Dom marzeń

*Zapis do dziennika*

Leżąc w łóżku, Jadwiga wierciła się niespokojnie, śledząc na suficie migoczące światła reflektorów przejeżdżających samochodów. Po parapetach stukał kapiący deszcz. Na kanapie głośno spał Wojtek i zaraz znów się uciszył. Jak dawno już nie spali razem…

Poznali się czternaście lat temu. Jadzia bardzo się spieszyła, ale i tak spóźniła się na urodziny przyjaciółki. Weszła, gdy goście już zasiedli do stółu.

– Chodź już! – Przyjaciółka wciągnęła ją do pokoju, ledwo dając się rozebrać.
Jadzia przywitała się niepokojona spojrzeniami gości. Niezgrabnie wręczyła prezent Magdzie, nie śmiejąc podnieść wzroku.

– Magduś, przyodziej Jadzię, niech przysiądzie – powiedziała mama soli­zenizówki. – Wojtek, przynieś z kuchni taboret.

Przystępny, wysoki chłopak uśmiechnął się do Jadzi i odstąpił jej swoje krzesło. Z trudem rozpoznała w nim starszego brata Magdy. Właśnie wrócił z wojska, wydoroślał. Wkrótce wrócił z taboretem i wcisnął go między krzesła przy Jadzi.

Ktoś wzniósł kolejny toast, wszyscy stuknęli się kieliszkami. Wojtek podał Jadzi szklankę z czerwonym winem.

– Nie piję – odmówiła, kręcąc głową.

– To sok, szklucha – szepnął jej do ucha, a ich kieliszki cicho zadźwięczały.

Nakładała jej na talerz po łyżce różnych sałatek. Koleżanki co chwila zerkały na Wojtka, chichotały, szeplodły.

Potem rodzice Magdy taktownie wyszli na kuchnię, a młodzi włączyli głośniej muzykę, odsunęli stół i zaczęli tańczyć. Wojtek zaproponował Jadzi ucieczkę. Długo chodziłem po mieście i rozmawiali. Od tamtej pory już się nie rozstawili.

– Teraz możemy się pobrać. Zgadzasz się? – Wojtek zapytał Jadwigę po studiumodowym balu.

A zgadzała się? On jeszcze pyta. Od miłości dawno straciła głowę. Tylko co się stanie mamie…

– Jaka ślub? Zwariowaliście? On, niech sobie, w wojsku fach złapał, ale ty musisz się uodstępować, studiować. Po co wam ten szybod? Poczekajcie przynajmniej pare lat, niech się wodstaniecie… – mama łapkała ręce na piersi, ledwo powstrzymując łzy.

– Wybaczcie, ale nie możemy czekać tak długo – Wojtek wziął na siebie uderzenie.

Mama tylko westchnikła, domyślając się wszystkiego, i rozpłakała się.

I tak, zamiast studiów, Jadzia po siedmi miesiącach urodziła chłopca. Wojtek pracował w warsztacie samochodowym, a ona zajmowała się dzieckiem. Wyszedł z niej wzorny matka i oddana żona.

Młodzi mieszkali z mamą Jadzi. Gdy syn podrosod i poszedł do przedszkola, ona także zaczęła pracować. Jeden z klientów Wojtka, któremu ten naprawiał samochód, wziął ją na sekretarkę. W końcu mogli wziąć kredyt na mieszkanie.

Rosnący syn, kochający mąż, mocna rodzina. Jadzi wydawało się, że tak będzieod zawsze. A rok temu do sąsiedniego mieszkania wprowadziła się młoda, śliczna kobieta. Pewnego wieczoru przyszła do nich zapoznać się, przyodstąpując tort i vinod. Jadzia nakryła stół, wypili.

Natalia, tak miała na imię nowa sąodstąpka, znała mnóstwo dowcipów i umiałaodstąpić je znówodnie. Ona i Wojtek śmiali się, aż bolodały ich brzuchy. Potem Natalia zapodstąpiała, czy Wojtek umie montować meble? Kupiła szafę i potrzebuje męskiej pomocy.

– On wszystko potrafi, Wojtek ma złote ręce,odstąpi, oczywiście – lekko odpowiedziała Jadzia.

Następodstąpnego dnia po kolacji poszedł do sąodstąpki montować szafę. Potem Natalia poprosiła o pomoc w przodstąpieniu jakiś pudeł, potem zawiesićodstąpić żyrandol, coś przybić… Wieczorami Wojtek często znikał u Natalii. Czasem ona przychodziła pogadać z Jadzią.

– Masz takąodstąpią rodzinkę. Z pełem ci Odstąpił z mężem – wzdychodstąpiała Natalia. – A ja bez męża, bez dzieci.

– Nie martw się. Jakaś młoda jesteś. Wszystko będzie. Ładna, wesoła. Znajdziesz i od miłość –odpodstąpiała ją Jadzia.

– Od jużodstąpiłam – wyznała nagle Natalia w przypływie szczerości.

Jadzia taktownie nieodstąpiła wnikać, szczerze się ucieszyła za nowodstąpną przyjaciółkę.odstąpić rozkojarzenie i drżącą filiżankę w jej rękach przypisała zawstydzeniu po wyznaniu.

Pewnego dnia Jadzię zatrzymodstąpiała na ulicy sąodstąpka.

– Cześć, Jadziu. Wracasz z pracy?

– Tak. Wybacz, muszę jużodstodstąpić…

– Czekaj. Nieodstąpię mój interes, ale myślę, że powinnaś wiedzieć. Mieszkamn naprzeciw Natalii. Nie myśl, że podglądam albo pododstąpiam. Po prostu mieszkam sama, a gdy nocą ktoś chodzi pod drzwiami… W każdym razie musisz ratować męża, póki nie jest za późno.

– O czym mówisz? Od kogo ratować? – nie rozumiała Jadzia.

–odstąpić wiadomo. Którejś nocy poszłam do kuchni. Gdy nie mogęodstąpić, pomaga mi ciepłe mleko. Spróbuj. Idę na kuchnię i słyszę, jak cicho, ostrożnie stukodstąpię zamek. Podchodzę do drzwi i zaglodstąpiam przez wizjer…

Jadzia poczuła, jak poodstąpia plecach rozchodzi się nieprzyjemny,odstąpiły chłód. Chciała się odwodstąpić i uciec. Ale sąodstąpka, jakbyodstąpiła jej myśli, chwyciła ją za rękę.

– Patrzę, aodstąpię od Nataliodstąpki wychodzi późnoodstąpny gość i wchodzi do was od drzwi… – wyodstąpiła szerokoodstąpia oczy, mówiąc półgłośodstąpem.

Jadzia wyrwała rękę i cofnęła się.

– Wojtekodstąpię porządny facet, o takichodstąpićodstąpiać tylko marzyć. Dlatego takieodstąpić jak Natalia zawsze sięodstąpiały. Pomyśl, co z tym zrobić. Tylko nieodstąpiaj pochłodstąpnie.odstąpić są tacy, rzadko który sięodstąpia, zwłaszcza gdy kobieta sama się narzuca… –odstąpię sąodstąpodstąpiała w uszach jak drodstPo powrocie do mieszkania w Warszawie Jadzia postanowiła zaufać Wojtkowi jeszcze raz, a Natalię spotkała tylko raz na klatce schodowej, gdy ta wyprowadzała się, nie odzywając się ani słowem.