– Dobra kobieta. Co byśmy bez niej zrobili? – A ty jej tylko dwa tysiące miesięcznie płacisz. – Olu,…

Dobra kobieta z tej Iwony, co byśmy bez niej zrobili?
A ty jej tylko dwa tysiące złotych miesięcznie płacisz.
Halino, przecież na nią przepisaliśmy mieszkanie.

Janusz podniósł się z łóżka i powłóczystym krokiem powędrował do sąsiedniego pokoju. W mdławym świetle nocnej lampki przymrużył oczy i spojrzał na żonę.

Przykucnął obok niej, nasłuchiwał. Chyba wszystko w porządku.

Wstał i wolno poczłapał do kuchni. Otworzył kefir, wszedł do łazienki. Potem wrócił do swojego pokoju.

Położył się, ale spać nie mógł:

Nam z Haliną już po dziewięćdziesiątce. Ile to minęło lat? Niedługo do Pana Boga, a przy nas nikogo.

Córki, Agnieszki, już z nami nie ma nie dożyła nawet sześćdziesiątki.

Syna, Zbyszka, także zabrakło. Lubił imprezować Została tylko wnuczka, Dorota, od dwudziestu lat w Niemczech. O dziadku z babcią nie pamięta. Pewnie jej dzieci już dorosły

Nie zauważył, kiedy zasnął.

Obudził się, gdy poczuł dotyk dłoni:

Januszu, wszystko dobrze? cichy, senny głos.

Otworzył oczy. Nad nim pochyliła się żona.

Co się dzieje, Halino?

Leżysz tak bez ruchu

Żyję jeszcze! Wracaj do łóżka.

Za chwilę rozległy się szurowate kroki. Z kuchni dobiegło pstryknięcie światła.

Halina napiła się wody, weszła do łazienki, a potem poszła do swojego pokoju. Położyła się:

Pewnie kiedyś się obudzę i jego już nie będzie. Co ja wtedy zrobię? A może to ja pierwsza

Janusz już nawet nasze stypy zamówił. Nigdy bym nie pomyślała można to załatwić z wyprzedzeniem. A z drugiej strony, kto to dla nas zrobi?

Wnuczka nas zapomniała. Sąsiadka Iwona tylko nas odwiedza. Ma klucz do naszego mieszkania. Dziadek jej co miesiąc daje tysiąc złotych z emerytury. Robi zakupy, ogarnia sprawy. Gdzie byśmy wydali te pieniądze? Na czwarte piętro już sami nie schodzimy.

Janusz otworzył oczy. Przez okno zaglądało słońce. Wyszedł na balkon, spojrzał na zieloną koronę bzu. Uśmiechnął się:

Dożyliśmy lata!

Poszedł do żony. Siedziała zamyślona na łóżku.

Halinko, nie smuć się! Chodź, coś ci pokażę.

Oj, siły już nie mam! westchnęła staruszka, z trudem podnosząc się z łóżka. Coś ci się śniło?

Chodź, chodź!

Podtrzymując ją za ramiona, doprowadził na balkon.

Patrz, bez zielony! A mówiłaś, że do lata nie dociągniemy. Dociągnęliśmy!

Rzeczywiście! Słońce tak świeci!

Usiedli na ławce na balkonie.

Pamiętasz, jak w szkole zaprosiłem cię do kina? Bez wtedy właśnie pierwszy raz zazielenił się.

Jak tu zapomnieć? Ile to już lat minęło?

Siedemdziesiąt z hakiem siedemdziesiąt pięć.

Siedzieli długo, wspominając młodość. Może i starość zabiera pamięć o wczoraj, ale pierwszej miłości nigdy się nie zapomina.

Zagadaliśmy się! podniosła się żona. Nawet śniadania nie było.

Halino, zrób porządną herbatę! Mam dość tych ziółek.

Ale nam nie wolno.

Zrób słabą i posłódź łyżeczką cukru.

Janusz pił ten lekki napar i konsumował skromny chleb z twarożkiem, wspominając czasy, kiedy śniadanie było mocne i słodkie, z drożdżówką albo racuchami.

Weszła sąsiadka. Uśmiechnęła się aprobująco:

Jak tam dzisiaj?

Wiesz jak to u dziewięćdziesięciolatków zażartował dziadek.

No jak żartujesz, to dobrze. Co wam przynieść?

Iwono, kup mięsa! poprosił Janusz.

Ale wy nie powinniście.

Kurczaka można.

Zgoda, kupię. Zrobię wam rosół z makaronem!

Sąsiadka posprzątała, pozmywała naczynia i wyszła.

Halinko, na balkon, wygrzać się na słońcu! zaproponował mąż.

Chodźmy!

Iwono pojawiła się, zajrzała na balkon:

Zatęskniliście do słońca?

Tu dobrze, Iwonko! uśmiechnęła się Halina.

Już wam przyniosę kaszę i zacznę rosół gotować.

Dobra kobieta spojrzał Janusz za nią. Co byśmy bez niej zrobili

A tylko dwa tysiące miesięcznie dostaje

Przecież mieszkanie na nią przepisaliśmy.

A ona nawet nie wie.

