Decyzja jest nieunikniona

Wybór nieunikniony

Weronika drgnęła na ostry krzyk:

— Hej, draniu! — Wojciech uniósł ciężką torbę nad szczeniakiem, po czym zwrócił się do niej: — Zupełnie ci się w głowie pomieszało? Karmić bezpańskie psy moimi zakupami?

Pewnego wiosennego dnia Weronika nagle poczuła dotkliwy smutek i tęsknotę za miłością.

Stała przed lustrem, zamyślona, wpatrując się w swoje odbicie. „Jak szybko płynie czas — westchnęła. — Wydaje się, że wczoraj jeszcze byłam młoda jak stokrotka, a teraz… cóż, raczej dojrzała jak astra. Piękna, ale już z nutą jesieni. Wkrótce zima, a potem… czas wziąć sprawy w swoje ręce!”

Trzydzieści siedem lat — wiek, w którym mądrość już się zebrała, a uroda jeszcze nie zbladła. Najwyższy czas na odważne decyzje! Ale gdzie szukać tej prawdziwej miłości? W pracy — same kobiety, przypadkowe znajomości na ulicy nie w jej stylu, a internet budził tylko nieufność.

Ale mówią przecież: kto szuka, ten znajdzie.

I oto szczęście się do niej uśmiechnęło: w ich dziale kadr pojawił się nowy pracownik — Piotr Marek. Wysoki, nieco przy tuszy, z dobrodusznym uśmiechem i w poważnych okularach. Mniej więcej w jej wieku. Weronika od razu zauważyła jego spokój i pewność siebie.

Konkurencja, oczywiście, była niemała. Choćby ta Agnieszka, młodsza specjalistka od kadr — młodziutka jak sarenka, z długimi nogami, pełnymi ustami i rzęsami, które zdawały się móc wznieść wiatr jednym mrugnięciem.

Weronika na początku zwątpiła. Jak ona, skromna i stateczna, może rywalizować z taką pięknością? Na pewno Piotr, nawet nie spojrzawszy w jej stronę, padnie u stóp Agnieszki, oślepiony jej młodością i śmiałym wdziękiem.

Ale się pomyliła. Agnieszka kręciła się wokół Piotra jak paw, prezentując to dekolt, to zgrabne nogi, lecz on pozostawał niewzruszony:

— Agnieszko, masz do mnie pytanie? Zaraz skończę i pomogę.

Patrzył jej prosto w oczy, ignorując wszystkie sztuczki.

Za to gdy Weronika pewnego dnia przyniosła do pracy swój słynny jabłecznik, Piotr nagle ożywił się:

— Weroniko, toż to czary! Takie ciasto piekła moja babcia. Jakbym wrócił do dzieciństwa!

Komplement był dziwny. Weronika nie zamierzała przypominać dorosłemu mężczyźnie o jego babci. Ona chciała mężczyznę, nie chłopca tęskniącego za przeszłością. Ale po namyśle uznała, że to niezły początek. Lepiej taki komplement niż żaden.

Poza tym Weronika zrozumiała: Piotr ma słabość do domowego jedzenia. A gotować umiała i lubiła, choć przez to cierpiała — kiedyś nosiła rozmiar 38, a teraz spokojnie przeniosła się na 42. Postanowiła więc częściej przynosić do pracy swoje kulinarne arcydzieła: i koledzy uradowani, i ona sama mniej zje.

I tak, przez ciasta i bigosy, Weronika znalazła drogę do serca Piotra. Prosta, banalna, ale skuteczna — przez żołądek. I wkrótce ich relacja rozkwitła: kwiaty, komplementy, długie, szczere rozmowy.

— To niesamowite, Piotrze — wyznała kiedyś Weronika. — Właśnie zaczęłam marzyć o miłości, a tu pojawiłeś się ty. Taki… prawdziwy. A ja, przyznaję, na początku myślałam, że nie mam szans. Zwłaszcza z tą Agnieszką, która przed tobą niemal tańczyła.

— Agnieszka? — искренне удивился Piotr. — Daj spokój, o czym ty? Jakich jak ona jest milion: sztuczne rzęsy, długie paznokcie, nogi zawsze na pokaz. Myślą, że faceci za nimi szaleją. Nie, dziękuję, nie dla mnie. Kobieta powinna być prawdziwa: dobra, ciepła, gospodarna. Jak ty, Weroniko.

„Oto moje szczęście! — radowała się Weronika. — Może długo błądziło, ale w końcu mnie znalazło!”

Wydawało się, że Piotr nie ma wad. Ale niestety, idealnych ludzi nie ma…

Ich romans trwał już pół roku, a sprawy zmierzały ku ślubowi. Może by do niego doszło, gdyby nie ten ponury listopadowy wieczór.

Pogoda tego dnia zdawała się wściekać: raz lało, raz prószył mokry śnieg, a wiatr zmieniał kierunek, jakby igrał z ludźmi. Weronika i Piotr, pod rękę, spieszyli do domu, chowając się pod parasolem.

— Patrz, kotek! — nagle zawołała Weronika, zatrzymując się.

Pod latarnią, drżąc z zimna, siedział mały czarny kociak. Mokry, brudny, żałosny.

— Daj spokój, Weronika, chodźmy! Zmarzłem i jeść mi się chce — Piotr pociągnął ją za rękaw.

— Zaraz, chwileczkę — Weronika pochyliła się nad kotkiem. — Chodź tu, malutki.

— Weronika, ty poważnie? — zirytował się Piotr. — Twój prawie narzeczony głodny i zmarznięty, a ty się z bezdomnymi kotami bawisz!

— Zabierzemy go — stanowczo powiedziała Weronika, chowając kociaka pod płaszcz. — Nie marudź, Piotrze, jemu jest gorzej niż nam.

— Wariatka kociara — burknął i ruszył przodem.

Weronika z kotem podążyła za nim.

— Nie bój się, on dobry, tylko narzeka — szepnęła do kociaka.

Lecz w domu dobroć Piotra gdzieś wyparowała.

— Nakarm go, skoro już przyniosłaś, i wyrzuć! — oświadczył.

— Jak to — wyrzucić? Na ulicę? Tam śnieg, deszcz, zimno! On jest mały, bezbronny! — oburzyła się Weronika.

— Weronika, nie bądź głupia. Na ulicy takich kotów pełno. Nie będziesz wszystkich do domu znosić? Zrobiłaś dobry uczynek — i dość. Wyrzuć go, ja też jeść chcę!

— Nie, Piotrze, nie wyrzucę go. Jak ty tego nie rozumiesz?

Lecz Piotr nie zamierzał rozumieć.

— Nie cierpię kotów! — odciął się. — Zwierzęta w domu to zbędny kłopot. Powinny być pożyteczne: mięso, mleko, wełna. A twoje koty to bezwartościowe stworzenia. Nie chcę tego w moim domu!

Weronika jakby ujrzała innego człowieka. Zimnego, egoistycznego, wyrachowanego.

— Po pierwsze, to mój dom — stanowczo powiedziała. — A po drugie, powiedz, Piotrze: żonę też wybierasz pod kątem „użyteczności”?

— No i co w tym złego? — zająknął się. — TakWeronika spojrzała na Piotra z zimnym spokojem i powiedziała tylko: „Więc nie ma o czym rozmawiać,” po czym zamknęła drzwi, zostawiając go na korytarzu z poczuciem, że właśnie stracił coś znacznie cenniejszego niż mogło mu się wydawać.