Do Czarownicy Po Szczęście

Patrycja patrzyła, jak czarownica w dłoniach trzymała płonące zapałki. Znowu je zapalała i gasiła, szepcząc wszystko, co Patrycja znała i sama odczuwała. Zrazu beznadziejny ból, ciągłe poczucie pustki i chęć wyć jak wilk kazały jej w końcu pójść do czarownicy.

Patrycja przeżyła wtedy tragedię, którą wydawało jej się najgorsza w życiu. Mąż odszedł, zostawiając ją z dwójką dzieci. Po czterech miesiącach wrócił, więc wydawało się, że wszystko wróciło na właściwe tory. Nieprawdą jednak był podział, który w ich związku pojawił się jak ogromna szczelina. Patrycja i jej mąż odrywali się coraz bardziej od siebie.

Na początku płakała, bo chciała przywrócić dawną opiekę, wiadomości typu Co u Ciebie? Dobrej nocy!. Potem w jej sercu zrodziła się chęć zemsty. Pragnęła, by ta inna kobieta cierpiała tak samo, by mąż Patrycji miał taką samą rozpaczą, jaką ona czuła. Chciała, żeby go potrącił autobus. Z czasem przestała się tym przejmować nie obchodziło ją, gdzie jest mąż, z kim jest, kiedy wróci. Zauważyła, że przestała interesować się nawet własnymi dziećmi.

Następnie przytłoczyła ją ciężka, szara mgła rozpaczy, nie pozwalająca oddychać i myśleć. Gdy czuła się najgorsza, walczyła z tą otchłanią, ale po chwili wracała z nową siłą. Choroby przychodziły po kolei. Zębowy torbiel wymusił usunięcie zęba i kosztowny implant nie było to tanio, kosztowało setki złotych. Nagle pogorszyło się jej widzenie. W parku, na równym bruku, poślizgnęła się i złamała rękę w trzech miejscach. Wtedy pomyślała, że coś musi się zmienić, bo nie chce zemdleć przedwcześnie.

Nikt nie rzuca na Ciebie klątw. Nie myśl tak. To nie ona tak jest, to Twój mąż taki. Nie dostrzega nikogo poza sobą. Wszystko, co się dzieje, wymyśliłaś sama, zakopałaś i podtrzymywałaś. On żyje tylko w swojej własnej głowie i nie odejdzie. Taki tchórz. A gdy już odejdzie, nie znajdzie już miejsca.

A co mam robić?

Żyć. Żyć własnym życiem, po swojemu, dla siebie.

Patrycja wstała, głowa była jak żelazo. Żyć łatwo powiedzieć. Weź, będzie ci mdło, zapal świecę i pij wodę podała czarownica pudełko ze świecami i małą butelkę wody.

Dziękuję.

Patrycja wyszła na ulicę. W gardle rośnieła kłębek. W głowie krążyło to samo zdanie: to nie ona tak jest, to twój mąż taki. Po dwunastu latach małżeństwa, po wszystkim, co razem przeszli.

Wieczorem usiadła przy notesie. Żyć własnym życiem. Czego chcę? Czego chcę? Co chcę? Długie pytajniki nie znalazły już miejsca w jej piórze. Zawsze marzyła o tym, co kochają jej dzieci wyjazd nad morze, do aquaparku, gry w sali zabaw, a przynajmniej plac zabaw pod domem. Albo o tym, co chciał jej mąż: mieszkanie, auto, wizyta u matki w sąsiedniej powiecie, remont balkonu, kino do północy, wyjazd na kemping w góry.

A co naprawdę chciała ona? Czym żyła poza potrzebami męża i dzieci? Okazało się, że w ostatnich latach rozpuściła się w rodzinie, a własne pasje i cele gdzieś zniknęły. Po pół godzinie spędzonej przy notesie wyłuskała kilka celów:

Chcę biegać rano. Znajdować czas i siłę do biegania.
Chcę zmienić pracę. Zostać kierownikiem i zarabiać godziwie. Rozwijać się zawodowo.
Chcę schudnąć siedem kilogramów.
Chcę kupić futro.
Chcę własny dom.
Chcę budować spokojne relacje z dziećmi.
Chcę znaleźć hobby, które będzie sprawiało przyjemność.

Westchnęła i zamknęła notes. Nie było łatwo określić własne pragnienia, ale od czegoś musiała się zacząć. Spojrzała na Krzysztofa leżącego na kanapie, zapatrzonego w ekran laptopa.

Twój mąż taki echo tej myśli rozbrzmiało w jej głowie.

