Dom dla syna, złość dla córki

23 października
Tego dnia znowu wybuchła awantura. Siedziałem w fotelu, patrząc, jak Marzena, moja córka, zrywa się z krzesła, twarz jej spłynęła czerwienią z wściekłości.
— Tato, jak możesz po prostu wręczyć całe mieszkanie Synkowi? A ja? Co ze mną i moją córeczką? Czy mam wziąć teczkę i odmaszerować?
Krystian, mój syn, przystąpił z charakterystycznym dla siebie uśmiechem, jakby wszystko miało swój sens.
— Marzenko, uspokój się. Nie dam ci rzucić się na bruk. Pierwszy rat złożyłem, no i…
— Pierwszy rat! Ale czy wiesz, jakie są ceny na rynku? Perspektywa z bezrobociem? Synkowi całe mieszkanie gratis? Za jego uśmiech, czy co?
— Bo to mój syn.
— No a ja co, nie jestem córką? Dwadzieścia lat byłam dla ciebie córką, a teraz nagle przestaję liczyć coś?
Odchrząknąłem, opadając na kanapę. Trzeci raz w tej tygodniowej rozmowie. Jeden, dwa, trzy…
— Syneczko, rozumiesz… Syn ma dwie córki, żonę. Oboje pracują, ale za to… a ty z Kaziem masz własne mieszkanie.
— Wzajemne! — warknęła.
— Ale nie jak Synek z Dziewczyną. Zostawię pieniędzy specjalnie dla ciebie. Mieszkanie to… zawsze był w rodzinnych rękach. Dla Syna trzymaliśmy.
Moje słowa wywołały kolejny szum. Marzena wciąż krzyczała, aż przybiegła Polinka. Córka od dzieciństwa.
— Tato, co się stało?
— Wracaj do pokoju, Polinko. To tylko rodzina.
Z wielkim dystyktoresem odszedła. Marzena usiadła, lecz jej oczy były mokre.
— rozumiem, Tato. Zawsze Synek był ważniejszy. Zawsze mu wszystko, a mnie reszty. Jeśli nie chcesz sprzedawać sprawiedliwie, to idę do sądu. Zdobędę moją część!
Straciłem przytomność. O sądzie nie wspominała.
— Marzenko, wciąż żyję. O czym naścigasz się tyle?
— Bo o tym, że Synek coś przemawiał. Dary… wszystko juz uporzadkowane, żeby mnie ominąć?
Milczałem. Synek rzeczywiście wystawił daremność. Gość zawsze kopnął, że to łatwiejsze.
— Postanowiłem, jak najlepsze wydało się. Pomogę ci, obiecywam. Mieszkanie pozostaje Synkowi.
Rzuciła się z koszulką i powiedziała:
— Rozumiem.
Odjechała z Polinką. Syn przyszedł po wieczorach, zbyt zaufanym.
— Tato, jak klimat?
— Wszystko wie wszystko.
— Czy Marzenka już wiedziała?
— Tak. Rezultat?
— Wiedziałem! Zawsze była niezadowolona.
— Ona pracuje. Kasiuny ciągną się, nie zgadzają się.
— Kim mają być bez pieniędzy? Ja przynajmniej co, urzęduję… ona 3 dni tygodniowo w bibliotece?
— Marzena to równie światło.
— W pan cerkwi to coś. No i co, że pracuje?
Nie odpowiedziałem.
Na wieczór zwróciłam się do Syna.
— Czy my… czy to najlepszy sposób?
— Tak, Tato. Tradycja. Zawsze Syn z domu.
Nie miałem jakiegoś powodu. W końcu przyjechała Polinka.
— Czy mogę kilka dni zostać?
Zobaczyłem, że z nią się strasznie traci.
— Daj, Polinko.
Opowiedziała, że Mamusia i Papa się już rozeszli. To zostawiło mnie.
— I z kimś teraz?
— Mamy nowe mieszkanie. Wzajemne.
Wątpiłem, że użyje ona takiego. Chyba, że…
— Więc teraz szanuje się, Tato.
Odpowiedziałem, że tak.
Dziećmi uncja czasu przebywają. Syn to robi z humorem. Ale w głowie mam tylko córkę.
— Syneczko, my… może coś w Olsztynie poprawić?
— Co z tym?
— Zdję mój dom, przejmę rodzinę. Kupimy mieszkanie dla Syna, i dla Marzenki.
— Tato, to wszystko juz ustawione. Daremność.
— To mnie nie strawił. To będzie dzielenie.
Nie tak długo, ale Syn przetargał. W końcu żona Syna Ewelina poparła.
Przestrzeń zmieniła się. Wykupiono 3 pokoje w Warszawie dla Syna i 2 na Krakowie dla Marzenki. Przeniosłem się do córki.
Zobaczyłem też, jak Malgosia zajęła miejsce w Bibliotece, i nawet w nowej pracy.
Im więcej czasu, tym mniej wiedziałem o Synie. W ówch latach zaczęłem rozumieć, że tradycje należy przystosować. Rodzina to ludzie, a nie mury.