Dla mojej mamy opieka nad wnuczką to coś „niemożliwego”.

Moja mama uważa opiekę nad wnuczką za coś niemożliwego.

Wszyscy moi koledzy mają matki, które bez problemu zajmują się ich dziećmi. Moja mama ciągle powtarza to samo: To twoje dziecko, ja wychowałam swoje. Moja córka ma pięć lat, chodzi do przedszkola w Warszawie. Dwa lata temu po urlopie macierzyńskim wróciłam do pracy jestem nauczycielką w klasach pierwszych i drugich i nie mogę często brać wolnego. W takich sytuacjach przydałaby się pomoc mamy.

Mam sporo wolnego czasu, zwłaszcza zimą, bo nie mam domku letniskowego w Mazurach. Mama siedzi w domu przez cały dzień, oprócz telewizji i rozmów telefonicznych z przyjaciółkami. Nie ma innych zajęć, które mogłaby podjąć. W zeszłym tygodniu byliśmy u okulisty i dowiedzieliśmy się, że Zuzanna ma problemy ze wzrokiem. Zadzwoniłam do mamy i powiedziałam, że musimy zabrać Zuzannę do kliniki na dziesięć dni. Odbieramy ją z przedszkola o 13:00 i rano odwozimy do szpitala. Wszystko jest blisko przedszkole, klinika i dom mamy.

Moje dziecko jest dobrze wychowane, a mama o tym wie. Nie jest zrzędliwa, nie hałasuje, nie robi zamieszania, je to, co jej podaję. Mimo to ma silną niechęć do opieki nad nią. Pewnego dnia potrzebowałam pomocy mamy, bo ja i mój mąż musieliśmy iść do pracy.

Byłoby wspaniale, gdyby mogła przyjechać i pomóc nam kilka dni, ale nie jest w stanie. Mamy szczęście, że w pobliżu mieszka rodzina, która może nas wesprzeć. Babcia Jadwiga mieszka pod naszą okolicą i ostatnio nie ma nic do roboty, więc sensowne byłoby, gdyby ona zajęła się wnuczką, gdy my pracujemy. Nie kosztowałoby to nas nic dodatkowego, bo mieszka blisko, a uwolniłoby mnie i mojego męża od sporego stresu.

Od kiedy moja mama przeszła na emeryturę, pomagam jej finansowo. Przekazuję jej pieniądze regularnie i płacę czynsz za mieszkanie dwa razy w miesiącu. Kiedy idziemy na zakupy, zabieram mamę ze sobą i sama płaci za wszystko. Na wszystkie święta kupuję jej piękne i drogie prezenty. Mama przyjmuje tę pomoc jako rzecz oczywistą. Zakłada, że to mój obowiązek przynosić jej jedzenie i płacić czynsz, bo jestem jej córką. Nie rozumiem tego! Moje dziecko to mój problem, a nie coś, za co muszę się wyrzec.

Wydaje się, że babcie nie są zobowiązane do pomocy swoim dzieciom, a jednak tak robią. Czy to jest słuszne? Bardzo mnie to rani staram się tak bardzo o mamę, a ona tego nie docenia.