Do Czarownicy po Szczęście

Patrzyłem, jak Jadwiga trzymała w dłoniach płonące zapałki. Zapalała je, gasła, powtarzając wszystko, co znała i sama czuła. Z męki, której nie dało się przebić, z beznadziejności, z ciągłego jęczenia jak wilczyca, w końcu zdecydowała się iść do czarownicy.

Jadwiga przeżyła tragedię, którą wydawało się wtedy najmroczniejszą w jej życiu. Mąż odszedł, zostawiając ją z dwójką dzieci. Po czterech miesiącach powrócił, a wszystko zdawało się wrócić na swoje miejsce. To jednak była tylko iluzja. Ich związek pękł, a oni od siebie coraz bardziej się oddalali. Najpierw Jadwiga płakała, pragnąc przywrócić dawną troskę, wiadomości Co u Ciebie? i Dobranoc. Potem serce jej domagało się zemsty chciała, by druga cierpiała tak, jak ona, by mąż odczuł prawdziwy ból, dosłownie, by został potrącony przez autobus. W końcu nie obchodziło jej już nic ani siebie, ani męża, ani gdzie jest i z kim. Zauważyła, że przestała nawet interesować się dziećmi.

Następnie przytłoczyła ją długotrwała szara mgła bezdechu i rozpaczy. Gdy była najgorsza, Jadwiga próbowała się wyrwać, ale mgła wracała z większą siłą. Kolejno nadeszły choroby: torbiel pod zębem, którą musiała usunąć i wstawić implant to kosztowało sporo pieniędzy. Została nagle ślepsza, po upadku w parku na równym asfalcie złamała rękę w trzech miejscach. Wtedy uznała, że musi coś zmienić, zanim sama pośpieszy się w nieznane.

Nikt nie rzucał na ciebie czarów. Nie myśl o tym. To nie ona, to twój mąż taki jest. Widzi tylko siebie. Wszystko, co się dzieje, jest twoją własną winą. On żyje tylko w swojej głowie, ale nie odejdzie nigdzie bo to tchórz. Nie wróci już do ciebie, a miejsce już zajęte.

A co mam zrobić? zapytała.

Musisz żyć. Żyć po swojemu, dla siebie.

Jadwiga wstała, a głowa była jak żelazo. Żyć łatwo powiedzieć. Czarownica podała jej pudełko z zapałkami i małą buteleczkę wody.

Dziękuję odpowiedziała.

Wyszła na ulicę, w gardle miałą się zbijają klatki. W głowie krążyło jedno zdanie: to nie ona, to twój mąż taki. Po dwunastu latach małżeństwa i wszystkich wspólnych przejściach to brzmiało prawie jak wyrok.

Wieczorem usiadła przy notesie. Żyć po swojemu. Czego chcę? Czego chcę? Czego ja chcę? pisała, a długopis przestał wypełniać kolejne pytajniki. Zawsze chciała tego, co chcą dzieci: wyjazd nad Bałtyk, park rozrywki, pokój zabaw albo chociaż plac zabaw przy domu. Albo to, czego pragnął jej mąż kupno mieszkania, samochodu, wizyta u mamy w województwie podkarpackim, remont balkonu, nocne seanse filmowe albo wyjazd z namiotem na wieś.

A co ona naprawdę chciała? Co ją napędzało poza potrzebami rodziny? Okazało się, że w ciągu ostatnich lat całkowicie zniknęła w roli żony i matki, a własne cele gdzieś się rozmyły. Po pół godziny spisu Jadwiga wyodrębniła kilka priorytetów:

Chcę biegać rano, znajdować czas i siłę na bieganie.
Chcę zmienić pracę, zostać kierownikiem i dostawać godziwe wynagrodzenie, rozwijać się zawodowo.
Chcę schudnąć 7kg.
Chcę kupić sobie ciepłą kurtkę.
Chcę własny dom.
Chcę spokojne, dobre relacje z dziećmi.
Chcę odkryć hobby, które będzie sprawiało mi radość.

Westchnęła i zamknęła notes. Nie było to łatwe, ale trzeba było gdzieś zacząć. Spojrzała na leżącego na kanapie Grzegorza, który bezmyślnie wpatrywał się w ekran laptopa.

Twój mąż taki rozbrzmiało w jej głowie, jak echo dawnego głosu.

