– Dlaczego mam się nad Wami litować? Przecież Wy się nade mną nie litowaliście – odparła Taśka.

30 listopada 2023
Kochany Dzienniku,

Dlaczego mam się nad Wami lituje? Przecież sami mnie nie zlitowaliście odpowiedziała Klara, kiedy usłyszałam słowa mojego wujka Wiktora w tym zimnym mieszkaniu.

W ostatnim roku mama Helena bardzo często chorowała. Gdy leżała w szpitalu, pozostawałam w domu z ojczymem wujkiem Wiktorem, który jak zwykle pracował od świtu do zmierzchu, wychodząc z domu o siódmej rano i wracając dopiero o dwudzieste ósme. Czułam się więc, jakby żyła sama.

Michał, mój ojczym, dawował mi niewielkie kieszonkowe, żeby mogłam codziennie kupić obiad w szkole. Resztę pieniędzy przeznaczałam na makaron, kaszę gryczaną, ziemniaki, od czasu do czasu tanie parówki i z tych składników przygotowywałam kolację.

Pewnego dnia pod koniec listopada wróciłam ze szkoły i zastałam Wiktora w kuchni, opierającego łokcie o kolana i patrzącego w podłogę. Gdy weszłam, podniósł głowę i powiedział:

Wszystko, Klara, nasza mama już nie żyje.

Milczałam i poszłam do swojego pokoju. Miałam trzynaście lat; wiedziałam, że przy takiej chorobie rzadko ktoś długo przeżywa, ale mimo wszystko trzymałam w sercu nadzieję, że mama jeszcze wróci.

Wspólnie z mamą snuliśmy plany, że skończę klasę dziewiątą i wstąpię do szkoły medycznej. Mama twierdziła, że zostanę wspaniałą pielęgniarką.

Będziesz lepsza, gdy będziesz pracować z dziećmi mówiła. Jesteś dobra, a do chorych dzieci trzeba podchodzić z sercem.

Nie płakałam. Stałam przy oknie i patrzyłam na nagie gałęzie brzozy. Nagle ogarnęło mnie przytłaczające uczucie samotności, jakby nie było już nikogo ani wujka, ani krewnych, ani koleżanek ze szkoły. Została tylko pustka, wypełniająca wszystko wokół.

Następnego dnia przyjechały siostry mojej matki: ciotka Zofia, ciotka Wioletta i ciotka Jadwiga, które mieszkały na Mazowszu. Przeszły po mieszkaniu, rozmawiały, przeglądały rzeczy mamy w szafie i cały wieczór gotowały w kuchni.

Ja siedziałam w moim pokoju. Ciotka Zofia przyniosła mi talerz z ziemniakami i kotletem, ale nie dotknęłam niczego.

Na pogrzeb przybyło jeszcze trzy kobiety i dwaj mężczyźni, których nigdy wcześniej nie widziałam. Przy stole natychmiast zaczęto dyskutować, co zrobić z moją przyszłością.

Michał otworzył temat:

Z Kasią nie byliśmy formalnie małżeństwem, po prostu mieszkaliśmy razem. Dlatego nie mam obowiązku. Musimy opróżnić mieszkanie za dwa tygodnie nie stać mnie na dwupokojowe, muszę wynająć coś mniejszego. Kto weźmie Klarę pod opiekę?

W pokoju zapadła cisza. Ciotki zmrużyły oczy, patrzywały na siebie, nie mówiąc nic. W końcu ciotka Wioletta odezwała się:

Co myślisz? Katarzyna była twoją siostrą, więc twoją córkę powinnaś wychować.

A co z tym, że nie byłaśmy blisko? Rozmawialiśmy tylko dwa razy w roku na urodziny i przy Nowym Roku. Nie wiem nawet, skąd ma córka. Poza tym mam trzech chłopaków, nie mam gdzie jej zabrać.

Może ty, Jadugo, ją przyjmiesz? zapytała ciotka Wioletta. Ty ciągle się martwisz, że brak Ci pieniędzy, ale opieka przyniesie zasiłek i pensję, a twojej Hani będzie dwunastu lat razem będą Wam łatwiej.

Nie! Właśnie wprowadziliśmy się z Pawłem. Hani kazałam nie hałasować, a wy chcecie mi wmieszać nieznajomą?

Nie potrzebuję żadnych pieniędzy odparła Jaduga. Dlaczego ty, Wioletta, nie chcesz wziąć Klarę?

Jestem niepełnosprawna, nie pozwolą mi odpowiedziała Wioletta. Poza tym jestem najstarsza, ciężko mi będzie o dziecko dbać.

Rozmowa nie doprowadziła do żadnego porozumienia. Siedziałam w sąsiednim pokoju i słyszałam, jak rodzina się spiera. Zrozumiałam wtedy, że żadna z sióstr mojej matki nie wykazuje wobec mnie zainteresowania. Kiedy w końcu zaczęły się ubierać przy wejściu, ciotka Jaduga rzeczona:

Gdyby to mieszkanie nie było wynajęte, a własne, moglibyśmy coś zrobić, ale tak tracisz więcej niż zyskasz, a potem tylko kontrole.

W końcu, gdy nadszedł termin opuszczenia lokum, podjęto decyzję: przydzielono mnie do miejscowego domu dziecka.

