Dlaczego Pani bez kolejki? Wszyscy tu są chorzy!

— Kobieto, dlaczego bez kolejki? Wszyscy tu chorzy!
— Jeszcze mnie babcią nazwij! Muszę wejść, to wejdę!

Mężczyzna z zabandażowaną głową machnął ręką:
— Niech pani nie zaczyna z nią! Niech idzie. My i tak się nie spieszymy.
— Jak to nie spieszymy? Każdy ma swoje sprawy! — kolejka burzyła się, ile sił.

Siwy staruszek uderzył natrętną kobietę laską w ramię. Nie wiadomo, jak skończyłaby się awantura, gdyby nie otworzyły się drzwi, a piegowata pielęgniarka zawołała słodkim głosem: „Tamara Nowak, proszę wejść!” Natrętna kobieta pomachała kolejce wypielęgnowaną dłonią i zniknęła za drzwiami.

— Dzień dobry, doktorze! No i co mi pan powie? Mam nadzieję, że zdjęcie przekonało pana, że jestem zdrowa?
Lekarz długo układał dokumenty w teczkach, wyraźnie niepewny, jak zacząć. W końcu wskazał krzesło:

— Proszę usiąść. Uwierzy pani, jak ciężko mi przekazywać takie wieści. Ale zaniedbała pani chorobę. Gdyby wcześniej… Irenko, podaj pani wody… — znów zaczął przestawiać teczki. — Tak to już bywa. Sam się nie spodziewałem — guz jest nieoperacyjny, czwarte stadium.

Z kobiety, która jeszcze niedawno tryskała energią, jakby zdjęto skórę i włożono nową.
— Doktorze, jak to możliwe? Tak od razu?! Mam dopiero 39 lat! Nawet nie byłam zamężna. Ciągle się uczyłam, robiłam karierę. Może operacja? Zastrzyki? Wiem, że teraz raka się leczy! Doktorze? Operacja? Innych pan leczy! Zapłacę, ile trzeba. Albo pojadę do Niemiec! Dlaczego pan milczy?!

— Kochanie, chciałbym panią pocieszyć. Ale w tym stanie… Nie opieram się tylko na zdjęciach. MRI, USG, wyniki badań — wszystko razem. Jestem doktorem nauk medycznych, 30 lat praktyki. To bez szans. Jeśli chce, wystawię skierowanie do hospicjum. To pani potrzebne. Nie ma pani rodziny, a choroba tak szybko postępuje… Proszę! Gdzie pani idzie? Wypiszę skierowanie!

Tamara, sztywna jak kukła, wyszła na korytarz. Agresywna przed chwilą kolejka rzuciła się na pomoc.
— Co? Tak źle? Twarz pani blada! Proszę, weźmie pani validol! Zróbcie miejsce! — Staruszka pogładziła jej dłoń: „Córeczko, idź do kościoła, opowiedz księdzu. Zobaczysz”.

Tamara podziękowała, zostawiła swoją Skodę na parkingu onkologii i pojechała autobusem. W domu nastawiła czajnik, zrobiła kawę i włączyła telewizor. Na ekranie chłopiec z białaczką, fundacja zbierała na operację w Austrii. Matka przyciskała ręce do piersi: „To moje jedyne dziecko, proszę ludzi dobrej woli! Zebraliśmy dwie trzecie, brakuje jeszcze dużo”. Tamara spojrzała w ogromne oczy chłopca, jakby błagające: „Ciociu, liczę na panią!”, wyjęła iPhone’a i przelała brakującą sumę. Dopiero potem zwinięta w kłębek na kanapie płakała jak nigdy.

— Boże, Boże, pomóż! — Teraz zrozumiała, że nie zna ani jednej modlitwy.

* * *
Tamara jeszcze nie wyszła z windy, gdy w biurze zawrzało: „Żmija idzie!” — rozbiegli się po gabinetach. Sekretarka, obejrzawszy szefową, nie powstrzymała sarkazmu:
— Nowy dress code, Tamaro?
— Och, ten twój języczek, Ingo! Czemu cię jeszcze nie wyrzuciłam?
— A kto wytrzyma pani charakter poza mną? Tylko ja mam nerwy z betonu. Serio, co to za styl? Spódnica do ziemi, chusta — nie poznałabym!

— Inga, mniej gadania. Wydrukuj zarządzenie. Biorę dwa miesiące urlopu. Tak się ubrałam, bo byłam w kościele.
— Pani? W kościele?! Ktoś umarł?
Tamara zbladła:
— Nie, żyją. Drukuj: urlop dla dyrektor. I wezwij Marka, niech zastępuje. „Pełniącym obowiązki…”. Ufam mu jak sobie.

Gdy szła na parking, biuro brzęczało jak ul:
— Słyszeliście? Żmija na urlop! Wcześniej harowała non stop! — Uciszył ich Marek: „Szybko do roboty! Myślicie, że jak szefowej nie ma, to wakacje?”.

* * *
Gdy autokar pielgrzymów zbliżał się do Jasnej Góry, serce Tamary zabiło jak ptak w sidłach! Nie mogła oderwać wzroku od lśniących kopuł. „Boże, jaki cud! Na co ja traciłam czas?”.

— Trzeba przyłożyć się do Cudownego Obrazu!
— Nie, z przewodnikiem, bo się rozproszycie!
— A ja do starszego zakrzyknęła Tamara. — Nie wiem nawet, kim jest starzec…
Pielgrzym wyjaśnił: „To mnich, który przez czystość serca poznaje wolę Bożą”.

— Córeczko, żeby go spotkać, stań w kolejce na trzy dni — wtrąciła kobieta. — Gdzie spać będziesz?
Przewodnik wskazał kaplicę:
— Tam kolejka do spowiedzi. A tu po wodę świętą.

Okazało się, że czekanie potrwa dni. Tamarę ulokowano w pokoju u gospodyni.

* * *
Srebrny księżyc chylił się ku horyzontowi, gdy Tamara z nową znajomą, Ewą, wciąż gadały.
— Myślę: skoro nie masz rodziny, załóż własną! — Ewa nie ustawała. — Jak mówi ksiądz: „Zielnik samotności”. Nikogo na horyzoncie?

— Jest ktoś… Mój zastępca. Ale boi się wyznać.
— To ty pierwsza!
— Ewo, rodzina to nie moja historia. Za późno…
— Czemu?
— Rak. Lekarz dał pół roku. Minęły dwa.

— Jezu, taką kobietę! — Ewa przeżegnała się. — Pomódlmy się!
Tamara płakała. Odkąd odwiedzała święte miejsca, czuła, jak dobre jest życie. „Boże, wybacz! Cały czas kariera, a teraz? Strach przede mną, przydomek Żmija…”.

* * *
Niespodziewanie w kolejce do onkologa nikogo nie było. Tamarze serce waliło, jakby chciało wyskoczyć.

Siwy lekarz podszedł:
— Dlaczego pani zniknęła? Szukaliśmy przez cały Kraków!
— Mój adres to nie ulica…

— Żarty? Policja, szpitale! — doktor westchnął. — Pomyliłem teczki. Tamara Nowak i Tamara Kowalska. Nie ma pani raka! Jest zdrowa! Może pani mnie pozwać…

— Doktorze, a Tamara Kowalska?
— Umarła dwa tygodnie temu. Spokojnie, we śnie. A pani… — wzruszył się — zupełnie nowy człowiek. Można rzec: uleczona!