie przesadzasz?

– Nie. Sama mi powiedziała. Nie wiem, jak z nią rozmawiać…

– Cała w ciebie. Ty też mnie za specjalnie nie słuchałaś. Powinnaś była wyjść za tamtego… Jak on się nazywał?

– Nie kochałam go. Nie o mnie teraz mowa.

– Właśnie o tobie. Gdybyś wyszła za mąż w porę, Kinga miałaby ojca, nie szukałaby go gdzie indziej.

Weronika zrozumiała, że matka ma rację.

– Mamo, a dlaczego nie pozwoliłaś mi usunąć ciąży? – zapytała cicho.

– Żałujesz, że urodziłaś Kingę?

– Nie, oczywiście, że nie, ale…

– Więc masz odpowiedź. Wyobraź sobie życie bez niej. I nie krzycz na nią, nie naciskaj, bo tylko pogorszysz sprawę.

Rozmawiały długo. Weronika nie poszła spać, czekała na córkę. Gdy Kinga wróciła, Weronika weszła do jej pokoju. Córka właśnie ściągała bluzę przez głowę. Weronika spojrzała na jej nagie brzuch. Kinga była zawsze drobna, ale teraz wydawało się, że zaokrąglił się… Więc mówiła prawdę. Weronikę oblał gorący rumieniec.

– I który to miesiąc? Trzeci, czwarty? – spytała przyciszonym głosem.

Kinga drgnęła i przycisnęła bluzę do brzucha.

– Moja dziewczynko… – Weronika podeszła i objęła ją. – Nie będę krzyczeć, chcę wiedzieć wszystko, żeby ci pomóc.

Kinga podniosła na nią wzrok. W oczach miała łzy.

– Obiecał, że nic się nie stanie – wyszeptała.

– On wie?

Kinga skinęła głową.

– I co dalej?

– Przepraszam, mamo.

– Nie płacz. Jak się w ogóle poznaliście? Gdzie on pracuje?

– W… Mamo, on jest dobry. Pobierzemy się po maturze. Wynajmuje mieszkanie niedaleko nas.

– Czyli nie jest stąd?

– Nie, skończył politechnikę w zeszłym roku.

– Decydujesz się urodzić? A co ze studiami?

– Nie pójdę teraz. Ale później może… – Kinga spuściła wzrok.

– Dobrze. Już późno. Idź spać. Rano mądrzy bywają wieczorem – Weronika wyszła z pokoju.

Nie mogła zasnąć. Któż by potrafił po takich wieściach? Znów przeżywała własną przeszłość.

W szkole podobał się jej kolega z klasy, ale nie spotykali się. Wszystko stało się przypadkiem. Zaprosił grupę znajomych, w tym Weronikę, gdy jego rodzice wyjechali na weekend. Pili, tańczyli. Weronika źle się poczuła. Zaprowadził ją do swojego pokoju, położył na łóżku i przykrył kocem. Zasnęła. A potem… Wszystko stało się szybko, myślała, że nic z tego nie wyniknie. Myliła się.

Gdy powiedziała mamie, ta poszła do jego rodziców. Ci oczywiście obwinili Weronikę. To ona uwiodła ich syna, ale nie pozwolą, by zrujnowała mu życie… Niedaleko pada jabłko od jabłoni…

– O co wam chodzi? Mój mąż zmarł, gdy córka miała trzy lata. Na zawał. A wy powinniście nauczyć syna brać odpowiedzialność za czyny, a nie zwalać winę na dziewczynę! – rzuciła mama i wyszła dumnie.

Zmusiła Weronikę, by po szkole zapisała się na zaoczne studia, przekonała, by nie usunęła ciąży. Jakie to było trudne! Później Weronika często oskarżała matkę, że nie pozwoliła jej pozbyć się dziecka. Ale Kinga dorosła, przeszłość wydawała się zamknięta. Tak myślała Weronika. A teraz córka sama wkrótce zostanie matką. Mimowolnie zaśmiała się gorzko: „Zostanę babcią w wieku trzydziestu sześciu lat!”

Rodzice tamtego chłopaka wysłali syna na studia do innego miasta, więcej go nie widziała. Weronika długo bała się nowych zwiąMijały miesiące, Kinga urodziła zdrową córeczkę, a Weronika, choć wciąż pełna obaw, znalazła w końcu odwagę, by powiedzieć „tak” Olegowi i rozpocząć nowy rozdział życia u jego boku.