Dom pełen nieproszonych gości, czyli jak mieszkanie na peryferiach zamieniło się w otwarty hotel rodzinno-przyjacielski — a każda wizyta kończy się kolejną ciekawą historią, nowymi mieszkańcami i… niezastąpionymi, ciepłymi serniczkami cioci Marysi

Nieproszonych gości cały dom

A czy ci mili ludzie nie mogliby zamieszkać gdzie indziej? zastanawiała się żona. Przecież hoteli nie brakuje!
Przecież nie przyjechali tu po to, by nam życie utrudniać! Po prostu mają kłopoty. Rozwiążą je i odjadą!
A na ich miejsce pojawiają się następni! Wczoraj słyszałam, że jakiś Paweł Nowak, nie wiem nawet kto to, mieszka tu już drugi rok!
Ile to jeszcze potrwa! wykrzyknęła Zosia. Rozum się w głowie przewraca!

Co tam się dzieje? spytał Marek, przeciągając się w pościeli.

Tam! Zosia energicznie wskazała okno. Właśnie zaczynają się zawody w siatkówkę!

Ale fajnie! Marek ziewnął.

Mówisz serio? Zosia zasłoniła zasłony. Powiedz tylko, że też się wybierasz!

Nie, ja wolę jeszcze poleżeć uśmiechnął się. I tobie radzę!

Zosia przysiadła na brzegu łóżka.

Któż organizuje u nas mecze siatkówki na dworze na początku grudnia?

A czemu nie? Marek wzruszył ramionami. Śniegu nie ma, mrozu też nie. Jest sucho. Można piłką porzucać.

Jeszcze wybija wszystkie szyby oburzyła się Zosia. To nie są profesjonaliści! Piłka poleci Bóg wie gdzie!

Jak stłuką, to wstawią nowe Marek przeciągnął się.

Zosia tylko pokręciła głową. Chciała dodać jeszcze kilka cierpkich słów, ale z dołu dobiegło wołanie:

Kochane, śniadanie gotowe! Smażyłam serniczki! Później się będziecie mizdrzyć! Szybciej, póki ciepłe!

Ciocia Marysia jak zwykle w swoim żywiole! Marek się rozchmurzył.

To przewaga żony gotować śniadanie mężowi! fuknęła Zosia.

Zawsze możesz zrobić kawę! roześmiał się Marek.

Kochane! Kawa też stygnie! rozległo się znów z dołu.

Widzisz? Zosia wskazała drzwi. Zaraz ciocia Marysia mnie nawet w łóżku zastąpi!

Nie przesadzaj! Marek roześmiał się głośno. Twoje miejsce zawsze będzie przy mnie! Chodźmy jeść! Naprawdę, stygną!

Zosia ciężko westchnęła i narzuciła szlafrok.

Po drodze do kuchni, a także w samej kuchni nie spotkali nikogo.

Zadziwiające burknęła Zosia Myślałam, że nie dane nam będzie pobyć razem, choćby w naszym własnym domu.

Cud się zdarzył! uśmiechnął się Marek. Ale przez to nie jest nudno! Zjemy, popatrzymy na siatkówkę, a wieczorem pan Stefan obiecał grilla!

Smród, dym, znów coś spłonie mamrotała Zosia, zabierając się za serniczki.

Mówisz o domku gościnnym? Marek zaśmiał się. Przecież już postawili nowy! Lepszy i trzykrotnie większy!

Pewnie po to, żeby więcej gości zmieścić! Zosia wyraźnie była rozdrażniona. Połowy imion nie pamiętam! Musieliby nosić identyfikatory A jeszcze stopień pokrewieństwa, by wiedzieć, z kim masz do czynienia!

I tak się pogubisz. Bo genealogii to nie rozgryziesz zamyślił się Marek. Chyba że: żony brata twego męża i tak dalej!

Zosia zamyśliła się.

Żeby to wszystko pojąć, można oszaleć!

Rozmowa ucichła, bo serniczki okazały się wyśmienite. W lepszym nastroju Zosia spytała:

Marek, długo to jeszcze potrwa?

Co dokładnie? Marek domyślał się, o co chodzi, ale wolał się upewnić.

Ta wieczna karuzela gości powiedziała Zosia. Wiem, trzeba być gościnnym, ale nie aż tak!

Wczoraj, z ciekawości, liczyłam ich na palcach. Marek, zgubiłam się przy trzeciej dziesiątce! Ponad trzydzieści osób! I żadna się nie kwapi do wyjazdu!

Jakoś inaczej wyobrażałam sobie nasze życie rodzinne!

Ale to przecież rodzina! A ci ludzie, można powiedzieć, też nasi odpowiedział Marek.

Tak, przez męża żony siostry kuzyna mruknęła Zosia. Nawet twój brat, od którego się to zaczęło, nie jest im rodziną! Jedynie przez jego żonę!