Siedzieli długo na balkonie. Na obiad był rosół z kurczakiem i ziemniaczkami.

Taki zawsze gotowałam Agnieszce i Zbyszkowi, gdy byli mali wspominała Halina.

A na stare lata to już nie rodzina gotuje, tylko obca kobieta westchnął ciężko mąż.

Może i nasz los taki, Januszku. Jak nas zabraknie, to nikt nawet nie zapłacze.

Dość, Halino, nie smućmy się. Pośpijmy trochę.

Prawda, Januszku, nie bez powodu mówią:

Stary jak dziecko.

U nas wszystko po dziecięcemu: zupy mleczne, drzemka po południu, podwieczorek.

Janusz leżał chwilę, ale nie spał. Pogoda dziwna Poszedł do kuchni. Na stole dwie szklanki soku, starannie przygotowane przez Iwonę.

Wziął je ostrożnie i zaniósł żonie. Ta siedziała zamyślona przy oknie:

Zasmuconaś, Halino? uśmiechnął się Na zdrowie!

Wzięła łyk.

Ty też spać nie możesz?

Taka pogoda.

Od rana czuję się dziwnie Halina smutno pokiwała głową Czuję, że zostało mi niewiele Pochowaj mnie porządnie.

Halina, co ty mówisz! Jak ja bez ciebie?

Ktoś musi pierwszy.

Wystarczy! Chodź na balkon!

Siedzieli tam aż do wieczora. Iwona zrobiła twarogowe placuszki. Zjedli i przeszli do telewizora. Od lat wieczorem oglądali stare komedie i dobranocki, bo nowe filmy zbyt dziwne.

Dziś obejrzeli tylko jedną bajkę. Halina podniosła się z kanapy:

Idę spać. Jestem zmęczona.

To ja też.

Pozwól, że dobrze na ciebie spojrzę nagle poprosiła żona.

Po co?

Tak po prostu.

Spojrzeli głęboko w oczy jakby na dnie wzroku chcieli odnaleźć młodość.

Odprowadzę cię do łóżka.

Halina wzięła męża pod ramię i powolutku ruszyli.

Okrył ją troskliwie kocem i poszedł do swojego pokoju.

Ciężar serca przykuwał go do poduszki. Długo nie mógł zasnąć.

Zdawało mu się, że w ogóle nie spał, lecz zegar elektroniczny pokazywał drugą w nocy. Wstał, poszedł do pokoju żony.

Leżała z otwartymi oczami:

Halina!

Wziął ją za rękę.

Halino! Ha-li-no!

I nagle jemu też zabrakło tchu. Wrócił do siebie. Sięgnął po przygotowane dokumenty i położył je na stół.

Wrócił do Haliny. Długo patrzył na jej twarz. Potem położył się obok niej i zamknął oczy.

Zobaczył Halinę, młodą i piękną, jak siedemdziesiąt pięć lat temu. Szła gdzieś w kierunku światła, w głębi śniło się miasto z wieżami cebulowymi, i ulicami poplątanymi jak w dziecięcych rysunkach. Ruszył za nią, dogonił, ujął za rękę.

Rano Iwona weszła do sypialni. Leżeli razem, na twarzach zastygły szczęśliwe uśmiechy.

Sięgnęła po telefon i zadzwoniła po pogotowie.

Przyjechał lekarz, spojrzał na nich i pokręcił głową:

Razem odeszli. Pewnie bardzo się kochali

Zabrano ich. Iwona osunęła się bezsilnie na krzesło w kuchni. Wtedy spojrzała na dokumenty i testament na swoje nazwisko.

Schowała twarz w dłoniach i rozpłakała sięIwona milczała długo, wpatrzona w starannie podpisaną kartkę. Cisza mieszkania, w którym tyle lat tętniło ciche życie Haliny i Janusza, wydawała się teraz ogromna. Nadal pachniało rosołem, bzem zza okna i starymi fotografiami.

Przeszła się po salonie, dotknęła wydeptanej ławki na balkonie, popatrzyła na uschnięty już bukiet bzu w wazoniku. Przysiadła na chwilę, pozwalając łzom spływać cicho po policzkach.

Dałam im, ile mogłam wyszeptała do resztek ich obecności w ścianach, w kubkach, w cichych śmiechach zaklętych w podłodze.

Wkrótce pojawiły się urzędnicze głosy, fałszywie współczujące spojrzenia rodzinnych notariuszy. Iwona ze spokojem przechodziła przez kolejne formalności. Przepis mieszkania, papiery, ostatnie pudełka z pamiątkami.

Na koniec została sama. Zapaliła dla nich świeczkę na nocnej szafce, tak jak czasem robili dla swoich bliskich, i otwarła balkon. Letni bez znów pachniał najmocniej.

Wiedziała, że ich życie nie zniknie zostanie w pamięci sąsiadów, w śmiechu dzieci bawiących się pod balkonem, w zapachu rosołu, w miłości, o której kiedyś opowie być może własnej wnuczce.

Zamknęła za sobą drzwi. W mieszkaniu po Halinie i Januszu długo jeszcze świeciło ciepło ich wspólnego lata.