Dzisiaj znów wyruszyła samochodem do czarownicy. Musiała przedyskutować wiele spraw: jak ustawić się w nowej pracy, by dział funkcjonował sprawnie; jak wreszcie wyleczyć uporczywą szyję, której manualna terapia nie przyniosła efektu; co zrobić ze starszym synem, czy pozwolić mu walczyć o swoje marzenia, czy odsunąć się i dać mu wolność; i oczywiście, co zrobić z mężem, który zdaje się być jednocześnie obecny i nieobecny.

Nie rozpoznaję cię powiedział Grzegorz, nie podnosząc wzroku.

Dlaczego? spytała, choć nie zaobserwowała większych zmian. Zmieniła pracę, ale nie czuła, by to miało sens w jej życiu.

Więc z jakimi pytaniami przyszłaś? zapytała czarownica, uśmiechając się.

Boli mnie plecy, szyja, sprawy w pracy, syn i mąż odpowiedziała.

Czarownica skinęła głową.

Przyszłaś ze swoim życiem. Twoja choroba zacznie się powoli ustępować, kiedy przestaniesz ją przypisywać mężowi. Niedługo nie będzie już ważne, gdzie jest, z kim rozmawia, czy ma jakąś byłą kochankę. Zapomnisz o pytaniach, czy jesteś mu potrzebna i jak utrzymać rodzinę. Pojawi się nowe ja, które nie potrzebuje już tych wątpliwości. To nie nastąpi od razu, ale z czasem.

Zapałki znów płonęły.

Niech rysuje. dodała.

A w pracy? zapytała.

Ustal konkretne zadania, wtedy pojawią się konkretne rozwiązania i będziesz mogła pytać o to, co nie zostało zrobione. Ludzie nie czytają w myślach.

Twój mąż będzie się coraz bardziej przyczepiał. Im ciekawsze będzie twoje życie, tym większy będzie jego cień. Jest tylko cieniem, który istnieje, gdy świeci słońce. Gdy słońca brak, cień znika. Im jaśniej, tym wyraźniej widać cień. Rozumiesz?

Jadwiga skinęła.

Dziękuję.

Nie skończyło się jeszcze. Weź piłeczkę tenisową, przyciśnij ją między ścianę a kręgosłup, przysiadaj i masuj kręgi. Wszystko wróci na swoje miejsce.

Dziękuję mrugnęła do siebie, myśląc o piłeczce i o tym, dlaczego właśnie ona została jej lekarstwem. Manualista nie pomógł, a prosta piłka ma działać. Co innego, niż żyć własnym życiem?

Czas mijał zima, wiosna, lato i znów złota jesień. Na początku roku szkolnego Jadwiga zapisała syna na szkołę artystyczną. Kacper zaczął malować. Czuła ogromny wstyd, że nie dostrzegała jego talentu. Jego prace trafiały na miejskie i wojewódzkie wystawy. Syn porzucił telefon i tablet, poświęcając wolny czas pędzlowi i farbom.

W biurze Jadwiga zamontowała tablicę i markery. Rano wpisywała cele i terminy, które nie wymagały już dyskusji. Z czasem przestały się one pojawiać mimo, że przy niej pojawiały się niezadowolenia, praca szła do przodu, a to było najważniejsze.

Zaczęła prowadzić szkolenia dla pracowników. Najpierw jako hobby, potem jako ekspert i trener. Szkolenia dawały jej zarobki porównywalne do pensji kierownika.

W pewnym tygodniu otrzymała bukiet czerwonych róż bez listu. Zaskoczenie, ale wiedziała, że to od męża.

Co myślisz? zapytała, czekając na odpowiedź, której nie dostała. Po godzinie uznała, że mąż nie odgadnie, kto wysłał kwiaty.

Dziękuję napisała w odpowiedzi.

Uwielbiała chryzantemy, ich gorzki i ostry zapach właśnie wtedy był ich sezon. Grzegorz nigdy nie zapamiętał tego jej upodobania; w jego świecie wszystkie kobiety kochają róże.

Za oknem lśniło ostre, jesienne słońce, a czerwone i złote liście klonu wirowały po alei przy biurze. Chciała poczuć się tak, jakby kręciła się razem z nimi.

Jadwiga wciągnęła pełną piersią świeże powietrze przez otwarte okno, wyrzucając z myśli wątpliwość, że nie jest w stanie niczego zrobić sama. W końcu odnalazła swoją wolność. I tak, piłeczka tenisowa rzeczywiście pomogła.