Dla mnie…

Dla mnie…

Monotonnie przesuwała żelazkiem po desce do prasowania. Pot spływał jej po skroniach, szyi i wzdłuż kręgosłupa. Choć upał nieco zelżał wieczorem, gorąco bijące od żelazka dawało się we znaki. Zostało już niewiele prania do wyprasowania, gdy zadzwonił telefon. Na chwilę ucichł, by zaraz znów się odezwać, drażniąc nerwy.

Irena odstawiła żelazko, podeszła do stołu i sięgnęła po telefon. Rozpoznała na ekranie imię przyjaciółki i zdziwiła się.

— Tola, to ty? Co się stało? — zaniepokoiła się.

— No ja, a kto inny? Stało się. Przyjeżdżam, dlatego dzwonię. Mam służbowy wyjazd, zrezygnowałam z hotelu. Zatrzymam się u ciebie na dwa dni. Przyjmiesz?

— A jakże. Kiedy przyjeżdżasz? — spytała Irena, przypominając sobie, że w lodówce ma tylko najpotrzebniejsze rzeczy. Dla siebie gotowała niewiele, obywała się małym.

— Już jutro. Wiem, że to nagłe, ale wszystko załatwiło się w ostatniej chwili. Napiszę SMS-em numer pociągu, wagon i godzinę. Spotkasz mnie?

— Oczywiście — obiecała Irena, ale pomyślała, że i tak często bierze zwolnienia, nie wypada teraz prosić o wolne.

Przyjaciółka jednak ją uspokoiła, zapewniając, że przyjedzie wieczorem i zostanie dwa dni. Irenie ulżyło.

— Nie przygotowuj się specjalnie, znam cię. Poczekaj, wkrótce nagadamy się do woli — powiedziała Tola i rozłączyła się.

Irena dokończyła prasowanie, schowała wyprasowane rzeczy do szafy równą stertą. Cieszyła się, że usłyszała przyjaciółkę. „Tola będzie wypytywać, wchodzić w duszę, a ja ledwie się uspokoiłam, pogodziłam ze wszystkim, nawet z samotnością. Teraz muszę pomyśleć, czym ją nakarmić.” Spojrzała na zegar ścienny. „Zdążę do sklepu przed zamknięciem, jutro nie będzie czasu. No proszę, przyjeżdża…”

Zerknęła do lodówki. Dla siebie gotowała skromnie, a i tak nie miała apetytu. Chemia zabrała wszystko. Przebrała się i poszła do sklepu, myśląc o przyjaciółce.

Zaprzyjaźniły się od razu, pierwszego dnia, gdy w szóstej klasie w połowie roku szkolnego do klasy przyszła nowa uczennica — z romantycznym i tajemniczym imieniem Tola. Potem razem dostały się na ten sam uniwersytet. Na trzecim roku Tola zakochała się w absolwencie szkoły oficerskiej, szybko wyszła za mąż i wyjechała z nim do odległej jednostki wojskowej, przenosząc się na zaoczne studia w pobliskiej uczelni.

Najpierw pisały do siebie, potem, gdy telefony komórkowe stały się powszechne, dzwoniły, lecz z czasem kontakt ograniczył się do życzeń na Nowy Rok i urodziny. Każda miała swoje życie, troski, dzieci. Tola miała dwóch synów — oko trzeba mieć dookoła głowy.

Irena wyszła za mąż rok po studiach i od razu zaszła w ciążę. Poród był ciężki, więcej dzieci mieć nie mogła. Córka dorosła. Na sam koniec studiów medycznych wyszła za mąż i wyjechała z mężem do jego rodzinnej miejscowości.

Wybierając produkty w sklepie, Irena pomyślała, że nie zdąży posprzątać. „A co, kto u mnie śmieci? Przyjaciółka przyjeżdża, nie prezydent…” Zastanawiała się, czy powiedzieć Toli o służbowej podróży męża albo jego wyjeździe do córki? Potem uznała, że Tola zna ją zbyt dobrze, w mig pozna kłamstwo. „Od razu zobaczy, że w domu nie ma śladu po mężu. No i czemu kryć? Nie pierwsza i nie ostatnia, której mąż odszedł do młodszej…”

Irena jeszcze długo przed odejściem męża zrozumiała, że ma inną. Nagle zaczął ubierać się bardziej swobodnie — w dżinsy i swetry, garnitury zakładał tylko na oficjalne spotkania. Kupił buty sportowe, zaczął biegać rano. Ale szybko mu przeszło.

Dopóki mieszkała z nimi córka, oboje udawali, że nic się nie zmieniło. Mąż robił wrażenie, że zostaje po godzinach, przychodził tylko spać. Irenie też było ciężko z jego powrotami. Wracał najedzony, od razu kładł się spać. Więc gdzieś jadł i miał rozrywki.

A gdy córka wyszła za mąż i wyjechała, pozory stały się niepotrzebne — sama zaproponowała mu odejście. Spakowała jego wyprasowane ubrania do walizki. Postanowiła, że rywalka nie będzie się cieszyć, że żona była zła, jak pewnie opowiadał mąż. Niech zobaczy, że była troskliwa. I on sam niech wie, co traci. Czy druga będzie taka sama? Z wiekiem mężczyźni cenią spokój i wygodę. Namiętność, jak wiadomo, szybko mija. Irena miała nadzieję, że wkrótce opamięta się i wróci. Ale czas mijał, a mąż nie wracał.

A potem… Potem podczas rutynowych badań wykryto u niej raka. To oderwało ją od żalu i bólu. Nie było czasu na urazy. Operacja, cykle chemii. Na każdą kontrolę szła jak na ścięcie, bojąc się usłyszeć wyrok. Ale na razie stan był stabilny, bez pogorszenia.

Były chwile, gdy szalenie pragnęła zobaczyć męża, powiedzieć mu. I co? Zlitowałby się, został. Widziałaby go codziennie, wiedząc, że wraca od innej. Nie, dziękuję. Litość to nie miłość.

Tak żyła sama. Nie szukała przyjaciół. Czasem spacerowała po parku, gdzie spotykała tych samych starszych ludzi lub mamy z wózkami. Wymieniały kilka słów:

— Ładna dziś pogoda. Też na spacer?
— A gdzie starszy syn? U babci?
— Dawno pani nie widziałam…

I tyle.

Następnego dnia Irena wróciła z pracy i od razu zabrała się do gotowania. Zdążyła nawet przetrzeć podłogę przed wyjściem na dworzec. Była zmęczona, ale nie było czasu na odpoczynek — czas spotkać przyjaciółkę.

Odpowiedni pociąg długo zwalniał, zatrzymując się przy peronie. Irena wpatrywała się w okna, próbując dojrzeć Tolę. W końcu pasażerowie wysypali się z wagonów. Irena postanowiła nie biec na przód składu. W tłumie mogłaby jej nie zauważyć. „A jeśli jej nie rozpoznam? Tyle lat minęło!” — zakradł się niepokój.

Zatrzymała się przy zejściu do przejścia podziemnego. Przed schodami ludzie zwalniali, można było ich dokładnie obejrzeć.

I wtedy zobaczyła Tolę — zaokrągloną, z niespokIrena westchnęła głęboko, patrząc na wschodzące słońce odbijające się w tafli wody, i zrozumiała, że czas odpuścić dawne urazy – bo choć życie nie zawsze układa się tak, jak się tego pragnie, drugiej szansy nie warto marnować.