Déjà vu — Przeznaczenie losów: opowieść o dziewczynie, która od zawsze czekała na listy i mężczyźnie, który ufał tylko psu; ich drogi krzyżują się wśród warszawskich śnieżyc, rodzinnych tajemnic, noworocznych podróży z pierogami, sportowych marzeń schowanych na strychu i ciepła serdecznej rodziny, ukrytego nawet pod futrem bezdomnej czarnej suczki z białym sercem

Deja vu

Ona całe życie czekała na listy. Od zawsze. Od maleńkości. Przez całe życie.

Adresy się zmieniały. Drzewa malały, ludzie oddalali się, oczekiwania szeptały ciszej.

On nikomu nie wierzył i na nic nie czekał. Zupełnie zwyczajny, przynajmniej z wyglądu solidny facet. Praca, a w domu pies. Podróże samotnie lub z czworonogiem.

Ona czarująca dziewczyna z wielkimi, melancholijnymi oczami. Kiedyś ktoś ją zapytał:
Bez czego nie wyjdziesz z mieszkania?
Bez uśmiechu! rzuciła, a sympatyczne dołeczki w policzkach tylko to potwierdzały.

Od zawsze bardziej kumała się z chłopakami. Na podwórku wołali na nią: Piracka Basia. Ale miała swoją grę, kiedy zostawała sama. Bawiła się w mamę, która miała gromadkę dzieci, dobrego męża, a mieszkali w dużym, przytulnym domu z ogrodem wokół pełnym kwiatów.

On nie wyobrażał sobie życia bez sportu. W garażu w kartonie spały spokojnie puchary, medale, dyplomy. Sam nie wiedział po co je trzymał. Chyba z szacunku do rodziców, którzy tak bardzo byli z niego dumni!… Obiecywał sobie, że w końcu im przywiezie. Miejsca na podium zdarzały się bardziej z przypadku niż dla wyników. Sam proces trenowania go kręcił. Do wyczerpania, ostatniej kropli potu, żeby po zmęczeniu przyszło znów uniesienie, nowa fala energii, inne spojrzenie na oddech.

Jej rodzice zginęli. Miała jakieś siedem lat. A młodszego brata i ją rozdzielono po różnych domach dziecka. Tak już wyrosła z własnymi bitwami, smutkami, radościami. O tej życiu z państwowego przydziału już nie myślała. Teraz oboje z bratem mieszkali naprzeciwko siebie dzielnica małych bloków, ciepłe uliczki, kolorowe podwórka, stragany, warzywniaki. Najlepszą, a właściwie jedyną rodziną był brat z rodziną.

Nastał taki niespokojny dzień Jej zmiana dobiegła końca. Przechodziła przez podwórko bazy samochodowej. Dogonił ją pan Wiesiek, objął po ojcowsku, podziękował za drożdżówki.
Prześpij się w domu, dobrze?!
Dam radę machnęła, całując go w policzek, po czym pognała do swojego auta.
Ech westchnął za nią kierowca karetki.

W święta często dawali ich razem na dyżur niewielu miało chęć pracować w taki czas, nawet lekarze.

W zespole jeszcze dwóch facetów. Pani doktor nie bardzo się podobała kolegom z pracy. Lubiła być zadbana, ładnie wyglądać dużo się zmieniało, gdy lekarz był w dobrym humorze i dobrze wyglądał.

On jechał ile fabryka dała. Sportowe puchary podskakiwały w pudle w bagażniku, na tylnym siedzeniu pies skomlał nerwowo. Ojciec zaproponował, żeby na Sylwestra przyjechać razem, całą rodziną. Przełożył więc w ten sam dzień pudło do samochodu. Ucieszył się, że wyjątkowo nie musi pracować w święto choć trenerka bardzo mu pasowała, a za dzieciakami zawsze trochę tęsknił. Ale rzadkie wizyty u rodziców zawsze zostawiały gorzką nutkę na sercu Kilka dni przed Sylwestrem zadzwonił wcześnie rano telefon.
Mama źle się czuje Głos ojca, starego pułkownika, drżał. Rodzice byli od szkolnych czasów razem. Nawet po latach patrzyli na siebie jak zakochana para. Ten błysk w oczach jakby znali jakiś sekret!…

Ona zmęczonym uśmiechem częstowała każdego. Co roku przed Nowym Rokiem piekła setkę różnych ciast, a po dyżurze objeżdżała pół miasta, by je rozdać. Dziś wyjątkowo udało się jej przysnąć parę godzin w dyżurce. Inaczej Wiesiek nie puściłby jej za kółko, sam by ją odwiózł, z kawą w termosie i swoim dziecinnym uśmieszkiem wywołanym jej zakłopotaniem.

