– Dlaczego przyszłeś tak wcześnie? – zaskoczony zapytał mąż.

Dlaczego tak wcześnie? zapytał zdezorientowany mój mąż.

Wróciłam do mieszkania z kluczem w ręku, włączając światło w przedpokoju. Oczy od razu przykuły czerwone damskie szpilki stojące przy drzwiach. Natychmiast je rozpoznałam to były buty mojej przyjaciółki Aliny.

Rankiem w biurze poczułam nagłą mdłości i zawroty głowy. Przez ostatnie kilka dni lekko kręciło mnie w brzuchu, ale lekceważyłam to. Teraz było naprawdę źle.

Co się stało? odezwała się zaniepokojona sąsiadka z mojego wydziału, Ania.

Nagle zaczęło mi się wymiotować i kręcić w głowie odsunęłam kołnierzyk bluzki i przetarłam spoczoną czoło. Może jestem chora?

A może jesteś w ciąży? uśmiechnęła się Ania, podnosząc brew.

Nie, nie mów tak! odrzekłam, machając ręką. Pewnie coś nieświeżego zjadłam.

Co mogłabyś zjeść nieświeżego, kiedy jesteś zwolenniczką zdrowego odżywiania? zaśmiała się Ania.

Zastanowiłam się. A może naprawdę jestem w ciąży? Nie, to niemożliwe A może jednak?

Aniu, muszę się zbadać. Zaraz pójdę do apteki powiedziałam.

Wstałam, wyszłam z biura i szybko ruszyłam w stronę wyjścia. Po dziesięciu minutach stałam w toalecie, patrząc na dwie kreski na teście ciążowym.

Jestem w ciąży!

Nie wiedziałam, czy mam się cieszyć, czy smucić. Ja i mój mąż Andrzej nie byliśmy jeszcze gotowi na dziecko. Czy to przypadek, a może los?

Myśli się mieszały. Wiedziałam, że nie dam rady normalnie pracować, więc podeszłam do przełożonej, Ireny Kowalskiej, by poprosić o zwolnienie.

Oczywiście, Zosiu, idź do domu, odpocznij i wróć jutro do pracy powiedziała łagodnie.

Nie poszłam do domu, tylko pobiegłam. Nie mogłam się doczekać, by opowiedzieć Andrzejowi. Miał dziś wolne. Co go czeka, gdy nagle pojawię się w drzwiach z taką nowiną?

Znowu otworzyłam drzwi mieszkania, włączyłam światło i zobaczyłam te czerwone szpilki. To były buty mojej przyjaciółki Aliny.

Co Alina robi u nas, i to o takiej porze? pomyślałam, wchodząc do salonu.

W salonie nikogo nie było, ale z sypialni dochodziły głosy. Zaczęłam podchodzić bliżej, otworzyłam drzwi i stanęłam w progu.

Andrzej i Alina rozmawiali z pasją.

Zosiu? zapytał Andrzej, zdziwiony. Dlaczego jesteś tak wcześnie?

Alina nie odezwała się, tylko przytuliła się kocem i patrzyła na mnie przerażona.

Co stało się potem, ledwo pamiętam. Krzyczałam, rzucałam rzeczy, wypędzałam męża i przyjaciółkę z mieszkania, po czym upadłam na łóżko i długo płakałam. Potem siedziałam na podłodze, patrząc w próżnię.

Gdy w końcu się otrząsnęłam, na zewnątrz zapadł zmrok, a w mieszkaniu panowała cisza.

Pięć dni później szłam do prywatnej przychodni, by umówić się na aborcję. W tym czasie podjęłam twardą decyzję

Andrzej wrócił do domu tylko raz od razu po wyprowadzce, by zabrać swoje rzeczy i poinformować mnie o rozwodzie.

Okazało się, że ja i Alina spotykaliśmy się od pół roku i to była miłość. Nie chciałam mówić Andrzejowi o ciąży. Wiedziałam, że naprawdę chce rozwodu i nie chciałam trzymać dziecka z człowiekiem, który mnie już nie kocha.

Długo rozważałam, czy zachować ciążę, czy nie, i doszłam do wniosku, że nie chcę, by cokolwiek łączyło mnie z zdrajcą, nawet dziecko. Poza tym nie miałabym siły wychować malucha sama rodzice mieszkają w innym mieście, a pensja nie starczy na nianiekę.

Wspominając cały tydzień, dotarłam do przychodni. Usiadłam w poczekalni i czekałam na swoją kolej.

Po kilku minutach wyszła pacjentka, a z za drzwi usłyszałam głos lekarza:

Proszę wejść!

Weszłam. Lekarz odłożył papiery i spojrzał na mnie.

Antoni?! wykrzyknęłam zdziwiona. To ty?