Zamknęła drzwi samochodu. Dziś znów jedzie do czarownicy. Potrzebuje porozmawiać o wielu sprawach: jak w nowej pracy ustawić siebie tak, by dział działał efektywnie, a nie był przytłaczany przez nadmiar zadań. Szyje ją ból szyi, chcę w końcu go wyleczyć. Kurs terapii manualnej nie przyniósł efektu. Czy oddać najstarszego syna na obóz, czy zostawić go w domu i niech rysuje? I oczywiście o mężu on wydaje się być w ich życiu, a jednocześnie nieobecny.

Nie rozpoznaję cię

Dlaczego? Patrycja zdziwiła się, bo w jej życiu nie zaszły żadne drastyczne zmiany. Pracę zmieniła, ale nie czuła, że to było przełomowe.

Więc z jakimi pytaniami przychodzisz dziś?

Boli mnie plecy i szyja, praca, syn i mąż. Czarownica uśmiechnęła się.

Dziś przychodzisz do mnie z całym swoim życiem. Twoja choroba, mąż, powoli znikają. Niebawem nie będzie ważne, gdzie twój mąż jest, z kim się spotyka, czy ma dawną kochankę. Przyjdzie dzień, w którym zapomnisz pytania o to, czy jesteś mu potrzebna i jak utrzymać rodzinę. Inny przyjdzie, kiedy będzie już tylko droga do przodu i ludzie, do których możesz się zwrócić. Ale to nie będzie dziś, nie od razu.

Znowu płonęły zapałki.

Niech rysuje.

A co z pracą?

Stawiaj konkretne zadania, wtedy będą konkretne rozwiązania i będziesz mogła pytać o niewykonane. Nie czytają twoich myśli.

Twój mąż będzie się trąbił coraz silniej. Im ciekawsze będzie twoje życie, tym bardziej będzie krążył wokół ciebie. On jest tylko cieniem, który istnieje, dopóki jest słońce. Bez słońca cień znika, a im jaśniejsze słońce, tym wyraźniej widać cień. Rozumiesz?

Patrycja skinęła głową.

Dziękuję.

Nie do końca rozumiesz, więc wstawiaj piłeczkę tenisową między ścianą a kręgosłup, tocz ją, robiąc przysiady. Wszystko się ułoży.

Dziękuję.

Patrycja uśmiechnęła się do siebie. Piłeczka tenisowa Co za pomysł! Terapeuta nie pomógł za taką sumę, a piłeczka ma działać? Z drugiej strony, co innego mogła zrobić, niż żyć własnym życiem?

Czas płynął zima, wiosna, lato, znów złota jesień. Od początku roku szkolnego Patrycja zapisała syna na szkołę plastyczną. Michał zaczął rysować. Patrycja czuła wielki wstyd, że nie dostrzegała talentu swojego chłopca. Jego prace trafiały na wystawy miejskie i wojewódzkie. Syn odłożył tablet i telefon, poświęcając wolny czas pędzli i farbom.

W swoim biurze kupiła tablicę i markery. Z rana zapisywała zadania i terminy, które nie wymagały dyskusji. Stopniowo przestały wymagać negocjacji. Owszem, za jej plecami słychać było niezadowolenie i krytykę, ale praca szła naprzód i to było najważniejsze.

Patrycja zaczęła prowadzić szkolenia dla pracowników. Najpierw jako hobby, potem jako ekspert i wykładowca. Szkolenia przynosiły dochód na poziomie jej pensji.

W pewnym tygodniu otrzymała bukiet czerwonych róż bez listu. Pewnie niespodzianka od męża.

Jak ci się podoba? zapytała, czekając na odpowiedź.

Po godzinie ciszy nie uzyskała odpowiedzi, więc pomyślała, że Krzysztof nie odgadł, kto wysłał kwiaty.

Dziękuję napisała w odpowiedzi.

Uwielbiała chryzantemy, ich gorzki zapach. To był właśnie ich sezon. Krzysztof nigdy nie zapamiętał tego jej gustu; w jego świecie wszystkie kobiety kochają róże.

Za oknem świeciło jasno, ostre, jesienne słońce. Czerwonopomarańczowe liście klonów wirowały przy alejce obok biura. Chciała zakręcić się w ichśród.

Patrycja wzięła pełną piersią świeże powietrze przez otwarte okno. Odrzuciła myśl, że nie jest w stanie zrobić nic samodzielnie. W końcu odnalazła swoją wolność. I tak, piłeczka tenisowa naprawdę pomogła.