Oj, pewnie są dla nas rodziną, nawet jeśli nie dosłownie Marek wzruszył ramionami. A ludzie mili.

Ale naprawdę nie mogą mieszkać gdzie indziej? spytała Zosia jeszcze raz. Hoteli przecież nie brak!

Po prostu mają problemy. Rozwiążą je i wyjadą!

A na ich miejsce przyjeżdżają następni! Słyszałam wczoraj, że Paweł Nowak mieszka tu już drugi rok!

Zatrudnił się nawet w sklepie spożywczym w wiosce jako księgowy! Ciocia Marysia, której serniczki zajadaliśmy, sprząta trzy domy w okolicy jak prawdziwa gosposia!

No i dobrze! uśmiechnął się Marek. Ludzie sobie radzą!

Marek, jeśli to dalej będzie tak wyglądać, wrócę do miasta! Moje mieszkanie nadal jest! Wolę żyć z tobą we dwoje, niż w takim harmidrze!

***

To była odważna decyzja, kiedy Zosia zaczynała z Markiem. Był starszy o dziesięć lat, a Zosia też już nie była dziewczynką miała dwadzieścia pięć lat, kiedy się poznali.

I od razu wszyscy pytali:

Jak to Marek jeszcze się nie ożenił? Coś z nim nie tak?

Ale to samo można by spytać o Zosię:

Jaka dziewczyna nie wychodzi za mąż do dwudziestki piątki? Coś z nią nie tak?

Ale Zosia dobrze wiedziała, że po prostu chciała się usamodzielnić. Skończyła architekturę, a jednym tylko dyplomem nie dało się wyżyć. Marzyła, by mieć nie tylko praktykę, ale i reputację oraz dochody.

Aby móc samej siebie utrzymywać i mieć prawo wyboru towarzysza życia.

Zaczęła od państwowej instytucji, potem przeszła do prywatnej firmy na kontrakty. Było ciekawiej i lepiej płacili. Minusem była konieczność kontaktu z klientami, a ci bywali różni. Ale praca to praca!

Na poważne związki nie zostawało już czasu.

Małe śledztwo wykazało, że Marek miał podobnie, tylko jeszcze weselej. Jego brat, Tomek, zaraz po studiach otworzył firmę i od razu się ożenił.

Żeby nie ginąć w pracy całymi dniami, wziął Marka na wspólnika, czyli, de facto, zrzucił na niego wszystko. A Marek akurat co wrócił z wojska.

Wyszło na to, że musiał uczyć się i zarządzać firmą jednocześnie.

Marek dawał radę, ale o własnym życiu nie myślał. Kiedy u Tomka urodził się syn, Marek czasem nie wracał tygodniami do domu.

Bracie, będziesz pracować, czy tylko udawać? rzucił kiedyś Marek Tomkowi.

Marek, mam już dość biznesu stwierdził Tomek, jakby przepraszając. Chciałbym pracować rękami! Na zmianę! A po pracy do żony i syna!

Ale czy z takiej pensji wyżyjesz? pytał Marek.

Z Martą chcemy się przenieść na Mazury Tomek podał Markowi papiery. Firmę i wszystko przepisuję na ciebie! Dobrze ci idzie! Pracuj!

Zostaw jakiś numer konta, przeleję ci procent z zysków jęknął Marek, przyswajając wiadomość.

Od tego momentu praca dopiero się rozkręciła.

I tak w wieku trzydziestu pięciu lat Marek uznał, że czas pomyśleć o rodzinie.

Między Zosią a Markiem od razu zaiskrzyło. Jak już przerobili czerwone flagi, miłość zadomowiła się na dobre. Po pół roku po co zwlekać wzięli ślub.

Przeprowadzili się do mieszkania Zosi.

Kocham cię, ale tak jest wygodniej rumieniła się Zosia. Do pracy mam pięć minut piechotą! A rano ciężko mi się zbierać!

Nie przeszkadza mi to Marek tylko wzruszył ramionami. Nie miałem własnego mieszkania. Wynajmowałem, kupiłbym, ale nie wiedziałem jeszcze gdzie.

Tu zostawiam ci wybór. Jesteś moją żoną! Gdzie powiesz, tam kupimy dom!

Marzyłam o domu poza miastem powiedziała Zosia. Ale nie wiem, czy pozwolą mi pracować zdalnie!

U nas tego nie praktykują. Nawet jak wszyscy z domu pracowali, nas gonili do biura!

Postaw sprawę jasno: albo dają ci zdalną, albo odchodzisz do konkurencji! zażartował Marek. Możemy własną firmę założyć, będziemy konkurować!

Najpierw pogadam! Zosia się uśmiechnęła.

