Dla mnie rodzina. Wiesz przecież, że nie mogę mieć dzieci…

„Urodź dla mnie. Wiesz, że ja nie mogę mieć dzieci…”

Pierwszy dzień na uczelni zaczął się od wykładu. Lena długo błąkała się po korytarzach, zanim znalazła odpowiednią salę. Ledwo zdążyła usiąść w ostatnim rzędzie, gdy wszedł wykładowca. Przedstawił się i zaczął opowiadać, czym będą się zajmować w tym roku. Mówił, że pytania na egzaminach będą pochodzić z wykładów, a nie z podręczników. Radził, by już teraz uczęszczać na zajęcia, zamiast później przed sesją szukać odpowiedzi w internecie.

Wtedy otworzyły się drzwi, i do sali weszła olśniewająco urodziwa dziewczyna. W auli rozległy się chichoty. Wykładowca natychmiast odwrócił się w jej stronę.

— Na wykład? Jak się nazywasz? — zapytał surowo.

— Halina Nowak — odpowiedziała dziewczyna bez cienia zażenowania.

— No dobrze, tym razem wybaczam, Halino. Następnym razem postaraj się nie spóźniać. Spóźnialskich nie wpuszczam na swoje wykłady. — Obrócił się do zamilkłej sali. — Dotyczy to wszystkich! Nie będę powtarzał, o czym mówiliśmy, dowiedzcie się od kogoś później. Siadaj. I tak…

Dziewczyna przebiegła w stronę pierwszego rzędu, starając się nie stukać obcasami. Lena przesunęła się, robiąc jej miejsce.

— Cześć. Co on tu mówił? Straszył? — szepnęła żywiołowa studentka, przypominająca barwnego ptaka.

— Cicho, wyrzuci cię — syknęła Lena.

W przerwie się poznały. Halka okazała się być z podwarszawskiego Legionowa, dojeżdżała do stolicy pociągiem. Nie przewidziała, że pierwszy dzień zajęć wymaga więcej czasu, i się spóźniła. Lena przyjechała z Lublina, mieszkała w akademiku.

Halka była rada życia, do nauki podchodziła lekko, nie przejmowała się ocenami. Dziwiła się, jak Lena potrafi całe dni spędzać nad książkami.

— Jaka różnica, czy dyplom będzie czerwony, czy niebieski. Ważne, żeby dobrze wyjść za mąż i ułożyć sobie życie — mawiała.

— Obiecałam mamie, że będę się dobrze uczyć. Wychowała mnie sama. Też poszła na studia, zakochała się, zaszła w ciążę. A ten chłopak, mój ojciec, obiecał się z nią ożenić, ale tego nie zrobił. Kiedy się urodziłam, mama rzuciła studia. Boi się, że powtórzę jej los. Chcę, żeby była ze mnie dumna, a nie płakała.

— No, no. Wysuszysz się nad tymi książkami. A kiedy będziesz żyć? — nie ustępowała Halka.

— Jak zdobędę dyplom, wtedy zacznę żyć — roześmiała się Lena.

Mimo różnego podejścia do nauki i życia, zaprzyjaźniły się. Lena chodziła na wszystkie wykłady, pożyczała notatki koleżance. Pomagała Hali w nauce, zasłaniała ją, gdy ta opuszczała zajęcia. A Halka biegała na tańce, spotykała się z chłopakami, nie odmawiała sobie niczego. Wielu próbowało otworzyć Lenie oczy na „przyjaciółkę”, tłumacząc, że ta tylko ją wykorzystuje.

— No i co? Przyjaźń rzadko bywa bezinteresowna. Zawsze ktoś kogoś wykorzystuje — odpowiadała Lena.

Na czwartym roku Halka się zakochała i kompletnie zaniedbała naukę. Gdyby nie Lena, pewnie zostałaby wydalona z uczelni. Na początku ostatniego roku zaszła w ciążę.

— Chciałam zrobić aborcję po cichu, ale Staś się dowiedział i tak krzyczał… W każdym razie wychodzę za mąż. Będziesz świadkiem na moim ślubie. I nie próbuj się wykłócać — oznajmiła przyjaciółce.

Przed Nowym Rokiem odbyło się huczne wesele, a Halka urodziła chłopca tuż przed egzaminami państwowymi. Przychodziła na zaliczenia z głową pełną niewyspania, ale wykładowcy z litości dawali jej tróję.

Lena dostała czerwony dyplom i szykowała się do powrotu do Lublina.

— Co ty? Z takim dyplomem w Warszawie wszystkie drzwi stoją przed tobą otworem. Co ty tam w tym Lublinie będziesz robić? A ja jak bez ciebie? Pogadam ze Staśkiem. Jego ojciec ma własną firmę, weźmie cię do pracy.

— Mama czeka… — próbowała się wymigać Lena.

— Nic się twojej mamie nie stanie. Będzie z ciebie dumna. Zarobisz pieniądze, nabierzesz doświadczenia. Po Warszawie wszędzie będą cię brać z otwartymi rękami. Staś ma przyjaciela, nawiasem mówiąc, niezamężnego. Pamiętasz, jak obiecywałaś, że po studiach zaczniesz żyć? Więc nie puszczę cię. Ech, gdyby nie dziecko, mogłybyśmy razem szaleć…

— Nie mów tak. Dzieci rosną szybko, jeszcze się zabawimy. Przecież marzyłaś o dobrym życiu, prawda? Masz rodzinę, mieszkanie, dobrego męża. Dziecko to szczęście — pocieszała Lena.

Została w Warszawie. Staś, mąż Halki, rzeczywiście wstawił się za nią u ojca, i ten przyjął Lenę do pracy. Tam też pokazała, na co ją stać. Tylko z życiem osobistym nie szło.

Przyjaciółki często dzwoniły, ale rzadko widywały. Halka zajmowała się dzieckiem, Lena pracowała. Pewnego dnia Halka zadzwoniła przygnębionym głosem i poprosiła, by przyjechała. Lena natychmiast do niej pognała.

— Co się stało? — zapytała od progu, widząc jej zaczerwienione oczy.

— Jestem w ciąży — oznajmiła z rezygnacją przyjaciółka.

— Uff. A ja się już bałam, że coś strasznego. Przybiegłam jak szalona, a to tylko ciąża. Gratulacje — odetchnęła z ulgą Lena.

— Z czego gratulujesz? Ledwo wyszłam z pieluch, chciałam wrócić do pracy, a tu znowu… Z jednego urlopu macierzyńskiego w drugi — narzekała Halka.

— Dlaczego się nie zabezpieczałyście? — spytała Lena, nie rozumiejąc tragedii koleżanki.

— Jak? Zaczęłam brać tabletki, Staś się dowiedział, awantura jakiej świat nie widział. Jest jedynakiem, marzy o dużej rodzinie. Chce kupić dom. A mnie się niby nie pyta, czy chcę rodzić? Gdyby faceci choć raz musieli urodzić i potem siedzieć z dzieckiem, wtedy bym ich zobaczyła. Mówi, że praca ciężka, że zmęczony, a sam pędzi tam jak na święta, byle uciec z domu. Słuchaj, Len, a może on ma kogoś? W pracy? Zauważyłaś coś? Mów prawdę — zażądała Halka.

— Daj spokój. Twój Staś napA gdy mała Agata pewnego dnia zapytała, dlaczego ma trzy babcie, wszystkie trzy spojrzały na siebie w milczeniu, wiedząc, że prawda w końcu musi wyjść na jaw.