Dlaczego mama z tatą się rozstali, Wiera nigdy tego nie poznała.

Dlaczego mama z tatą nie zostali razem, Weronika nigdy się nie dowiedziała.

Miała trzy lata, kiedy rodzice się rozstali. Mama wraz z małą Weroniką wróciła z miasta do rodzinnej wsi.

— Wszystko zdążyłaś — nie wytrzymała babcia Zosia, witając córkę z wnuczką przy furtce. — Nauczyłaś się, wyszłaś za mąż, urodziłaś, rozwiodłaś. U was, młodych, wszystko tak szybko…

Mówią, że człowieka nie należy oceniać po słowach, lecz po czynach.

Babcia Zosia była dobrą babcią. I choć gderze i zrzędzi, bliscy dawno się do tego przyzwyczaili.

Ale jakie placki smaży! Ile bajek zna…

Weronika uwielbiała, gdy babcia ją usypiała. Siadała na brzegu łóżka, poprawiała wnuczce kołdrę i zaczynała opowiadać kolejną bajkową historię.

Oczywiście każde dziecko, oprócz bajek, pragnie uwagi i czułości. Ale babcia Zosia „słodkości” nie znosiła. Pocałować na dobranoc, przytulić, powiedzieć, że kocha — to nie o niej.

Mama Weroniki całkowicie przejęła od babci sposób komunikowania się z bliskimi.

Czasem Weronika myślała: może nie kochają, skoro nie przytulają?

Ale pewnego razu Weronika przeziębiła się i przez trzy dni nie mogła dojść do siebie, a karetka wciąż nie przyjeżdżała. Babcia Zosia dzień i noc nie odstępowała wnuczki. Mamy wtedy nie było, wyjechała gdzieś.

Gdyby się zastanowić, Weronika częściej była z babcią niż z mamą.

— Kiedy mama wróci? — pytała wciąż babcię Zosię.

— Jak ułoży sobie życie osobiste, to wróci — odpowiadała babcia.

Co to znaczy „ułożyć sobie życie osobiste”, mała Weronika do końca nie rozumiała.

Ale nie odważała się dopytywać.

Jednak gdy wyjazdy mamy stawały się coraz rzadsze, aż w końcu całkiem ustały, Weronika pomyślała: w końcu „ułożyła”, teraz zostanie z nimi na zawsze.

Tylko że chodziła smutna. I jakby nie zauważała Weroniki, ciągle myśląc o czymś swoim.

A potem mama zachorowała. Na początku myśleli, że to nic poważnego, minie.

Przestała jeść, przy każdej okazji kładła się. Ale nie spała, leżała cicho z zamkniętymi oczami.

— Trzeba jechać do miasta, pokazać się dobremu lekarzowi, zrobić badania — powiedziała sąsiadka, którą babcia Zosia poprosiła o radę.

— Nigdzie nie pojadę — odpowiedziała mama, która do tej pory milczała.

Weronika widziała, jak ciężko przyszło jej wypowiedzieć te słowa.

Po tygodniu mamie zupełnie się pogorszyło. Do szpitala jednak trzeba było jechać. Ale już karetką.

Weronika nie wiedziała wtedy, że widzi mamę po raz ostatni…

I zostały z babcią Zosią we dwie.

Weronika prawie nie pamięta tych dni. Wszystko, co się działo, przypominało zły sen. Babcia, która płakała i jakby nagle postarzała… Rzeczy mamy, które córka zabierała ze sobą do łóżka. Nakrywała się jej ciepłym szlafrokiem, przyciskała do piersi rękawiczki pachnące jej perfumami.

— Żebym już nie żyła — wzdychała babcia Zosia. — Co za nieszczęście… A na kogo ty zostaniesz…

Po raz pierwszy pogładziła Weronikę po głowie zgrubiałą, zmęczoną dłonią. Dziewczynka bała się poruszyć, nagle babcia odejmie rękę?

Powoli odchodziły od tego wszystkiego…

Weronika chodziła do szkoły, potem pomagała w gospodarstwie, odrabiała lekcje. Dnie ciągnęły się, jeden podobny do drugiego.

Dopiero później zrozumiała, jak wtedy była szczęśliwa. Babcia Zosia się nią opiekowała, próbowała zastąpić matkę i ojca.

…Piętnaście lat — nie najlepszy wiek, by zostać samemu na tym świecie. Ale los zadecydował po swojemu.

Pewnego dnia babcia Zosia zasnęła i nie obudziła się. Odeszła cicho we śnie.

Weronika nawet nie mogła płakać na pogrzebie babci. W środku czuła tylko pustkę i beznadzieję.

Dziewczynkę zabrano do domu dziecka.

Po kilku dniach wezwano ją do dyrektora.

— Weroniko, znaleźliśmy twojego ojca. Dzisiaj po ciebie przyjedzie. Zbieraj rzeczy.

— Ale ja go nie znam…

Pojechać gdzieś z obcym mężczyzną? Nazywać go „tatusiem”? Na to nie była gotowa.

— To się poznacie. Powinnaś się cieszyć, że pojawił się rodzony ojciec. I że się ciebie nie wyrzekł. Mogło być różnie.

…— No, cześć — nieznany wysoki mężczyzna sam czuł się niezręcznie, widząc córkę, którą pamiętał jako malutką dziewczynkę.

Jeśli w ogóle pamiętał…

— Chodźmy — wziął z rąk Weroniki torbę z rzeczami i pierwszy ruszył do wyjścia.

Dziewczynka stała jak wryta, nie mogąc się ruszyć.

— Nie bój się, ja też się stresuję — mężczyzna wykrzywił się w nieśmiałym uśmiechu i mrugnął.

— No, cham — pomyślała Weronika, idąc za ojcem, którego nie znała.

W drodze do domu milczeli. Nie wiedzieli, o czym rozmawiać.

Na progu mieszkania przywitała ich urodziwa kobieta, starannie i z gracją umalowana. Ubrana była zupełnie nie po domowemu. Elegancka sukienka, mnóstwo biżuterii na szyi i nadgarstkach.

— Poznaj, to Ola, moja żona — powiedział ojciec. — A to moja córka, Weronika — skinął w stronę dziewczynki.

— Bardzo mi przyjemnie — powiedziała Ola i obrzuciła gościa surowym spojrzeniem.

— Kłamie — pomyślała Weronika.

Weszła do pokoju, rozejrzała się i aż jęknęła!

W pokoju czekał na nich pięknie nakryty stół! A całe mieszkanie było wspaniałe, jak muzeum.

Obrazy na ścianach, biały puszysty dywan na podłodze, telewizor na całą ścianę, ciężkie zasłony w oknach!

…Weronika mieszkała u ojca tydzień, ale ani razu nie nazwała go „tatusiem”. W ogóle nie wiedziała, jak się do niego zwracać…

OI wtedy Weronika zrozumiała, że czasem rodzina to nie ci, których dostaliśmy w spadku, ale ci, którzy zostają, gdy wszyscy inni odchodzą.