A dom za miastem mam rzucił Marek ale…

Jedyną prośbą Tomka przy przeprowadzce było:

Marek, u Marty jest rodzina. Jak przyjadą i będą musieli się zatrzymać, nie odmów im! Przyjmij, są w porządku, ale na kark sobie nie pozwól wejść!

A gdzie ja ich pomieszczę? Do hotelu? Marek nie dowierzał.

Ach, no tak! Rok temu kupiłem dom, ale nigdy się tam nie wprowadziliśmy! Przepisałem go na ciebie! westchnął Tomek i wyjechał z rodziną na Mazury.

Tam już mieszkają jacyś krewni Marty. Ale dom wielki, na działce są dwa domki. Nie będziemy sobie przeszkadzać!

Kiedy Zosia przeprowadzała się do domu pod miastem, nie miała pojęcia, jak dużo tam gości. Przywitano ją tłumem, że aż strach brał.

Ale przede wszystkim uśmiechy, życzliwość, chęć niesienia pomocy.

Przez miesiąc Zosia poznała setki smutnych historii. Rozwody, podziały majątku, przemoc, dzieci wyrzucające rodziców z domu. Jedni uciekli od współmałżonka, drudzy zostali bez dachu nad głową przez nieszczęście. Komuś mieszkanie remontowano, kogoś oszukano i stracił dom. Student, ktoś wrócić nie miał dokąd.

Byli młodzi i starzy, różne profesje, różny poziom wykształcenia. Pojawił się nawet profesor, którego studentka wywabiła z domu, a potem wyrzuciła na bruk. Teraz czekał na zamianę mieszkania.

Generalnie, panował dobry nastrój.

Zosia pracowała zdalnie i miała trudnego klienta. Ten się uparł na swoje.

I tak, przechodząc obok, pan Ignacy, słysząc rozmowę, wtrącił się do kamery:

Z największym szacunkiem! Pańskie uwagi świadczą o dużej niewiedzy i braku perspektywy!

A ta dziewczyna wszystko świetnie zrobiła! Będzie pan mieszkał i się cieszył!

A jak pan sam zdecyduje wdrażać swój wariant, to jak dom się zawali, nie miej pan pretensji!

Klient w końcu zaakceptował projekt, a Zosia po zamknięciu laptopa spytała Ignacego, skąd się zna na tych rzeczach.

Dziecko, ja byłem architektem przez trzydzieści sześć lat! uśmiechnął się starszy pan. Przyjdź, opowiem ci parę rzeczy!

Choć pomoc Ignacego była nieoceniona, jednak nieustanna krzątanina wyprowadzała Zosię z równowagi. Takiego życia sobie nie wyobrażała.

To była jedna wielka jarmarczna rodzina!

***

Zosiu, jeśli naprawdę chcesz, wrócimy do miasta powiedział Marek. Ale chyba nie rozumiesz jeszcze wszystkiego.

Co mam zrozumieć? zapytała Zosia.

Narzekałaś na spalenie domku gościnnego. Ale na tym miejscu stoi już nowy uśmiechnął się Marek. Jak myślisz, ile kosztował?

Pewnie sporo, niepewnie odparła Zosia.

Zero! Marek ułożył palce w kółko. Sami złożyli się na materiały, sami zbudowali!

Zosia aż oczy otworzyła ze zdziwienia.

Tak samo płacą za prąd i wodę i za siebie, i za nas! Sami robią zakupy!

I sami gotują, sprzątają, naprawiają! A tak naprawdę, to my z tobą żyjemy tu za ich pieniądze!

Ktoś pracuje w okolicy, ktoś dorabia. Pomoc i rady tych ludzi są nieocenione!

Tu są ludzie każdej profesji: inżynier, księgowy, prawnik, ekonomista, hydraulik, elektryk i nawet profesor nauk biologicznych!

I architekt dodała Zosia, przypominając sobie rozmowy z Ignacym.

A ten podzielił się sztuczkami, które niezwykle przydały się Zosi w projektach.

Ostatnio podwoiłem zyski firmy, bo zamiast płacić za konsultacje, spytałem naszych gości o radę! pochwalił się Marek Sam bym ich zatrudnił!

Wiesz, co najlepsze? zapytał, ale zaraz sam odpowiedział: Oni niczego nie chcą! Po prostu razem tu mieszka taka osobliwa, wielka rodzina!

Nagle w okno kuchni wpadła piłka i rozsypała szkło na drobne kawałki. Za piłką wbiegł Antoś:

Wacek już pojechał do miasta po nowe szkło! Proszę się nie martwić! Za dwie godziny będzie lepiej niż było! I przepraszam! złapał piłkę i wybiegł.

Ot, tak to wygląda Marek się roześmiał.

Może się przyzwyczaję powiedziała Zosia, jeszcze niepewnie.

Lecz miesiąc później nie czuła już ciężaru tej licznej gromady. Bo nikt nie był gościem byliśmy po prostu rodziną.