Dla miłości

Przez miłość

– Dziewczyno, możesz mi powiedzieć, gdzie jest ulica Sobieskiego? Krążę w kółko, nikt nie wie.

Przed Kasią stał przystojny chłopak z dużą czarną torbą przewieszoną przez ramię.

– To taki twój sposób na poznanie dziewczyny? – zapytała, unosząc brwi.

– Mam na imię Miłosz. A ty?

– Barbara – zaśmiała się Kasia i ruszyła dalej, ale chłopak ją dogonił.

– Naprawdę szukam tej ulicy. Kumpel zaprosił mnie na wesele, a ja zupełnie nie znam miasta.

Dopiero teraz Kasia zauważyła, że ma na sobie koszulę w kratkę i luźne spodnie, a nie wąskie dżinsy, jak teraz modnie. I tą podróżną torbę. Widać, że przyjezdny.

– Idź prosto tą ulicą, na światłach skręć w prawo w alejkę. To będzie ulica Sobieskiego – powiedziała już łagodniejszym tonem.

– Dziękuję. – Miłosz szeroko się uśmiechnął i jego twarz nagle ożyła. – Więc jednak, jak masz na imię?

– A ty?

– Mama kocha Mickiewicza, więc nazwała mnie Miłoszem. I dobrze, że nie Alfonsem, co? – Roześmiał się własnemu żartowi.
Kasia nigdy nie słyszała, żeby chłopcy potrafili tak pięknie się śmiać – szczerze, od serca.

– Nie wiem, czy moja mama lubi Mickiewicza, ale na imię mam Katarzyna. – Kasia też się zaśmiała.

– Pójdziesz ze mną jutro na to wesele? Kumpel się żeni. A ja tu nikogo nie znam. – Patrzył na nią z nadzieją.
Zawahała się. Wydawał się szczery, miły.

– Przepraszam, jutro mam kolokwium, muszę się uczyć. – Znów próbowała odejść.

– Powiedz mi swój numer telefonu, a odejdę. Jak inaczej mam ci przekazać, o której godzinie wesele?

– Czy ja powiedziałam, że pójdę z tobą? – zdziwiła się Kasia.

– Nie, ale… Studujesz? Niech zgadnę… – Miłosz udawał, że się zastanawia. – Będziesz lekarzem.

– Tak. Skąd wiedziałeś? – zdumiała się Katarzyna.

– Moja mama mówi, że najbardziej pomocni ludzie to nauczyciele i lekarze. Nie odejdę, dopóki nie powiesz mi numeru. Pójdę za tobą, żeby się dowiedzieć, gdzie mieszkasz. Jutro przyjdę, stanę na środku podwórka i będę wykrzykiwał twoje imię.

Kasia niechętnie podyktowała numer.

– Zadzwonię! – krzyknął za nią.

Mama bardzo chciała, żeby Miłosz kontynuował naukę po szkole. Ale na studia dzienne zabrakło mu punktów, a na płatne nie było pieniędzy. Miłosz, jak wszystkie chłopaki, wolał grać w piłkę niż siedzieć nad książkami.

Mieszkali z mamą w małej miejscowości, gdzie była jedna szkoła, w której mama uczyła polskiego. Nawet szpital był, ale z poważnymi problemami jechało się do wojewódzkiego.

Miłosz zatrudnił się w warsztacie samochodowym u znajomego taty. Na studia miał iść po wojsku. Dziewczyny go lubiły, ale żadna nie poruszyła jego serca. Ojciec zginął w pożarze. Był budowlańcem i postawił piękny, duży dom dla rodziny.

Pewnego wieczoru szedł do domu i zobaczył dym wydobywający się z okien drewnianego domu. Tamtego lata panował upał, pożary nie były rzadkością. Kobieta wybiegła do niego, błagając o pomoc. Wyszła do sąsiadki, a w domu został syn…

W oknach już szalał ogień, ludzie zbiegali się na miejsce. Drzwi były zamknięte od środka. Ojciec Miłosza wybił okno i zniknął w płomieniach. Chłopca znalazł szybko. Trafił do jego pokoju. Ale ten już był nieprzytomny od dymu. Ojciec podał go przez okno, ale sam nie zdążył uciec.

Okazało się, że mąż kobiety wrócił pijany. Nie znalazłszy żony, zamknął drzwi, położył się z papierosem…

Następnego dnia Miłosz zadzwonił do Kasi. Zapytał, czy zdała kolokwium, przypomniał o weselu.

Była sobota, nie trzeba było się uczyć, więc Kasia się zgodziła. Stał ciepły maj. Bez już przekwitł, zasypując chodniki białymi płatkami niby śniegiem. Gdy Miłosz zobaczył wychodzącą do niego Kasię, zaniemówił z zachwytu.

Po weselu odprowadził ją do domu, rozmawiali, całowali się pod blokiem.

– Jutro wyjeżdżam. Przyjedź do mnie. U nas jest pięknie. Z wieży kościelnej roztacza się widok, że aż dech zapiera. Mamy swój dom, tata go budował. Rzeka dzieli miejscowość na dwie części.

Gdy tata żył, często chodziliśmy na ryby. Nad ranem nad rzeką unosi się mgła, rosa na trawie, i taka cisza, że słychać, jak ryba pluska się w wodzie. Przynosiliśmy do domu okonie, płotki, raz nawet szczupaka. O takiego. – Miłosz rozłożył szeroko ręce. – No dobra, trochę mniejszego. Gdy byłem w wojsku, śniła mi się nasza miejscowość. Tak chciałem wrócić…

– A czemu nie poszedłeś od razu na zaoczne? – spytała Kasia.

– Mama mówiła, że wykształcenie powinno być pełne. Ale myślę, że po prostu chciała, żebym wyjechał ze wsi, mieszkał w mieście. U nas z pracą kiepsko. Przyjedź po sesji. Zobaczysz, jakie u nas piękne miejsca.

Nie chciało im się rozstawać. Gadali by do rana, ale Miłosz zauważył, że dziewczyna zaczyna drżeć.

Rano, już w autobusie, wysłał jej SMS-a, że tęskni i czeka. Kasia właśnie jadła śniadanie, przeczytała wiadomość i uśmiechnęła się.

– Ten wczorajszy chłopak napisał? – spytała mama.

– Widziałaś nas?

– Oczywiście. Kim jest? Też studiuje?

– Tak, na politechnice – skłamała Kasia.
Wiedziała, że mama dla jedynaczki chciała najlepszego. Nie spodobałoby się jej, że Miłosz pracuje w warsztacie w małej miejscowości.

Od tego dnia godzinami rozmawiali przez telefon, pisali do późna. W jeden z weekendów Miłosz wyrwał się do Kasi. Do miejscowości zjechali letnicy, w warsztacie była robota, więc wieczorem wrócił ostatnim autobusem.

– Obiecałaś przyjechać, pamiętasz? Czekam – powiedział na pożegnanie.

Kasia zdała sesję i oznajmiła rodzicom, że jedzie do koleżanki na kilka dni.

– Chyba nie miałaś koleżanek z innych miast? – spytała mama.

– Nie miałam,Po latach wspominali tamten czas z uśmiechem, bo choć droga była trudna, to dzięki miłości i wytrwałości odnaleźli prawdziwe szczęście.