Dlaczego nie chcę zostawiać moich córek pod opieką babć – opowieść 31-letniej mamy dwóch dziewczynek…

Mam 31 lat i wychowuję dwie córki Zosię, która ma 3 lata, i Marysię, która właśnie skończyła roczek. Nie pracuję zawodowo, jestem mamą na pełen etat i była to moja w pełni świadoma decyzja.

Gdy urodziła się moja pierwsza córka, naiwnie zakładałam, że babcie na pewno pomogą na początku. Okazało się jednak, że były raczej przeszkodą niż wsparciem i praktycznie ze wszystkim musiałam poradzić sobie sama.

Pozwólcie, że opowiem więcej.

Po narodzinach starszej córki, a tym bardziej po naszym powrocie do domu ze szpitala, czułam się całkowicie nieporadna nie miałam pojęcia, od czego zacząć przy opiece nad dzieckiem. To, co dziś po dwójce dzieci wydaje mi się czymś zupełnie oczywistym, trzy lata temu powodowało chaos i dezorientację w naszym domu. Oczywiście instrukcja obsługi dziecka nie leży w głowie gotowa do użycia

Nie wiem dlaczego, ale oczekiwałam, że starsze pokolenie, mając już doświadczenie, będzie wiedziało jak zmienić pieluszkę, wykąpać noworodka, nakarmić, obciąć paznokcie i jak sobie radzić z dolegliwościami. Rzeczywistość szybko zweryfikowała moje wyobrażenia one nawet nie potrafiły uzgodnić, jak właściwie wykąpać dziecko.

W końcu nauczyłam się sprawnie przewijać, kąpać i ogarniać codzienność dzieci. Mam wielki szacunek i wdzięczność wobec mojej mamy i teściowej, ale to, co mnie teraz bawi, wspominam z dystansem:

Babcia 1 (teściowa):

– Trzeba nad każdą wodą odmówić modlitwę i tylko taką wodę dawać dziecku do picia.
– Po pół roku po prostu kupiłam dobry filtr do wody.
– Kupuję szare mydło, bo tylko nim można myć dziecko. Zresztą na odparzenia też się nada.
– Dzieci są źle wychowywane, dlatego chorują. (Chociaż nie wiem, o co dokładnie chodzi).
– Jak dziecko za głośno płacze, to trzeba iść do znachora, on pomoże!

Babcia 2 (moja mama):

– Płacz? Nic się nie dzieje, samo przejdzie. Gorączka? Daj tabletkę i po problemie.
– Kupujesz dzieciom stanowczo za dużo zabawek, trzeba oszczędniej!
– Przyjdę do wnuczek w sobotę o 13:00, ale już na 16:00 muszę iść do kina i tak jest co tydzień.
– Słodycze i słone przekąski można dać niemowlakowi już od 6. miesiąca. Jak prosi, niech próbuje wszystkiego.

Kocham swoją mamę, ale dziś mam wiele pytań dotyczących tego, jak mnie wychowywała.

Sposób, w jaki byłam karmiona i leczona a raczej nieleczona budzi dziś we mnie zdziwienie. Często zostawiano mnie i rodzeństwo u mojej babci, gdzie przez cały dzień jedliśmy tylko kluski, w domu natomiast królowały tłuste potrawy. Moja dziecięca przewlekła chrypka była ignorowana i skończyło się na krztuścach. Teraz zaczynam rozumieć, skąd moje problemy z trzustką i przeciążona wątroba.

Podsumowując bardzo cenię nasze babcie, ale nie wyobrażam sobie powierzenia im dzieci na kilka dni. Pod moim czujnym okiem tak. Nie jestem paranoiczką, ale naprawdę mam obawyZ czasem przestałam oczekiwać, że ktoś mnie wyręczy lub zrozumie moje obawy lepiej ode mnie samej. Przestałam też przejmować się niespełnionymi oczekiwaniami doceniłam własne siły, intuicję i zdrowy rozsądek. Każda nieporadność, każda nieprzespana noc i każda łza były moimi krokami w dorosłość, nie ich.

Dziś patrzę na moje córki i widzę w nich uśmiech, ciekawość świata i poczucie bezpieczeństwa, które sama im dałam. To moje największe zwycięstwo przekonanie się, że nawet jeśli babcie znają inne sposoby, to ja potrafię zaufać sobie i wybrać najlepszą drogę dla naszej rodziny. Zamiast ich żalów, wybrałam wdzięczność za to, że mam siłę być tu i teraz, najlepszą wersją siebie dla moich dzieci.

Bo najważniejsze, czego się nauczyłam, to że nie potrzeba idealnych wzorów ani gotowych instrukcji. Wystarczy miłość, odrobina cierpliwości i własny instynkt a reszta poukłada się sama, często w sposób najpiękniejszy właśnie wtedy, gdy przestajemy się obawiać i po prostu przytulamy nasze dzieci mocno, tak jak umiemy najlepiej.