Dziesięć kilometrów do rodziców. A tu jak nie zacznie sypać śniegiem. Przypomniał sobie, jak jeszcze przed wyjazdem pies się wcale nie palił do wskoczenia do auta. Ten zgrzyt z bagażnika, ciągle w drodze, ciągle gdzieś Matko, tato wytrzymajcie Nie mam nikogo, tylko was
Pies wylizał mu tył głowy, jakby czytał w myślach.
Wiem, przyjacielu, ciebie też mam!…

Ona zgasiła silnik. Zamieć nie w porę! Została jej ostatnia drożdżówka dwa, trzy kilometry i jeszcze kawałek drogi za miasto, a tam wieś pod Warszawą, gdzie mieszkała jej ulubiona pacjentka, taka bystra babcia chociaż babcia to nie słowo na tę kobietę z iskrami w oczach. I jej mąż taki sam parka wspaniałych staruszków. Kochali podróże, nie narzekali. Pewnie takimi byliby jej rodzice, gdyby mieli szansę dożyć spokojnej starości

Nagle ciemna plama. Pod koła. Na śnieżnym tle.
Skąd się wzięłaś, psiaku, z lasu? Uciekłaś komuś? Ale masz ładne oczy!… Czemu ta szyja taka mokra?… Sweter przemókł Spać Tak bardzo chce się spać Dino, Dinuś, przyjacielu Czemu tak boli?… Mamo, jadę, tato, już niedaleko Ciemność

Do Wieśka nie było jak się dodzwonić. Pojechał po wnuki. Karetka nie przejedzie, zasypało jak diabli.

Chwila, stary…, no już, wyciągnę cię, wytrzymaj! Boże!… A tam jeszcze pies

Już ruszała z miejsca, kiedy minęła ją szara osobówka.
Ktoś wraca do domu na złamanie karku pomyślała. Kilka minut później szare auto koziołkowało po poboczu. Czarny pies leżał kawałek dalej. Chyba żył.

Która w ogóle jest godzina? Gorącej wody nie znosiła. Ale ciepły prysznic tego dnia to ratunek. Drżenie minęło. Usiadła na kaflach w łazience, zamknęła oczy. Westchnęła głęboko. O, przespać się choć ze dwie godzinki

Jak ty go wyciągnęłaś, taki kawał chłopa?! głos brata rozbrzmiewał w głowie. Ból w ciele powrócił, jakby wszystkie mięśnie pamiętały każdą sekundę.

Mężczyznę i dwa psy zabrała własnym autem do szpitala. W połowie drogi spotkała ją brat, pomógł. Tego samego dnia wróciła do tej wioski, żeby oddać drożdżówkę. No i tak jakoś zabrała pudło, które wypadło z bagażnika szarego auta.
Może to coś ważnego dla gościa. Przynajmniej wszyscy przeżyli. Dojdzie do siebie, oddam.

Drzwi otworzył starszy pan, mąż tej wyjątkowej pani.
Coś się stało? wymknęło mu się.
Żona w szpitalu. Jadę do niej. Syn się nie odzywa. Próbuje się dodzwonić, nie odbiera
Ona milczała. Zeszła wzrokiem na podłogę.
A u pani wszystko w porządku? złapał ją za rękę.
Podrzucę pana? zaproponowała.
Jechali w niemym porozumieniu. Zamieć ustąpiła.
A ta skrzynka na tylnym siedzeniu, skąd to? poluzował się, zapytał były pułkownik.
Był wypadek. Facet chciał ominąć czarnego psa wybiegającego z lasu, auto się przewróciło, a z bagażnika wyleciało pudło
Szare auto, w środku biały pies, a czarny z lasu? szepnął prawie bezgłośnie.
Zatrzymała samochód, odwróciła się do niego. Pułkownik ścisnął pięści, patrzył w dal na drogę.
On żyje! I żona pańska z tego wyjdzie. Przytuliła go.
Wiesz, córeczko Mogę tak do ciebie mówić?
Pewnie! w jej oczach zablokowały się łzy.
Żona od kilku dni miała dziwny sen o czarnym psie. Syn ma białego. Skąd ta czarna się wzięła!?…

Piękne oczy. Niesamowite. Smutne to pierwsze, co pomyślał, gdy się ocknął. Ojciec drzemał na krześle przy łóżku.

Mama. Wypadek. Przypomniał sobie wszystko. I oczy dziewczyny

Nowy Rok świętowali pod koniec stycznia. Mama wracała do zdrowia. Ojciec promieniał. Dino przyjaciela lekko kuleł, ale to też przejdzie. Jego czekała robota trzeba było zebrać chłopaków na trening po feriach i przygotować do zawodów. Za długo zasiedział się u rodziców, czas wrócić do miasta. Tylko myśli o tej dziewczynie nie dawały mu spokoju

Już był przy bramie, gdy z okna strychu zawołał go ojciec.
Tata, coś pomóc?
Ojciec uśmiechnął się chytrze. Mężczyzna obrzucił wzrokiem strych i zobaczył swoje sportowe nagrody na półce.
No No z jakiej racji, panie pułkowniku?! uśmiechnął się do ojca.
Zgadnij!… Idę wyprowadzić Dino zanim pojedziesz.

Ona spieszyła do domu szybciej niż zwykle. Czekała na nią Dina. Nie mogła jej nie zabrać od znajomego weterynarza, gdy już doszła do siebie inaczej trafiłaby do schroniska. Dina nie była całkiem czarna; na piersi miała białą plamę w kształcie serca.

Weszła do klatki, z przyzwyczajenia zerknęła do skrzynki na listy. Miała ją już zamykać, kiedy kątem oka zobaczyła biały kopertę.

A w liście było:
Przyjdę dziś wieczorem. Dziękuję ci, kochana!
Miłość, jak kompas, zawsze prowadzi do domu.