Przekazując mnie pracownikom opieki, Michał pożegnał się:

Nie gniewaj się na mnie, nasze drogi się rozeszły.

Pierwszego dnia do mnie podeszła wysoka dziewczyna o gęstych lokach:

Jesteś nowa? zapytała. Jak masz na imię?

Klara.

Nie bój się. Nie jest tak źle. Są tu dobrzy opiekunowie, i tacy, którym po nas jest obojętne, ale złych nie ma.

To smutne, że jest się samemu. Ja tu jestem od miesiąca, trzymajmy się razem będzie łatwiej. Nazywam się Łucja.

Czy i twoi rodzice nie żyją? zapytała Łucja.

Nie, moi żyją, ale wkrótce chyba odejdą, bo zostali pozbawieni praw rodzicielskich i przywieziono nas czworo mnie i trzech braci.

To szczęście! odpowiedziałam Masz braci.

Gdyby ich nie było, byłoby lepiej. Najmłodszy, Wiktor, nic nie robi, a starsi mnie biją, zmuszają do gotowania i prania, gdy mama nie radzi sobie.

Ile masz lat? spytałam.

Trzynaście i trzy miesiące.

Myślałam, że jesteś starsza.

Nie, po prostu w naszej rodzinie wszyscy są wysocy: dziadek, ojciec, bracia.

Łucja i ja trzymałyśmy się razem aż do zakończenia klasy dziewiątej.

W ostatnim roku rozmawiałyśmy o przyszłości.

Chciałabym pójść do szkoły medycznej powiedziałam kiedyś. Marzyliśmy o tym z mamą. Nie wiem, czy się uda.

Dlaczego nie uda się? Masz piątki z chemii i biologii, w świadectwie pewnie dwie czwórki. Poza tym mamy zniżki, a i tak dostaniesz się.

A ty naprawdę chcesz zostać kucharką? zapytałam.

Kucharką-piekarką. Chcę piec torty i ciasta odpowiedziała Łucja. Aby były lekkie, jak chmury.

Pamiętasz, jak opowiadałam ci o tym, że nasza czterojacowa nauczycielka Natalia Iwanowa jeździła nas na konkursy wokalne? Zostaliśmy laureatami i pojawiliśmy się w telewizji.

Potem poszliśmy do kawiarni, a Natalia kupiła nam kawę z ciastkami. Miałą one taki lekki krem.

Udało mi się dostać do szkoły medycznej i zostałam jedną z najlepszych w grupie. Na ostatnim roku studiów przydzielono mi małe mieszkanie z najprostszym wykończeniem. Byłam szczęśliwa po latach w domu dziecka i w akademiku miałam własny pokój, kuchnię i łazienkę.

Starałam się je przytulić: zawiesiłam jasne zasłony, postawiłam na parapecie geranium, położyłam na stole kolorową obrus, kupiłam dwie czerwone garnki w białe kropki i trochę innego naczyń. Mieszkanie nie było bogate, ale dało mi poczucie domu.

Pewnego popołudnia, po zajęciach, szłam do szatni, by pojechać do szpitala, gdzie pracowałam jako sanitariuszka. Nagle usłyszałam głos. To była ciotka Jaduga, kuzynka mojej mamy, która kiedyś odmówiła przyjęcia mnie pod swój dach.

Klara, cześć! Pamiętasz mnie?

Pamiętam. Jesteś kuzynką mojej matki.

Nie wiedziałam, że studiujesz. Wyobraź sobie, moja siostrzenica Hania przypadkowo powiedziała, że na konkursie w naszej szkole medycznej wygrała nasza koleżanka Klara Pomianek!

Pomianek to częste nazwisko, ale imię Klara rzadko powiedziałam. Przyjechałam, by się upewnić, że jesteśmy spokrewnieni.

Przepraszam, spóźniam się do pracy rzuciłam i ruszyłam w stronę wyjścia.

Idąc ze mną, Jaduga kontynuowała:

Słyszałam, że dostałaś mieszkanie. Mam małą prośbę: Hania jest dopiero na drugim roku, potrzebuje dwóch lat nauki, a w akademiku są nieudane współlokatorzy.

Czy może zamieszkać u ciebie do końca studiów? Płacilibyśmy połowę czynszu i przynosili jedzenie. Zgadzasz się?

Nie, nie zgadzam się odparłam.

Przecież zawsze byłaś dobrą dziewczyną! Czy nie żal ci własnej siostry?

Już nie jestem tak dobrą, jak kiedyś. I nie żałuję Hani! Czy nie było wam przykro, że wysłali mnie do domu dziecka?

Dlaczego mam współczuć wam teraz? Ja sama przetrwałam dom dziecka, akademik i wciąż żyję. Hania przeżyje.

W momencie tym dotarliśmy do przystanku. Wsiadłam do autobusu i drzwi zamknęły się. Jaduga stała chwilę, patrząc za odjeżdżającym pojazdem, po czym odwróciła się i odszła.

Czas pokaże, co z tego wszystkiego wyniknie, ale wiem jedno: nawet w najciemniejsze dni udało mi się odnaleźć światło.

Do jutra, mój dzienniku.