Antoni był moim kolegą ze szkoły i pierwszą miłością. W klasie 11 szczerze się w nim podkochiwałam, ale nigdy nie miałam odwagi wyznać mu uczuć. Na studniówce zaprosił mnie do tańca i na koniec pocałował w policzek. Serce mi zabiło z radości, lecz tak się zawstydziłam, że nie pozwoliłam mu odprowadzić mnie do domu później tego żałowałam.

Po maturze Antoni wyjechał do innego miasta na studia medyczne i nie widzieliśmy się od tamtej pory, choć często o nim myślałam. A teraz stał przede mną dorosły, dojrzały i wciąż przystojny.

Zosiu! Co za zbieg okoliczności! zawołał, uśmiechając się.

Przywitał mnie serdecznym uściskiem. Nie mogłam uwierzyć, że przyjacielska rozmowa zamieniła się w taką niespodziankę, że zapomniałam na chwilę o kłopotach.

Po kilku minutach Antoni przerwał naszą pogawędkę:

O, zapomniałem, że jesteś na wizycie! Powiedz, z czym przysłałaś się?

Jego słowa przywróciły mnie do rzeczywistości i znów przybrała mnie smutna mina. Westchnęłam ciężko i opowiedziałam mu wszystko: zdradę męża, zdradę przyjaciółki, nieoczekiwaną ciążę.

I chcesz się pozbyć dziecka? zapytał uważnie Antoni.

Tak! odparłam stanowczo.

Po badaniu zaproponował:

Zosiu, chodźmy dziś wieczorem do knajpki, pogadajmy. Decyzja o aborcji to poważna sprawa, nie powinnaś jej podejmować w pośpiechu. Co ty na to?

Dobrze. zgodziłam się, chcąc spędzić trochę czasu z Antoniem i dowiedzieć się, co u niego słychać.

Wieczorem siedzieliśmy w małej kawiarni, wspominając szkolne lata, żartując i śmiejąc się. Po raz pierwszy od tygodnia poczułam się dobrze. Lubiłam rozmowy z Antonim i nie chciałam iść już do domu.

Nagle Antoni poruszył temat mojej ciąży. Namawiał mnie, bym zostawiła dziecko, twierdził, że będę żałować, bo maluch nie ma winy w zdradzie męża.

A ty sam masz dzieci? przerwała mnie Zosia. Czy jesteś żonaty?

Miałem ale nie mogę mieć dzieci. Żona odeszła, kiedy dowiedziała się o tym powiedział cicho, spuszczając wzrok.

Zapanowała cisza. Kiedy znów spojrzał na mnie, po policzkach popłynęły łzy.

Wiesz, wyszeptałam, w głębi duszy chcę tego dziecka, ale boję się, że nie podołam.

Nie martw się! Poradzisz sobie! A jeśli będzie ciężko, zawsze będę przy tobie zapewnił mnie przyjaciel, przyciskając rękę.

Rozmowa zakończyła się, gdy Antoni zaproponował, że zostanie moim lekarzem prowadzącym ciążę

Po raz pierwszy od kilku dni spałam spokojnie. Z duszy spadł ciężki kamień.

Gdybym była odważniejsza, może na studniówce nie uciekłabym od Ciebie mruknęłam przed snem.

Następnego wieczoru w drzwiach mojego mieszkania rozległ się dzwonek. Otworzyłam i zaskoczyła mnie twarz Antoniego z koszem pełnym świeżych owoców.

Przyszedłem odwiedzić pacjentkę! zaśmiał się nieco niepewnie. Mogę wejść?

Skąd znasz mój adres? zapytałam, zaskoczona.

Jest w twojej kartotece medycznej! rozbawił się.

W takim razie wchodź! uśmiechnęłam się.

Usiedliśmy przy kuchennym stole, piliśmy herbatę i rozmawialiśmy.

Zosiu, nagle powiedział Antoni, w szkole byłem w Tobie zakochany, ale bałem się wyznać. Na studniówce, kiedy tańczyliśmy, myślałem, że mam szansę, a Ty uciekłaś.

Gdybyś wiedział, jak później się karałam! odparłam z pasją. Ja też była w Tobie zakochana, ale wstydziłam się. Często o Tobie myślałam i żałowałam, że wyjechałeś.

Po kilku minutach Antoni milczał, rozmyślając, po czym spojrzał mi w oczy i powiedział poważnie:

Może nie wszystko jest stracone? Może los daje nam drugą szansę?

Ale ja jestem w ciąży z innym mężczyzną westchnęłam. Po co ci moje dziecko?

Co z tego? Nie będę miał własnych dzieci, a chciałbym być ojcem uśmiechnął się ciepło.

Zgadzam się przyznałam nieśmiało, czując, że znów jestem jak nastolatka zakochana po raz pierwszy.

Antoni podszedł bliżej, objął mnie i pocałował. Przytuliłam się mocno, a po moich policzkach spłynęły łzy tym razem łzy szczęścia.